Opinie

'Lieve millennials, dat men jullie barbaren noemt; belachelijk!'

Tja, lieve millennialtjes, dat de Italiaanse schrijver Barrico jullie barbaren noemt omdat jullie geen Franse wijn meer drinken en Tolstoi niet meer lezen - belachelijk, schrijft Patrick Verheij. 'Wij waren de barbaren, wij waren de zinlozen!'

Beeld anp

Volgens Wikipedia zijn jullie nu dertien tot achtentwintig jaar oud - en jullie weten het misschien niet, maar zo noemen ze jullie: millennials. Ik beperk me hier even tot de groep 21-28 jarigen, de volwassenen onder jullie, als jullie het goed vinden. Want ik heb zo met jullie te doen, en tegelijk bewonder ik jullie zo.

't Is namelijk crisis, en vooral de hoger opgeleiden onder jullie lijken toch zo positief te zijn. Jullie weten gaten in de markt te creëren, nichemarkten, zo noemen ze dat, jullie zien kansen en gaan er recht op af, zeggen ze, en dát bewonder ik zo in jullie. Sommigen zeggen: 'bord voor de kop' of 'geen bodem' over jullie, marketeers noemen jullie 'ongebreideld positief'. Ik vind dat echt nergens op slaan. Freek de Jonge noemde laatst jullie hoogmoed een trend die door de hele samenleving trekt. Wie dat is, Freek de Jonge? O, dat is een oude voetballer. Doet er niet toe: je moet nu leven, en maar een klein beetje vooruit kijken, en dat is precies wat jullie doen. En dat vind ik zo mooi aan jullie. Wie het hardst en 't hoogst zingt, die wint.

Tegelijk luisteren jullie via Spotify naar voor elk wat wils, elk millennialtje in zijn eigen millennial groepje, maar het zijn toch vooral de DJ's Hardwell en Van Buuren (mag ik ook Armin zeggen?) die 't 'm doen, en dat zijn hele gewóne jongens - en wat zij doen kunnen jullie ook allemaal - en toch gunnen jullie hen dat, dát vind ik zo lief van jullie!

Dikke tranen
Jullie vechten ook nooit, zeggen ze, niet op 't schoolplein of in een cafeetje, nee, ik heb jullie eigenlijk nooit zien vechten, jullie zijn dan ook veel empathischer dan andere generaties zeggen antropologen. Ja, de wat lager opgeleiden onder jullie schoppen er af en toe eentje met z'n allen kapot. Ik begrijp dat wel, je moet ergens een uitlaatklep hebben. Bovendien organiseren jullie daarna met jullie ouders een stille tocht en dan huilen jullie met z'n allen dikke tranen om te laten zien hoe echt en verbonden jullie zijn.

Die ouders trouwens zien er inmiddels een beetje uit zoals jullie (jullie hebben veel invloed). Zelf heb ik nu bijvoorbeeld ook een baardje en m'n haren met gel in een scheiding gekamd (net als in de jaren vijftig eigenlijk, grappig), ik draag een spijkerbroek van Levi's (kan dat?) en een retro shirt van Diesel met van die cijfers erop. 1978 staat er bij mij op. Vreemd eigenlijk: ik was toen al lang geboren. Toch zeggen jullie altijd netjes 'u' en 'meneer' tegen me, en als ik een restaurantje verlaat zingen jullie me vrolijk toe: fijne-ávooond! Ook al waggel ik van de wijn en is het dan allang bedtijd.

 
't Is namelijk crisis, en vooral de hoger opgeleiden onder jullie lijken toch zo positief te zijn. Jullie weten gaten in de markt te creëren, nichemarkten, zo noemen ze dat, jullie zien kansen en gaan er recht op af, zeggen ze, en dát bewonder ik zo in jullie.
 
Wie dat is, Freek de Jonge? O, dat is een oude voetballer

Beparelde moeders
Tja, jullie kunnen natuurlijk ook niet weten dat die keurige manier van uitdrukken komt van de beparelde moeders uit het Reservaat van de jaren tachtig, de moeders die een zwembad in de tuin hadden, die 't deden met de tennisleraar. Alles moest natuurlijk onder het tapijt geschoven en met de mantel der liefde bedekt worden, dus ging alles goed en was alles fijn en dolletjes enzo. Nu wonen er voetballers in dat Reservaat, en vastgoedlui wonen nu Oud Zuid, en die golfen weer met die voetballers en die moeders, en marketeers uit de grachtengordel hebben toen (naar Amerikaans model) dat tuttige 'fijn' en al dat andere positieve de samenleving in geslingerd. Ja, om te verkopen natuurlijk. Top-bottom, noemen ze dat. Dat kon dus ook omdat de samenleving transparanter en 'platter' was geworden. Daar kunnen jullie natuurlijk allemaal niks aan doen, dan neem je wel eens wat van elkaar over.

Wie ik trouwens ben om dat allemaal te zeggen? Tja, ik ben notabene van de patatgeneratie - dat zei Leo Beenhakker al. Wie dat is, Leo Beenhakker? O, dat is een oude cabaretier. Laat maar, joh. Hoe dan ook, wij hadden vroeger alleen Prince en David Bowie, verder was er niks, tja, Michael Jackson, die vinden jullie nu goed, maar dat vonden wij maar een aansteller met z'n snikjes enzo. Wij hadden trouwens soms ook hele discussies, ook over muziek, en dan had je wel eens mot, en dat vochten we dan uit op het schoolplein. Je had dan een blauw oog en een tand door je lip, daarna dronk je een biertje en was je weer vrienden.

Tolstoi
Tja, lieve millennialtjes, dat de Italiaanse schrijver Barrico jullie barbaren noemt omdat jullie geen Franse wijn meer drinken en Tolstoi niet meer lezen - belachelijk! Wij waren de barbaren, wij waren de zinlozen! Wij demonstreerden met z'n allen tegen kruisraketten, nah, die liggen er nu nog! Dat maakt jullie niet uit, zeg je? Nou, gelijk heb je, 't hielp toch niet. Tja, en als je al zou willen - demonstreren zou voor jullie niet eens zin hebben natuurlijk, want er is geen meerderheid die jullie vertegenwoordigt. Het hele politieke veld is versplinterd, net als jullie arme zieltjes. Dan maar een moestuintje. En dat delen. Net als je fiets. Heel VET vind ik dat. Ik vertrouw dan ook op jullie. Ik reken er eigenlijk op.

O, over rekenen gesproken, ze zeggen dat jullie dat niet kunnen. Maar wat maakt het uit: voor jullie is één en één altijd drie, synergie! Wat dat betekent? Ach, dat google je toch even. Geldt voor jullie taalbeheersing in 't algemeen: het is, zeg maar, niet ik 'besef me' maar 'ik besef' ... 't is geen wederkerig werkwoord; ik 'realiseer me', dat is wederkerig, maar dat maakt niet uit, ik begrijp het, zeg maar, ook zo wel - weet je.

Ontwapenend
Wat ik trouwens 't allerfijnst vind aan jullie is dat ik dit allemaal gerust kan schrijven, want jullie zijn gewend dat iedereen van alles roept, via internet bijvoorbeeld, dus dit schrijven vinden jullie vast niet erg. Bovendien zijn jullie niet gewend aan stijlvormen als ironie en cynisme. Die hebben jullie misschien ook uit je woordenboek geschrapt. Logisch als je zo positief bent ingesteld. Wat zeg je? Nu beginnen jullie toch een en ander te voelen? In je onderbuik? Of ik soms een ouwe lul ben in een midlife crisis? Haha! Dat vind ik zo ontwapenend aan jullie. Jullie zijn heel lief en aardig voor elkaar en super positief ingesteld, maar als je iets niet zint zeg je 't gewoon! Toppie vind ik dat!

Nou, veel liefs, dikke knuffel, héeele fijne dag en tot snel op yoga! Doeiiiiiiiiiii! xxxxxxx

Patrick Verheij is tennisleraar en schrijver/vertolker van meest Nederlandstalige liedjes op Amerikaanse leest geschoeid.

 
Tja, ik ben notabene van de patatgeneratie - dat zei Leo Beenhakker al. Wie dat is, Leo Beenhakker? O, dat is een oude cabaretier. Laat maar, joh
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden