Column Thomas van Luyn

Lieve grote windmolens met een ziel

Beeld Valentina Vos

Imca Marina, de zangeres van de jarenzeventighit Viva España, is een leuk en lief mens. Maar ze denkt ook dat windmolens straling afgeven. Op welk van die twee eigenschappen je iemand beoordeelt, hangt af van je situatie. De mijne is dat ik net in Egmond aan Zee ben geweest, waar een van de mooiste windmolens van Nederland staat. Naast de parkeerplaats, vlak bij het strand, staat de engel eenzaam haar ding te doen. Toen ik er was, hingen de wolken zo laag dat je haar wieken niet kon zien, maar wel kon horen zoeven. Het was een spiritueel moment. Stralend was ze zeker, maar dan in spirituele zin. Windmolens hebben een ziel, zo groot en lief als ze zijn.

De mooiste plek van Nederland is dan ook de bocht in de snelweg bij Lelystad. Daar staat een processie lange witte dames op de dijk. Gemoedelijke reuzinnen, wier zware wieken schijnbaar oneindig traag draaien in de stormachtige winden die er immer heersen. Ik ben er verliefd op.

De eerste keer dat ik zulke molens zag was in Denemarken, waar we vaak heen gingen toen ik klein was. Ik dacht dat ze er gewoon voor de mooi stonden. Ik wist nog niet dat ze ook stroom opwekten. Dat was mooi meegenomen natuurlijk, maar energiebeleid stond niet bovenaan mijn lijstje van interesses, dat werd aangevoerd door Suske en Wiske, André van Duin en lego.

Nou heeft Denemarken van zichzelf al veel mooi, glooiend landschap. Het Nederlandse wordt gedomineerd door uitgestrekte bruine akkers en lege weilanden. Als het zonnetje schijnt is alles mooi, dus ik beoordeel de dingen op hoe ze eruitzien met een grijze lucht erboven, want dan pas weet je wat je eraan hebt. Rotterdamse haven met grijze lucht erboven: mooi. Bruine akkers met een grijze lucht erboven: knetterdeprimerend.

Toen die slanke witte engelen het Nederlandse landschap kwamen opvrolijken, was het alsof er op die grijze dagen een zonnestraaltje doorbrak. Ze verhieven het zwaarmoedige landschap, brachten leven waar niets ooit bewoog, verlichting waar zwaarte heerste. Dat er mensen bestonden die iets tegen windmolens konden hebben, kon ik me niet voorstellen. Maar het zijn er inmiddels best wel een stel. Dat zijn niet alleen meer mensen die denken dat de koeien er zure melk van gaan geven, maar een bont gezelschap van klimaatsceptici, aluhoedjes en wat ik uitzicht-conservatieven noem. Tot die laatste groep hoor ik zelf ook. Als er een bouwsel verrijst op een plek waar ik eerst alleen lucht zag, ervaar ik dat ook als een aanslag op de goede smaak. Dat ze dat ook met windmolens hebben, snap ik niet, maar ik hou niet van Mozart en dat snappen anderen dan weer niet.

De rest van de windmolenhaters wordt gemotiveerd door een afkeer van links, en schone energie is helaas ooit op het bordje van links gevallen. In de 21ste-eeuwse logica betekent dat dat vervuiling en klimaatverandering een linkse samenzwering zijn. De bosbranden in Californië waren dan ook aangestoken door linkse illuminati, die de regen kunnen tegenhouden met hun chemtrails. Nee echt.

Om die mensen tegemoet te komen (ook daar zitten lieve en leuke mensen tussen) stel ik voor dat we de windmolens loskoppelen van het elektriciteitsnet. Dat ze geen stroom meer leveren, maar gewoon prachtig mooi en elegant onze modder staan te verfraaien. Dan moet er wel veel meer subsidie heen, want kunst levert niks op.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.