Opinie Brieven

Liefdadigheid deugt niet

De ingezonden lezersbrieven van maandag 23 juli 2018.

Jeff Bezos is de rijkste man op aarde, maar geen groot filantroop. Foto Reuters

Brief van de dag: liefdadigheid deugt niet

Elma Drayers betoog (O&D, 20 juli) dat, samengevat, er niks mis is met filantropie, zeker niet als het op de Nederlandse wijze gebeurt, onderschrijf ik in het geheel niet. Filantropie of charitas is een symptoom van een ernstige ziekte, die feodaliteit heet, en is een aantasting van de verworvenheden van de Franse revolutie (égalité).

Recht boven genade, zou ik zeggen. Het door de VVD terugschroeven van de kunstsubsidies door Halbe Zijlstra maakte ruim baan voor charitas, zelfs in die mate dat er een hoog­leraar in liefdadigheid is. Ik vermoed dat dat ook de bedoeling van Halbe was.

Ook Napoleon deed, toen de macht en glorie hem in de bol geslagen waren, heel veel aan het bevorderen van de kunsten, zoals daarvoor veel vorsten dat gedaan hadden. In de hoop de loyaliteit van het invloedrijke kunstenaarsvolk te kopen. Want wiens brood men eet, wiens woord men spreekt.

Maar typisch hierbij is wel dat de charitas aftrekbaar is van de belasting, dus eigenlijk doet de belastingbetaler, en dus ik, ook mee. Kortom ,ook nog eens goed doen op kosten van een ander. Ach, je bent niet voor niets rijk geworden en gebleven.

Ik stel dan ook voor bij ieder charitatief project te vermelden of ook de belastingbetaler voor de helft heeft bijgedragen. Nog beter lijkt het mij de aftrekbaarheid af te schaffen en het bedrag dat de belasting nu niet mist in een pot te stoppen die door de burgers zelf wordt verdeeld. Dat zijn vele honderden miljoenen zo niet miljarden, vrees ik.

Harry Bleeker, Amsterdam

Oxycodon

In het artikel ‘De dokter als dealer’ (Zaterdag, 21 juli) wordt gesteld dat er een opioïdencrisis gaande is in ­Nederland en dat deze middelen vaak worden gegeven na operaties, deels gedreven door verplichte rapportage van de pijnscores. Ik denk aan mijn 78-jarige patiënte, al jaren bekend met COPD en helaas sinds kort ook met longkanker met uitzaaiingen naar de botten. Haar pufjes gaven haar geen lucht meer en de pijn in de botten maakte dat ze niet meer buiten kwam. Met oxycodon zijn beide klachten nu redelijk onder controle en kan ze – met hulp – een klein stukje buitenshuis komen.

Als arts heb ik de plicht om te zorgen, maar ook om niet te schaden. Bij het voorschrijven van oxycodon is de lat de afgelopen jaren flink lager ­gelegd, waardoor bij patiënten die dit eigenlijk niet nodig hebben de bijwerkingen de overhand krijgen. Het kan niet anders dan dat een deel van de oxycodon-gebruikers met lichtere pijnstillers ook goed geholpen kan worden.

Waar ik voor vrees, is dat ik straks patiënten zoals die mevrouw niet goed meer kan helpen door angst bij patiënten om verslaafd te raken aan opioïden. Laten we helder blijven ­nadenken als we opioïden voorschrijven. Ik behandel de patiënt, niet de rapportage van de pijnscores.

Bas van der Maat, longarts, Almere

De zomer van 1976

In de mooie terugblik van Pieter Giesen op de lange, droge zomer van 1976 (Zaterdag, 21 juli) ontbreekt één ding. Die zomer streek de Britse regisseur Richard Attenborough neer in Nederland om met een enorme stoet aan filmsterren de slag om Arnhem te verfilmen. A Bridge Too Far werd onder andere opgenomen in Deventer, Nijmegen, Bronkhorst en Doesburg, waar ik opgroeide en net eindexamen had gedaan. ’s Nachts slopen we naar de filmset en verschansten we ons in het struikgewas op enige tientallen meters achter de beroemde regisseur (met megafoon, als ik me goed herinner) en zagen hoe hij in een zijarm van de IJssel de oversteek over de Waal ensceneerde, compleet met heftige explosies.

Later zagen we de film in de bioscoop. We vonden hem best goed, maar het mooiste was: die onvergetelijke, zonovergoten, immer wolkenloze zomer was voor altijd vastgelegd in die film.

Henk Maassen, Nijmegen

Plompverloren prognoses

Blij met de Brief van de dag van Biëlla Luttmer (U, 21 juli). Al in de jaren tachtig viel het me op hoe onpeilbaar veel extra stress zieke mensen op­lopen als artsen plompverloren hun prognoses verkondigen. Wie daar als toeschouwer tegen protesteert, krijgt vaak te horen dat artsen ‘nu eenmaal verplicht zijn om die informatie te geven’, ofwel dat ze het uit angst voor kritiek achteraf doen. Het is onverstandig aan een zieke patiënt ongevraagd voorspellingen te doen over levensverwachting en ziekteverloop. Je geeft iemand een ‘wetenschap’ die alleen maar zijn/haar emotionele stabiliteit overhoop haalt, en het ziekteverloop meestal nadelig beïnvloedt. Het is onnatuurlijk officieel op de hoogte te worden gebracht van hoe en hoe lang je nog te leven hebt.

Er valt veel te zeggen voor de gewoonte onder de medici uit vorige eeuwen: goed nieuws breng je rechtstreeks aan je patiënt, slecht nieuws vertel je in eerste instantie hooguit aan een naast familielid, en dan nog alleen maar desgevraagd. Daar werd vroeger uitsluitend van afgeweken als een patiënt zélf herhaaldelijk bleef aandringen op informatie. Deze wijsheid mag best eens terugkeren.

Marjo Bennink, Breda

Levensgenieten

Kan iemand mij uitleggen wat tandpasta van 18,50 euro, een tub van 5.500, een pyjamaset van 367 en een beetje zout met rasp van 27 euro met levensgenieten te maken heeft? (V Zomer Magazine, 21 juli)

C. Hoogzand, Hellevoetsluis

Nasynchroniseren

Slechthorenden verstaan de televisie al slecht, ook in hun eigen taal. Een vreemde taal die wordt nagesynchroniseerd wordt helemaal slecht verstaanbaar, omdat liplezen als hulpmiddel wegvalt. Niet doen.

Gerard van Westen (slechthorend), Leiden

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.