ingezonden brieven

Lezersbrieven: Wat als de musea brutaal zouden zijn?

Zomer 2020: Museum Boijmans Van Beuningen en Rotterdam Ahoy organiseren een drive-thru tentoonstelling.  Beeld Eva Faché
Zomer 2020: Museum Boijmans Van Beuningen en Rotterdam Ahoy organiseren een drive-thru tentoonstelling.Beeld Eva Faché

Wat als de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Van Engelshoven al fietsend met een mutsje op en een appel in de hand, ook zeer regelmatig mocht deelnemen aan het OMT, was het voor de musea dan anders geweest? Vast wel. Nu moeten we geduld hebben, zegt Van Engelshoven. Niet een inhoudelijk argument.

Wat als musea gewoon open waren gegaan, net als de supporters van Ajax en NEC de ruimte kregen en innamen, want dat hou je toch niet tegen, zei de burgermeester.

Wat als musea net zo vindingrijk zouden zijn geweest als de ‘wappies’, het was geen demonstreren maar koffiedrinken. Ze hadden kunnen zeggen we zijn geen museum maar een warenhuis, waar je kunt kijken en kopen, en dus gewoon opengaan. Dat hadden we toch kunnen afspreken met z’n allen.

Wat als we nu weer gaan praten over de noodzaak van kunst. Die je ziel streelt, je troost, je uitdaagt, je meeneemt. Kennelijk is dat niet genoeg. Dus laten we het dan maar anders bekijken, waar het OMT mogelijk wel gevoelig voor is. De financiële kant? Voor een paar miljoen hangt, staat, ligt er overal in het land kunst, moet dat niet renderen? Net als bij de voetbalclubs.

Wat als de musea van Groningen tot Maastricht, van Bergen tot Enschede gewoon open waren gegaan en dan net zo goed geregeld als tijdens de eerste lockdown en dan allemaal tegelijk. Wat als de musea brutaal zouden zijn, plek in zouden nemen? Hadden ze dan grote boetes gekregen die dan met subsidies weer betaald worden? Hadden ze hun kunst moeten inleveren? Waren de directeuren ontslagen? Wat was er dan eigenlijk gebeurd?

Van ons had dit mogen gebeuren. Onze steun hebben ze, door dik en dun. En dan hadden we net zo’n winst kunnen boeken als de Belgische musea; een nieuw publiek.

Liselotte Vaessen, Willemien Westenenk, Amsterdam

Zwarte vrouw op Vice.nl

Vrijwel geen van mijn leerlingen in klas 5 van het gymnasium leest de krant. Laat staan een tijdschrift. Toch waren de bronnen voor het vwo-eindexamen Nederlands uit de Maarten!, de Volkskrant en de NRC. En de artikelen bovendien geschreven door witte mannen van 50-plus (eentje) en 70-plus (de andere twee).

Misschien is dat omdat we vinden dat de leerlingen vooral dit soort artikelen moeten kunnen begrijpen: de traditionele media zijn immers superieur aan al het andere en god verhoede dat iemand zijn wereldbeeld baseert op de columns van een jonge, zwarte vrouw op Vice.nl.

Maar met die manier van denken zal het vak Nederlands snel aan relevantie inboeten. Want ons belangrijkste instrument om taalvaardigheid te toetsen – het eindexamen – meet dan weinig meer dan of de sociaal-culturele achtergrond van de leerlingen dezelfde is als die van de auteurs en of hun ouders toevallig ook een kwaliteitskrant lezen.

Door drie teksten op te nemen die vrijwel dezelfde intellectuele achtergrond hebben, geven we de overgrote meerderheid van de eindexamenkandidaten nauwelijks een eerlijke kans om te laten zien dat zij misschien ook heel vaardig zijn in de Nederlandse taal – alleen op een andere manier dan Maarten van Rossem.

Simon Boeke (28), leraar aan het Cygnus Gymnasium, Amsterdam

Pink eraf

De zoon van Sylvia Witteman zou een vinger willen geven voor het halen van zijn eindexamen. In samenspraak met zijn moeder kwamen ze tot de conclusie dat amputatie van de pink de beste deal zou zijn. Hoewel de pink wel de minste hoeveelheid vinger is die je kan inbrengen in deze lugubere overeenkomst en dus het slimste lijkt, is het niet de beste keuze. De functie van de pink is ondanks zijn beperkte lengte niet gering: met name bij grip en het balanceren van grotere objecten, zoals bijvoorbeeld het vasthouden van een smartphone, komt deze vinger goed van pas. Zelfs het vasthouden van een glas bier gaat moeilijker zonder pink. Dat zijn toch zaken die een jong manspersoon moet meewegen alvorens hij overgaat tot amputatie.

Wanneer hij dan toch een vinger wil opofferen voor zijn diploma, kan hij het beste zijn wijsvinger guillotineren. Dat klinkt misschien contra-intuïtief, het is immers de vinger die je het meest gebruikt (ook bij het appen) maar de functie van de wijsvinger kan zonder veel problemen worden overgenomen door de middelvinger. Ten slotte wil ik hem veel succes wensen met zijn eindexamens; van een diploma heb je, net als je pink, een leven lang plezier.

Sjors Koppes, aios pathologie, VUMC, Amsterdam

Compromis

Caspar Chorus spoort in zijn glasheldere betoog politici aan te kiezen voor het compromis tijdens de formatie, dit omdat de praktijk uitwijst dat de meeste mensen hier de voorkeur aan geven. Waar Chorus m.i. onvoldoende bij stilstaat, is dat politici buitengewoon gevoelig zijn voor gezichtsverlies. Wat dat aangaat, zou het misschien raadzaam zijn in de aanloop naar verkiezingen alvast met compromissen te komen. Wellicht dat de uiteindelijke formatie dan veel spannender wordt. Om over de regeringsperiode die daarop volgt nog maar te zwijgen.

Niek Vink, Den Helder

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden