Lezersbrieven

Lezersbrieven over zelfdoding: 'Het is niet uw schuld dat uw dierbare er niet meer is'

Hoe leef je verder als je geliefde uit het leven stapt, vraagt Ditty Eimers zich af. Dat deed haar man. Zelfmoord is te voorkomen, zegt psychiater Jan Mokkenstorm. Het is zijn missie is om het aantal zelfmoorden terug te brengen tot nul. Lezers zijn het absoluut niet met hem eens. Een selectie van de scherpste brieven.

Beeld ANP

Angst

Ik ben Lisa en ik ben mijn beste vriendin in 2014 kwijtgeraakt. In het stuk zegt psychiater Jan Makkenstorm dat gedachten aan zelfmoord bespreekbaar maken een van de dingen is die kunnen helpen om suïcide te voorkomen.

Ik betwijfel dat: als iemand zelfmoord wil plegen en het wordt bespreekbaar gemaakt, dan laat degene die zelfmoordgedachten heeft de ander niet het achterste van zijn tong zien. Dat doet hij of zij omdat hem of haar anders de mogelijkheid ontnomen wordt om de keuze om niet meer te kunnen of te willen leven zelf te kunnen blijven maken. En voor het bespreekbaar maken ben ik van mening dat de angst om een dierbare te verliezen een grote rol speelt om er juist niet naar te vragen, ook al vermoed je iets.
Lisa van Hijum, Leeuwarden

Taboe

Wat een moedig verhaal van Ditty Eimers over zo'n gevoelig onderwerp. Het is haar gezin overkomen. Haar geliefde man stapte 2 jaar geleden uit het leven. Zij vertelt openhartig wat dit voor haar en haar kinderen heeft betekend. Een steun voor al die lotgenoten die dit ook is overkomen. Ook nu weer blijkt hoe belangrijk een gesprek is.

Als je ziet dat je man, je kind of een goede vriend worstelt met het leven, ga een gesprek met die persoon aan. Doorbreek het taboe en vraag aan de persoon of hij weleens aan zelfdoding denkt. De persoon zal schrikken en zich misschien betrapt voelen. Vertel aan hem of haar wat het voor de nabestaanden betekent als dit gebeurt. Ontreddering, intens verdriet en schuldgevoelens zijn het gevolg. Vertel de persoon ook dat hij heel belangrijk voor hen is en dat ze zielsveel van hem houden.

Mocht het dan toch gebeuren accepteer het dan. Je weet dat je er alles aangedaan hebt. De persoon heeft rust en voor de nabestaanden geeft het rust.
Ank van der Spek, St. Michielsgestel

'Zelfmoord'

Als vader van een dochter, die op 25 jarige leeftijd zelf haar leven beëindigde, trekken artikelen over dat onderwerp altijd mijn speciale attentie. Ik las dan ook met aandacht het artikel in uw krant: 'Wat als je liefste eruit stapt'.

Wat ik betreur is het ook in dit stuk zo vaak genoemde woord 'zelfmoord'. Zelfdoding en suicide, naar mijn mening meer beschaafde en toepasselijke termen voor deze wanhoopsdaad, worden in het betreffende artikel - en ook in vele andere publicaties over dat onderwerp - helaas slechts mondjesmaat gebruikt.

De term moord roept associaties op met iets crimineels, iets wat op een ander gericht is. Zelfdoding is niet strafbaar, het is geen misdaad, moord is dat wel. En moord en misdaad zijn begrippen die in elkaars verlengde liggen. Als iemand er voor kiest zelf zijn of haar leven te beëindigen is er geen sprake van een misdaad.

Het woord zelfmoord refereert ook aan andere, vroegere tijden, toen zelfdoding nog als een ernstig misdrijf gold. Een schrijnend contrast met de werkelijkheid waarin mensen geen andere uitweg meer zagen/zien dan deze stap te nemen. Ik zou het toejuichen als het woord zelfmoord verbannen zou worden uit onze vocabulaire. Het past niet meer in deze tijd. Het is een harde benaming die refereert aan andere tijden met religieuze dogma's. Zelfdoding is een term die van meer respect getuigt.
Bert Loof, Emmeloord

Mijn broer

Het is de missie van psychiater Jan Mokkenstorm om het aantal zelfmoorden terug te brengen tot nul, staat in het artikel van Ditty Eimers over de zelfdoding van haar man Bouke.

Mijn jongste broer heeft op 43-jarige leeftijd, nu ruim 18 jaar geleden, zelf een einde aan zijn leven gemaakt door naar de trein te rennen. Een week voor zijn zelfgekozen dood heeft de zoon van mijn broer hem nog indringend, ja eigenlijk gesmeekt, om het niet te doen. Uit besef voor wat het voor zijn vrouw en twee kinderen zou aanrichten, beloofde hij zijn zoon het niet te doen. Een belofte die hij uiteindelijk niet kon waarmaken, omdat zijn lijden daarvoor te groot was.

Zelfs niet na alle hulp die hij 25 jaar lang kreeg, vanaf zijn achttiende jaar, om zijn dood te voorkomen. Uiteindelijk konden wij dit verlies verwerken door begrip te hebben voor zijn keuze. Want in tegenstelling tot Mokkenstorm, vind ik diens zogenaamde 'nulmissie' geen nastrevenswaardig doel, maar eerder wreed. Ik schrijf dit om al die nabestaanden, die een dierbare na zelfdoding hebben verloren, een hart onder de riem te steken.

Tegen hen wil ik zeggen: het is niet uw schuld, dat uw dierbare er niet meer is. Er zijn nu eenmaal mensen die niet sterk genoeg zijn om bestand te zijn tegen de gecompliceerdheid van het leven. Het is moeilijk voor ons mensen om dat te accepteren. Laten wij, die deze kracht wel hebben, van het leven dat ons gegund is vooral genieten op de momenten dat dat kan. Het slechtste wat wij daarbij kunnen doen is onszelf en anderen kwellen met de gedachte dat wij zelfdoding altijd kunnen voorkomen, zoals Mokkenstorm ons probeert aan te praten.
Stefan Steenkamp, Amersfoort

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden