Lezersbrieven: 'Ook groene energie kan natuur verwoesten'

Een selectie van de scherpste brieven van 17 mei

Olsi Naka van EcoAlbanië, die strijdt tegen de waterkrachtcentrale in de Vjosa-rivier, krijgt raki aangeboden door plaatselijke bewoners, 4 april. Foto -

Blij verrast was ik toen ik vanochtend de krant opensloeg en het artikel zag over de problematiek van waterkrachtcentrales in Albanië (Ten eerste, 15 mei). De problemen zijn wezenlijk en verontrustend, maar bereiken nauwelijks de media.

Mensen vertrouwen op labels als ‘groene stroom’, zonder te weten dat de groeiende markt in groene energie destructieve gevolgen heeft voor de laatste wilde natuur in Europa.

Vorig jaar heb ik drie maanden onderzoek gedaan in de noordelijk gelegen bergvallei Valbona. De wilde rivier die hier stroomt staat, net als de besproken Vjosa-rivier, onder druk van waterkrachtcentrales. Het prachtige landschap van de Valbona-vallei zag ik in slechts drie maanden tijd drastisch van uiterlijk veranderen. Tientallen machines trokken littekens door de ongekend heldere blauwe rivier.

De lokale gemeenschap is ook tegen deze centrales een rechtszaak begonnen, maar de macht van de waterkrachtcentrale is te groot, en corruptieschandalen omtrent het bouwproject zijn dagelijkse realiteit.

Ik hoop dat artikelen als die van Jarl van der Ploeg bewustzijn creëren. De toenemende vraag naar duurzame energie kan en mag toch niet hand in hand gaan met het verwoesten van natuurrijke gebieden die wij in West-Europa allang niet meer kennen? Hier kan het akkoord van Parijs niet voor bedoeld zijn. De Europese Unie mag niet blind zijn voor de gevolgen van deze zogenaamde duurzame investering.

Jip van Steenis, Amsterdam, cultureel antropoloog

Afscheid Voetnoot

Dank heer Grunberg voor de vele cultureel-filosofische voetnoten. Ik las ze altijd. Om Harari, schrijver van het boek Sapiens, te parafraseren: vogels vliegen niet omdat ze het recht of de plicht hebben om te vliegen, maar omdat ze vleugels hebben. Ik wens alle mensen vergelijkbare vleugels toe als de uwe en dat zij worden bevrijd uit hun nationalistische kooien. Opdracht voor de rest van uw leven: omvormen van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal tot een Gemeenschap voor Scholen en Taal. Goede verdere vlucht!

Eric Winter, Groningen

Meneer Grunberg,

Mag ik Arnon zeggen na jaren Voetnoot? Fijn, dan doe ik dat. Elke ochtend mijn huis binnendringen geeft zekere privileges, vandaar.

Opdringerig heb ik je nooit gevonden, dat moet gezegd. Elke Voetnoot, hoe stellig en tergend dan ook, was niet meer dan een overweging. Die kon ik innemen of niet. Vaak heb ik dat wel gedaan. Nu het einde van jouw Voetnoten genaderd is bekruipt mij een gevoel van gemis. Gemis aan je bijtende en met humor geschreven oproep tot wellevendheid. Dank daarvoor. Het heeft geholpen, soms.

Ronand Valstar, Vries

De privacy van Anne Frank

We zijn volop bezig met privacy. Over negen dagen gaat daarover een nieuwe wet in werking. Waar ligt de grens eigenlijk van die privacy? Kennelijk vinden we, dat als het cultureel verantwoord is, we Annes Dagboek kunnen openmaken, daar waar zij dat liever níét wereldkundig wenste te maken.

Dit is geen cultureel belang, maar nieuwsgierigheid!

Esther Frentz, Elst

Seksuele inlichtingen

Van de ‘schunnigheden’ die achter de afgeplakte bladzijden van Anne Franks Dagboek tevoorschijn zijn gekomen, deed de ‘inlichting over sexuele onderwerpen’ me het meest. Ze schrijft kennelijk op wat ze thuis opving of las, en zonder schaamte. Alle mannen, ‘als ze normaal zijn’, gaan met vrouwen en genieten daarvan. Vrouwen minder. In Parijs staan er grote huizen voor. Papa is er geweest. Meisjes verkopen zich. En oom Walter? Die is ‘niet normaal’.

Anne schrijft onbevangen over seksueel genot, bordeelbezoek en homoseksualiteit in haar eigen familie. Hoe ontwikkelt ze zich in de haar toegestane tijd? Laat ik eindelijk haar boek gaan lezen.

Pim LigtvoetAmsterdam

Kruimelvergunning

De Raad van State staat een ‘kruimelvergunning’ toe voor de aanleg van zonneparken (Ten eerste, 15 mei). Dergelijke vergunningen worden doorgaans verleend voor de aanleg van een dakkapel of schuur. Nu worden grote zonneparken daaraan gelijk gesteld.

Ik mag hopen dat hier sprake is van een gerechtelijke dwaling, die nog wordt gecorrigeerd. Met deze uitspraak maakt de Raad van State immers de weg vrij voor cowboys, grondspeculanten en buitenlandse investeerders die inspelen op de zucht van menig gemeentebestuur om zo goedkoop mogelijk een eigen zonnepark aan te laten leggen. Ook de inbreng van omwonenden wordt met de ‘kruimelvergunning’ drastisch beperkt.

Het is in Nederland bijna not done om tegen zonneparken te zijn, omdat je vindt dat waardevol groen behouden moet blijven. De zonneparkgeest is uit de fles en met deze uitspraak van de Raad van State ontstaan er ‘parken’ waar we spijt van gaan krijgen. Laat ik afsluiten met: daken eerst!

Chris BruijnesAmersfoort