Ingezonden brieven

Lezersbrieven: Niet de overheid maar de burger hoort in de beklaagdenbank

De lezersbrieven van zaterdag 27 november.

Redactie
Toeschouwers op het Binnenhof, over het algemeen geen fans van het huidige kabinet en de corona maatregelen, houden vaak geen afstand en dragen geen mondkapje , wanneer Rutte naar buiten komt klinkt er gejoel. Beeld Arie Kievit
Toeschouwers op het Binnenhof, over het algemeen geen fans van het huidige kabinet en de corona maatregelen, houden vaak geen afstand en dragen geen mondkapje , wanneer Rutte naar buiten komt klinkt er gejoel.Beeld Arie Kievit

Brief van de dag

Schoorvoetend wordt het gedrag van de burger af en toe als oorzaak van de uit de hand lopende coronasituatie neergezet. Maar als dat al gebeurt, dan wordt steevast de onvrede met – en het gebrek aan vertrouwen in – de overheid opgevoerd als terechte verzachtende omstandigheid voor de coronamoede burger. Het bevestigt het beeld van de burger die het niet kwalijk te nemen valt dat hij zich niet meer aan de regels houdt.

De burger moet vooral buiten de beklaagdenbank gehouden worden. Daarmee wordt een bedreigende en taboegevoelige boodschap verborgen gehouden: democratie, samenleving en beschaving staan onder druk van de ontevreden burgerij.

Grote denkers voorzagen een massamens met de grondhouding dat het leven makkelijk moet zijn zonder al te veel beperkingen, met een afkeer van autoriteit en gezag en met de eis dat onvervulde wensen zo snel mogelijk verwezenlijkt moeten worden via directe actie. Handige demagogen misbruiken de coronacrisis en beloven de massa een uitweg, als de macht maar naar die massa gaat. Maar ook in nieuws- en praatprogramma’s wordt tamelijk kritiekloos geaccepteerd dat wat het gezag ook doet, met welke argumenten dan ook, de burgerij steeds sterker vindt dat zij slachtoffer is en tekortkomt.

Opiniemakers durven de demagogische leiders van deze op tilt staande volksdelen nog wel aan te pakken, maar zijn zeer zuinig in hun kritiek op de burgers zelf. Het zou goed zijn als in die kringen het idee overboord wordt gezet dat de burger nu eenmaal het slachtoffer van de omstandigheden is. En opgehouden wordt met wegkijken van de dramatische gemakzuchtigheid waarmee de massamens achter ongefundeerde ideeën en irreële verwachtingen aanloopt.

Theo Pols, Bergeijk

Dorknopers

Waar voor wankelende weifelmoedigen de wijken met busje bezocht werden, worden gemiddeld 90-jarigen voor hun boosterprik op locatie verwacht. Zo ook mijn moeder (87,5). Ook buren mochten afreizen naar een ruim 20 kilometer verderop gelegen dorpskern die door onvervaard schaalvergroten van zelfstandige gemeente verworden is tot een stadswijk. Mijn moeder verzocht haar afspraak naar voren of naar achter te verzetten, om met een van hen mee te kunnen reizen, of naar mijn vrije dag.

Bang voor balkende engelen en ezels worden de meeste regels losjes gehandhaafd en soepel opgevat, maar hier werden terstond strepen getrokken waarop scherpslijperige dorknopers star en streng gingen staan: dat kon absoluut niet.

Tot mijn schrik overweegt mijn moeder nu op een schemerige novembermorgen naar de locatie te fietsen.

Annelies Jacobsen, Dordrecht

Stuurlui

Wij waren nog niet zo lang geleden een zeevarende natie. Dat verklaart waarschijnlijk het grote aantal stuurlui aan de wal die dit land herbergt. En zoals we weten, zijn zij de besten. Iedere dag mogen zij er in de krant van getuigen hoeveel beter de pandemiebestrijding zou zijn verlopen met hen op de bok. Jammer van al dat verspilde talent.

Jan Heijmans, Utrecht

Documentaire

In Nederland zijn we sinds het ontstaan van televisie zeer bekwaam in het maken van reportages over rampen in de wereld met als doel Nederlanders bewust te maken van het betreffende leed en zonodig fondsen te werven. Na lezing van het artikel ‘Een week meelopen in het HagaZiekenhuis’ schoot de volgende oproep door mijn hoofd: kom op, documentairemakers van Nederland. Jullie moeten in staat zijn om hetgeen verwoord wordt in voornoemd artikel in een paar dagen te verbeelden in een hartverscheurende coronadocumentaire waarin het leed van de covid-ic-patiënten, hun familie, het leed bij patiënten waarvan levensreddende zorg (opnieuw) moet worden uitgesteld, de uitputting en wanhoop bij de zorgmedewerkers en de gevoelens van die laatsten over deze rampzalige situatie helder en keihard duidelijk worden.

Geen meel in de mond, geen stroop smeren, gewoon duidelijk maken wat we in Nederland aan het aanrichten zijn. Ik citeer vrij naar een van de briefschrijvers deze week: ‘Wat bedoelen we eigenlijk met klappen voor de zorg?’ De moraal van de documentaire: het gemeenschappelijke belang van de strijd tegen deze pandemie gaat nu even boven de vrijheid van het individu. Het zorgpersoneel wil ook graag zijn vrijheid terug.

En dan de documentaire op alle tv- en relevante YouTube-kanalen uitzenden en via Teletekst in diverse talen ondertitelen. Dan bereik je nog eens iemand.

Barry van de Lustgraaf, Nuenen

Wereldbeeld

Een goede column van Marcia Luyten, waarin ze stelt dat het wereldbeeld van miljoenen burgers wordt gevormd door de drie meestgebruikte sociale media, te weten Facebook, Twitter en Instagram. Dat geloof ik graag en ik vind het deerniswekkend. Sinds 1 augustus 2018 ben ik, man, geboren in 1951, in het bezit van een smartphone om mijn fietsritten via Strava bij te houden. Tevens gebruik ik WhatsApp voor wat onschuldige uitwisseling van familiegedoe.

Ik zou niet eens weten hoe de drie genoemde sociale media te bedienen en dat wil ik graag zo houden, net zomin als ik ooit bij de AH kom, ooit iets bij McDonald’s consumeer of me ooit laat beïnvloeden door het gebral van marketeers. Desalniettemin leid ik een zeer gelukkig leven.

Ik denk dat net zo veel mensen hun wereldbeeld nog laten bepalen door de oude vertrouwde Volkskrant (al 45 jaar) en NOS en dat stemt me dan weer hoopvol. Wel vrees ik de dag dat er mannen met de kolven van hun geweer, zonder enige aanleiding daartoe, mijn voordeur inrammen omdat ik wat afwijk van de mainstream.

Joop Verhaar, Brummen

Overheid

Kabinet coulanter voor mensen met uitkering’, aldus de openingskop van de woensdagkrant. Bedrijven kunnen coulant zijn voor hun klanten. Maar de overheid is geen bedrijf en heeft ook geen klanten. Een overheid heeft tegenover haar burgers slechts bevoegdheden en plichten. Tegenover een burger die aanspraak maakt op een uitkering staat een overheidsverplichting zo’n uitkering ook daadwerkelijk toe te kennen. Wanneer die verplichting niet wordt nagekomen, is de overheid in gebreke.

Blijkens het artikel onder die kop is het kabinet erop uit minder vaak in gebreke te blijven. De kop had dus moeten luiden: ‘Kabinet nauwkeuriger bij het toekennen van uitkeringen’. Geen kwestie van ‘coulance’ (waarbij het tekortschieten van een klant door de vingers wordt gezien), maar gewoon het nakomen van een verplichting. Zo zet het bedrijfsmatig denken over de overheid ons op het verkeerde been.

Reiner de Winter, Auteur van het staatsrechtelijk leerboek De overheid, Amsterdam

Heiligverklaring

Verzetsheld Titus Brandsma wordt heilig verklaard om een wonder dat hij na zijn dood zou hebben verricht. Zou de redactie hier alstublieft haar journalistieke en/of wetenschappelijke licht over willen laten schijnen? Of anders direct concluderen dat nepnieuws niet in de krant thuishoort.

Paula Breeman, Leiden

Katholieke kerk

De katholieke kerk ten voeten uit: je krijgt er niet de hoogste eer vanwege je heldhaftige houding tijdens de Tweede Wereldoorlog onder een paus die hardnekkig de verkeerde kant op keek, maar pas op grond van een sprookje dat zich ruim een halve eeuw na je dood afspeelt.

Ook een eerdere zaligverklaring had al niets met je verzetswerk te maken, maar louter met je godvruchtig lijden in een concentratiekamp.

Yves Koerselman, Elst

Beest

In mijn jeugd leerde ik: dieren zijn geen beesten, mensen zijn beesten. De afgelopen twintig jaar zie ik een omslag: de meeste mensen zeggen en schrijven nu ‘beest’ als ze een dier bedoelen. Kennelijk hebben zij een andere gevoelswaarde van het woord ontwikkeld. Nu zelfs ‘taaldier’ Paulien Cornelisse in haar column van 25 november het celebeswrattenzwijn tot drie keer toe betitelt als ‘beest’, is voor mij de maat vol. Stop ermee.

Ger Pouw, Rotterdam

Wonen

Veel gemeenten nemen maatregelen om koopwoningen voor hun inwoners bereikbaar te houden. Je kunt je afvragen waarom het eigenwoningbezit bevorderd zou moeten worden. Vermogen dat is opgepot in stenen kun je niet besteden aan je levensonderhoud en niet meenemen in je graf. Bovendien leidt het tot starheid op de arbeidsmarkt en veel woon-werkverkeer, omdat huiseigenaren minder snel verhuizen voor een andere baan dan huurders.

Het gaat er niet om een woning te bezitten, maar om prettig en betaalbaar te wonen. Dat zou goedkoper kunnen in een huurhuis, als er niet zo’n schreeuwend tekort was aan huurhuizen in de vrije sector, resulterend in onbetaalbare huren.

Het zou logischer zijn als gemeenten huurhuizen zouden laten bouwen, gefinancierd door pensioenfondsen, met een betaalbare huur, die alleen jaarlijks verhoogd wordt met de consumentenprijsindex, ook bij wisseling van huurder. Zo weten huurder en verhuurder waar zij op kunnen rekenen.

Pieter Markus, Geldrop

Eva Jinek

In de Volkskrant van 26 november zeven grote, vrijwel identieke foto’s van Eva Jinek. De deze week overleden schrijfster Inez van Dullemen, uw oud-medewerker, wordt in dezelfde krant afgeserveerd met een miezerig postzegeltje. Kan dit niet wat evenwichtiger?

Jos Perry, Maastricht

Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden