Brieven Leefbaar Rotterdam

Lezersbrieven: 'Een lesje burgerschapskunde op Rotterdamse scholen'

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 9 juni.

Joost Eerdmans van Leefbaar Rotterdam met een fles champagne tijdens de uitslagenavond van de gemeenteraadsverkiezingen. Beeld ANP

Brief van de dag: Rotterdamse politiek

Ik ga er gemakshalve even vanuit dat het vak burgerschapskunde op Rotterdamse scholen niet zonder slag of stoot de doelen behaalt die ervan gehoopt worden. Maar misschien zou een module gemeentepolitiek iets kunnen verhelderen bij de leerlingen. Gezien de brisante uitkomst van de laatste verkiezingen en het incongruente kippenhok dat vervolgens moet instemmen met de vorming van een college met pakweg tien wethouders moet het toch vrij simpel zijn deze leerlingen in een paar lesuren duidelijk te maken hoe democratie werkt.

Je moet dus om te beginnen hoe dan ook de meest geprononceerde politieke stemmen (Leefbaar en Denk/Nida) bestuursbevoegdheid onthouden om dan over te gaan tot een vermeende orde van de dag die wordt toevertrouwd aan een bont gezelschap dat zich, hoe electoraal aangeslagen ook, mans genoeg acht om het o, zo foute Leefbaar en de twee Halalpartijen niet in de salon toe te laten, waarbuiten zij zich hopelijk zullen gedragen als tamme olifanten. De polarisatie moest immers worden getemd, zo ­bezwoer informateur Paul Rosenmöller (Ten eerste, 6 juni). Zoiets heet meta­democratie, jongens…

Als maatschappijleraar zou ik mijn leerlingen deze vraag voorleggen: Zouden jullie het niet eerlijker vinden om ook Leefbaar en Denk/Nida in het college op te nemen? Leefbaar staat de portefeuille Openbare Orde af aan een Denk-wethouder, die dan korte metten gaat maken met het etnisch profileren en zal merken dat zoiets nog niet meevalt; Leefbaar krijgt daar Economie en Haven voor in de plaats en moet zich de transitieagenda van Jan Rotmans eigen maken. Voor Nida verzinnen we wel zoiets als een Wethouder Infrastructuur en Verbinding.

Ik zie mijn diverse klas al voor me: geïnteresseerd, betrokken en constructief met elkaar in discussie over zoveel democratisch geïnspireerde mogelijkheden.

Ben van den Enden, Rotterdam

Onzuivere koffie

Hulde voor de Volkskrant van gisteren! Op p. 2 de column van Sheila ( ‘Vertrouw me’) als ‘insmijter’. Dan op p. 3 Rutte die zijn eigen gemorste koffie opruimt onder het toeziend oog van Pechtold en ­applaus van de opkuisdames. Draai die pagina om en hou hem tegen het licht, dan zie je het hoofd van Rutte doorschijnen in het artikel over nieuw debat over de afschaffing van de dividendbelasting. Práchtig gedaan! Zuivere koffie ruimt hij op, onzuivere – want kiezersbedrog en sluipende belastingverhoging voor de binnenlanders – laat hij rustig liggen. Niet alleen de oppositie wil de afschaffing terugdraaien, trouwens, de kiezers ook, want die krijgen de rekening voor hun kop. Dat onthouden ze heus wel. Boodschap aan Rutte: ‘Mark my words’, als die vlek van 1,4 miljard niet op tijd is weggewerkt, moet u niet raar opkijken als bij de volgende verkiezingen vooral de VVD (weer) op de blaren moet zitten.

Hein Jongbloed, Zoetermeer

Hou vol, basisleerkrachten

Leerkrachten in het basisonderwijs moeten gewoon volhouden dat er geen rationele basis is voor het salarisverschil met docenten in het voortgezet onderwijs. Belang en complexiteit van het basisonderwijs ten opzichte van het voortgezet onderwijs, ja zelfs het hbo- en universitair onderwijs, rechtvaardigen een omgekeerde salarisratio: het hoogste ­salaris in het basisonderwijs, het laagste in het hbo- en universitair onderwijs. Leerkrachten, laat je niet chanteren door het argument dat staken kinderen en ouders treft. Het tegendeel is waar: zonder uitstekend basisonderwijs geen universitair onderwijs. Effe volhouden.

Ludo Grégoire, Leiden

Wapengekletter

In zijn enthousiasme om aan het Liberté-schilderij van Delacroix een buitengewone betekenis toe te schrijven doet Stefan Kuiper de waarheid te veel geweld aan (V, 8 juni). Door te schrijven dat ‘historieschilderijen’ met wapengekletter een tot eind 18de eeuw verwaarloosd genre waren, miskent hij de vele honderden afbeeldingen die er sinds de 15de eeuw, soms zeer waarheidsgetrouw, zijn voortgebracht door kunstenaars als Uccello, Breugel, Velasquez, Vroom, Heemskerck en anderen. Ik daag hem uit een veldslag van betekenis te noemen die niet tijdens of na de gebeurtenis is vereeuwigd.

Maarten Müller, Castricum

Deze vrouw is een held

Toen ik vanmorgen de krant opensloeg zag ik op pagina 5 een grote foto met daaronder: ‘Jordaanse koning kiest voor zijn volk’ (Ten eerste, 5 juni, p. 5). Wat mij onmiddellijk opviel is dat er niet, zoals gebruikelijk op foto’s uit landen in dat deel van de wereld, alleen maar mannen op stonden, maar dat in het midden een vrouw staat. Als enige vrouw tussen allemaal schreeuwende mannen. Op de eerste rij vlak tegenover de oproerpolitie. Iconisch! Voor mij is deze vrouw een held!

Bea Dorpema, Utrecht

Zo zak je verder in de modder

Ik ben zeer vereerd door de aandacht die Peter de Waard (Economie, 7 juni) wijdde aan mijn stuk over de euro (O&D, 5 juni). Maar om acht redenen heeft zijn column mij niet overtuigd.

1. Dat de spread voor Italië nog maar

5 procent is, heeft niets te maken met economische realiteiten, maar alles met de politieke inschatting van de financiële markten dat de Europese autoriteiten de euro koste wat kost willen redden.

2. Ik had het over de Noordelijke landen in het algemeen en De Waards verwijzing naar hoe wij hier omgaan met de hypotheekaftrek doet daarom nauwelijks, of niet, terzake.

3. ‘Feestneuzen’ of niet, qua economische groei blijft Italië al jarenlang achter bij de rest van Europa.

4. Wat die ‘feestneuzen’ betreft, de economische cosequenties van culturele verschillen toonde Robert Putnam overtuigend aan in zijn gezaghebbende oeuvre (denk aan zijn onderscheid tussen ‘high’ en ‘low trust societies’ in ­Making democracy work).

5. Gaat de rente omhoog, dan kan Italië zijn enorme staatsschuld niet meer herfinancieren. In dat geval is het land, technisch gezien, bankroet. De waarde van het aandeel dat de Nederlandse Bank verplicht was/is op te kopen in de Italiaanse staatsschuld is dan 0,0.

6. Idem dito voor de vorderingen van de nationale banken van de eurolanden op de Italiaanse centrale bank in het ­kader van het Target 2 systeem.

7. Dit geeft al aan dat men, anders dan De Waard doet, publieke en private schulden niet op één hoop moet gooien.

8. De pointe van mijn betoog was dat men met voortmodderen steeds verder in de modder wegzakt en dat nu het moment gekomen is om principiële beslissingen te nemen over principiële problemen. Zonder dat zijn de Noordelijke landen als iemand die zijn handtekening plaatste onder een cheque waarop anderen – i.c. Draghi c.s. – het bedrag mogen invullen. Naar mijn idee is zo iemand niet goed wijs. Maar misschien ziet Peter de Waard dat anders?

Frank Ankersmit, Glimmen

Verplichte pensioenpremie

Leon van Damme stelt in zijn artikel ‘Koppel AOW aan levensverwachting’ (O&D, 8 juni) dat om rechtvaardige keuzes te maken het hard nodig is te voorkomen dat de pensioenleeftijd gekoppeld gaat worden aan de mate van arbeidsgeschiktheid. Want als dat de uitkomst zou zijn, zou dat een terugkeer zijn naar de vooroorlogse situatie. Ik meen te weten dat in de vooroorlogse situatie werknemers niet verplicht waren voor hun pensioen premie te betalen. De vergelijking die Van Damme maakt tussen situaties waarin werkenden wel en niet verplicht waren voor hun ‘oude dag’ premie te betalen, is de bekende vergelijking van appels met peren.

M. Maresch, Nijmegen

Stageplaatsen verpleging

Voor de problemen rond het vinden van stageplaatsen voor verpleegkundigen in opleiding (Voorpagina, 8 juni) zijn er op korte termijn 2 oplossingen.

1. Staar je niet blind op de ziekenhuizen en maak veel meer gebruik van de mogelijkheden in de thuiszorg en de verpleeghuizen. Waar kun je beter leren verplegen, dan in het verpleeghuis?

Te zot voor woorden: handen tekort in de ouderenzorg en te weinig stageplaatsen?

2. Laat de opleidingen investeren in ­samenwerken met de praktijk. Op een leerwerkplaats, waar meerdere stagiaires werkzaam zijn, kan de docent een bijdrage leveren aan de begeleiding.

Peter Bakens, Den Haag

Burgemeester

Ik heb de vacaturetekst voor de functie van burgemeester van Amsterdam nooit gelezen. Maar kan het zijn dat daar een zinnetje in ontbreekt: kandidaten dienen van onbesproken gedrag te zijn.

Eddy Koning, Amsterdam

Wij werkten ook voor ónze ouderen 

Ik verbaas mij er al heel lang over dat niemand eens klip en klaar het verschil tussen AOW en pensioen uitlegt. AOW en het afdragen van AOW-premies is een verplichting. Pensioen daarentegen is geen verplichting, maar een aanvulling op de AOW die in overleg met de werkgever wel of niet wordt opgebouwd.

Mijn man en ik hebben beiden een aanvullend pensioen. De premies daarvoor werden van ons brutosalaris ingehouden en aan de verzekeringsmaatschappij afgedragen. Wij ontvangen nu AOW en pensioen. Over beide inkomens betalen wij belasting en beide zijn dik verdiend. Laat iedereen nu eens ophouden met de redenering dat de jeugd ons pensioen betaalt. De jeugd werkt voor onze AOW, zoals wij dat bijna 50 jaar voor onze ouderen hebben gedaan.

Ria van der Zee, Amstelveen

Wegtrekker

De AOW-leeftijd zal tussen 2022 en 2025 waarschijnlijk niet verder stijgen (Voorpagina, 6 juni). Oorzaak: een stagnerende levensverwachting. Voorlopige conclusie van CBS-demograaf Latten is dat voor 2022 en 2023 de AOW-leeftijd te hoog is vastgesteld. De AOW-leeftijd zou in die jaren eigenlijk 67 jaar moeten zijn in plaats van de huidige 67 jaar en drie maanden.

Vervolgens eindigt het artikel in een complete wegtrekker. Jan Latten heeft geen medelijden met de 62- en 63-jarigen, zegt hij. Een weinig professionele opmerking. Wat verkeerd blijkt te zijn, kan gewoon worden rechtgezet, is het niet?

J. Bangert, Den Haag

Jongeren, begin eerder!

De pensioendiscussie woekert maar voort en lijkt alleen te gaan over de laatste periode. Nog niet zo lang geleden begon de meerderheid van de jongeren al voor het 20ste jaar met een (voltijd) baan. Nu spreek ik met grote regelmaat jongeren die zelfs na het afronden van een hbo met droge ogen beweren dat ze nog te jong zijn om al te gaan werken.

De beginleeftijd ligt niet vast en daarom kiest men nog maar een extra opleiding, doet een ‘tussenjaar’ of gaat een jaar reizen om het (kennelijk afschrikwekkende) werkende leven uit te stellen. En die ouderen moeten moeizaam langer doorwerken, zelfs tot na het 65ste jaar.

Om de nare discussies tussen de generaties te vermijden is er maar één objectieve en eerlijke methode: tel het aantal gewerkte jaren waarin men minimaal drie dagen per week beschikbaar was voor de arbeidsmarkt.

Marion van Voorst, Houten (voormalig leraar mbo) 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden