Opinie Lezersbrieven

Lezers over nieuwe vergoedingsaanpak depressie: ‘Welke gek binnen Menzis heeft dit bedacht?’

Zorgverzekeraar Menzis gaat de kosten voor de behandeling van depressies en angsten vergoeden op basis van de behaalde resultaten, en niet langer op grond van het aantal behandelingen. Lees hier wat Volkskrant-lezers van dit plan vinden. ‘Wees solidair, met z’n allen weg bij dit mens-minachtende bedrijf.’

Het hoofdkantoor van zorgverzekereaar Menzis. Beeld ANP XTRA

Rommen in de zorg

Het lijkt zo logisch: een random outcome measurement (ROM) in de zorg. Je meet vooraf met een vragenlijst hoe het er met een cliënt voorstaat, je meet achteraf opnieuw en voilà: je hebt een maat om de kwaliteit van de therapie te meten. De praktijk is, dat iemand met psychische klachten zelf soms betrekkelijk weinig inzicht in die klachten heeft. Het resultaat van de vragenlijst geeft dan vaak een te rooskleurig beeld. Goede therapie leert iemand over de oorzaken, het ontstaan en de in stand houdende factoren van de klachten en ook op welke manieren je hiermee om kunt gaan.

Aan het eind van de rit heeft de cliënt meer inzicht gekregen in zijn klachten en vult de ROM-vragenlijst opnieuw in. De score kan door de verkregen inzichten lager zijn dan de aanvankelijke score. Was het dan een slechte therapie, of juist een goede? Aan de resultaten van de vragenlijst kun je dat niet zomaar aflezen. ROM’en in de zorg is eigenlijk een instrument om in samenspraak met cliënten duidelijk te maken wat in de therapie geleerd is. Niet een manier om zorgverleners de maat te nemen.

Erwin Pelgrim, GZ-psycholoog, Groningen

Ga weg bij Menzis

Marktwerking in de gezondheidszorg leidt tot ernstige dwalingen. Ik kan de acties van Menzis niet anders benoemen. Mijn echtgenote lijdt al jaren aan depressies. Ik heb aan de zijlijn alle inspanningen van de behandelaren als betrokken en deskundig ervaren maar ook gezien dat het een puzzel was die geen voorbeeld kende hoe de stukken gelegd moesten worden. Medicatie en therapie, het bleef passen en meten, de oplossing werd niet gevonden. 

Nu gaat Menzis alleen betalen als de behandeling succesvol is. Welke ‘gek binnen Menzis’ heeft dat bedacht? Tegen de marktwerking in de zorg is ook geen passende behandeling te vinden, anders dan met z’n allen solidair zijn en Menzis als ‘besmet en onbehandelbaar’ te beschouwen. Met z’n allen weg bij dit mens-minachtende bedrijf. Dat zal ze leren wat marktwerking is!

Hans van Dijk, IJsselham

Niets mis met sturen op resultaat

Het is een bekend verschijnsel: zodra er een blijkbaar vernieuwend idee opkomt, haast een aantal deskundigen zich om het af te schieten.

Nu voegt de ervaringsdeskundige Groeneweg een interessant element toe met zijn uitspraak: ‘Ik begrijp sowieso niet dat er hulpverleners zijn die zonder een plan met doelen werken’. En even verderop schijnt opeens onderzoek naar wat wel en niet werkt nóg interessanter te zijn, inclusief de kwaliteit van de hulpverlener en de omstandigheden van de cliënt.

Met andere woorden: Menzis gaat doen wat – niet alleen in deze branche – blijkbaar al jaren wordt nagelaten, namelijk sturen op resultaat.

En ze besparen er mogelijk ook nog geld mee (ook best verwerpelijk, zo te lezen).

Ik kan hieruit hoogstens afleiden dat een deel van het psychiatrisch hulpveld zich in allerlei bochten gaat wringen om hun oude werkwijze hoe dan ook vast te houden.

Jaap van Velzen, Vlissingen

Beloning

In de Volkskrant van 13 augustus lees ik dat zorgverzekeraar Menzis (nu eindelijk)
de behandeling bij depressies gaat vergoeden op basis van resultaat. Een eerste stap in de goede richting want het is in de gezondheidszorg eigenlijk heel vreemd dat ongeacht het effect van de uitgevoerde behandeling klakkeloos wordt vergoed. In de tandheelkunde is de beste behandeling eigenlijk geen behandeling ofwel het gebit gaaf houden. Toch bestaat er geen systeem om een beloning uit te betalen voor hen (patiënt en zorgverlener) die hun gebit gaaf houden. Zo blijft de mondzorg onnodig duur.

James Hudleston Slater sr, gepensioneerd tandarts

Wantrouwen

Als psychiaters in opleiding maken wij ons zorgen om het voornemen van zorgverzekeraar Menzis om de behandelingen van depressies voortaan te vergoeden op basis van de resultaten. Wij vrezen voor een selectie-effect in de toekomst, waarbij patiënten met moeilijker te behandelen depressieve klachten geweigerd worden door een instelling of behandelaar omdat zij de behandelresultaten negatief zouden kunnen beïnvloeden. De gelijkwaardige toegang tot de gezondheidszorg komt hiermee in het gedrang.

Uit Menzis’ plannen spreekt ook een zeker wantrouwen, alsof psychologen en psychiaters nu niet al vanuit henzelf de beste uitkomst voor hun patiënten als doel voor ogen zouden hebben. Betaling van geleverde zorg op basis van resultaten is ons inziens onwenselijk; wij vrezen voor deze invloed van zorgverzekeraars in het behandelproces. Het risico bestaat dat alleen behandelingen voor patiënten met relatief lichte klachten zullen worden vergoed; welke maatregelen worden getroffen om te waken dat patiënten met complexe problemen niet onderbehandeld zullen worden?

Ion Bontenbal, Amsterdam en Robbert Duvivier, Den Haag

Niet geneesbaar, wel leefbaar

Ik lijd al mijn leven lang onder terugkerende depressies. Ik kan mijzelf met mijn 56 jaar dus met een gerust hart chronisch depressief noemen. Depressiviteit komt ook in mijn familie voor, dus ik ben zeker erfelijk belast. Mijn twee erg psychisch instabiele ouders hebben mij weinig mee kunnen geven in het leven. Bovendien heb ik een oudere broer, die alle aandacht van mijn ouders opslokte, omdat hij veel grotere psychische stoornissen heeft dan ik zelf. 

Ik heb heel veel psychotherapie in mijn leven gehad en gebruik ook antidepressiva. Dat reguleert de te hard binnenkomende prikkels, maar soms val ik toch flink terug. Sinds mijn vertrouwde psychotherapeut een paar jaar geleden met pensioen is gegaan, ben ik op zoek naar een goede vervanger. Heb ik nog steeds niet gevonden. Niet omdat ik zo lastig ben, maar omdat ik stukloop op de ‘evidence-based cognitieve gedragstherapiecultuur’ binnen de GGZ en op de professionele distantie die de gemiddelde hulpverlener hoog in het vaandel heeft staan. Nu weet ik wel de psychotherapie altijd draait om distantie in nabijheid, maar het is helaas meer distantie dan nabijheid. 

Ervaringsdeskundige Bart Groeneweg meldt terecht dat menselijke aandacht zeer behulpzaam is geweest bij zijn herstel. Inderdaad niet zo makkelijk meetbaar, maar ik wil de verzekeraars, ggz-bestuurders en hoogleraren psychologie meegeven dat ik zelf kan bevestigen dat dit bij mij zeer effectief mijn herstel heeft bevorderd. Mijn depressiviteit is niet te genezen. Die conclusie kan ik wel trekken na 25 jaar therapie, maar wel leefbaar te houden. Veel beter dan het invullen van vragenlijsten, die zogenaamd kunnen meten hoe het echt met je gaat. Tot slot nog een opmerking over de financiering. De verzekeraar heeft belang bij gemakkelijke patiënten die na tien gesprekken van hun problemen af zijn, de rest financiert hij liever niet. De ggz-bestuurder heeft belang bij zoveel mogelijk volume. En de hoogleraar psychologie pleit begrijpelijkerwijs voor meer onderzoek, want die wil ook een belegde boterham.

Martin van den Berg, ervaringsdeskundige, Utrecht

Meer opinie over het voorstel van Menzis:

Zorgverzekeraar Menzis stelt dubieuze eisen aan het vergoeden van behandeling van depressies, schrijft Hans Wansink in dit commentaar.

Menzis lijkt dezelfde frustratie te hebben bij ggz-organisaties als ik bij automonteursaldus columnist Jasper van Kuijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.