Brieven

Lezers over Molukse aanklacht: 'Godgeklaagd'

Nabestaanden van twee treinkapers stellen de staat aansprakelijk voor hun dood. Ze eisen schadevergoeding. Lezers schrijven dat dit de wereld op zijn kop is. Ze vinden het schandalig.

Twee Molukkers bij de gekaapte trein, een dag voor de bevrijding van de trein op 11 juni 1977. Beeld anp

Nabestaanden van twee Molukse treinkapers die bij de beëindiging van de kaping om het leven kwamen, stellen nu de staat aansprakelijk. Maar je moet je voorstellen: weken onderhandelen om de gegijzelden in de trein vrij te krijgen, om de treinkaping tot een goed einde te brengen en met kapers die bleven volharden in hun actie. Tot er een moment komt waarop de Nederlandse regering wel móest ingrijpen.

De situatie werd steeds uitzichtlozer en bedreigender voor de passagiers. Bij een eerdere treinkaping in 1975 bij Wijster schrokken de daders er niet voor terug om de machinist en gegijzelde passagiers in koelen bloede dood te schieten. Je kon dus ook nu bij deze nieuwe treinkaping van alles verwachten.

Mariniers die met gevaar voor eigen leven de trein bestormden kwamen in een soort van oorlogssituatie waarbij het gaat om 'jou' of 'ik' betreft. Dat de treinkapers die hierbij het leven hebben gelaten bijna veertig jaar na dato in een slachtofferrol geplaatst worden door de staat aan te klagen voor hun dood vind ik veel te ver gaan.

De echte slachtoffers zijn in mijn ogen de vele treinpassagiers en andere betrokkenen die misschien nu nog de trauma's hiervan met zich mee dragen.

R.Grootendorst, Lelystad

Terroristen kortom

Het is toch godgeklaagd dat nabestaanden van een tweetal treinkapers door wier toedoen 38 jaar geleden twee gegijzelden zijn omgekomen en tientallen anderen gewond en wellicht een levenslang trauma hebben opgelopen, een schadevergoedings-procedure tegen de staat willen aanvangen omdat het desbetreffende tweetal standrechtelijk zou zijn geëxecuteerd.

Wat beogen die nabestaanden daarmee? Immers ook al zou zijn vastgesteld dat van het laatste sprake is geweest, dan nog blijft de status van de daders ongewijzigd: lieden die andermans bestaan zonder enig recht ernstig hebben geschaad of indirect zelfs beëindigd. Terroristen kortom.

De enige drijfveer voor die nabestaanden, die deze beschamende gebeurtenis na al die jaren ook nog eens durven oprakelen, is dus ordinair geld. Dat een advocate als Liesbeth Zegveld zich voor dat dubieuze karretje laat spannen zegt ook het nodige over deze dame.

A. Bolks, Hardenberg

Gerechtvaardigde bliksemactie

Als de de claim van de nabestaanden van de Molukse gijzelnemers wordt toegekend, is mijn vertrouwen in de Nederlandse rechtstaat volkomen weg. Let wel, het betrof hier niet een eerste, maar zoveelste gijzeling door Molukkers, (bezetting Indonesische ambassade Wassenaar 1970 met 1 dode, Wijster drie doden, De Punt 1977, twee doden en later bovendien nog in 1978 van het provinciehuis Assen, twee doden.)

Bovendien werd nu bij de gijzeling in De Punt, om hun eisen kracht bij te zetten, gelijktijdig een basisschool met 105 kinderen en vijf leerkrachten gegijzeld, waarbij de kinderen op een gegeven moment uit het raam moesten roepen: 'Van Agt, wij willen leven...' Niet mis te verstaan!

De gijzeling in deze trein bij De Punt, werd na haast drie weken durende - vergeefse - onderhandelingen, op last van de overheid door militairen beëindigd. Dat daarbij geweld is gebruikt, was een logisch en onontkoombaar gevolg van deze langdurige gijzeling.

Dit was een gerechtvaardigde bliksemactie, waarbij bovendien moest worden voorkomen dat de kapers in de gauwigheid nog snel een of meer gegijzelden zouden neerschieten. En dat is dus écht iets anders dan rustig en voor eigen doeleinden onschuldige mensen vermoorden.

Het was vroeg in de ochtend, er was de schijnaanval met enorm lawaai van de straaljagers, er was de minuten durende beschieting van de trein, de coupé's waren verduisterd door de afgeplakte ramen. De stress moet gigantisch geweest zijn bij de militairen die al weken op scherp stonden.

Als nabestaanden van de gijzelnemers zich nu afvragen in hoeverre het toenmalige geweld bij de bevrijding van de trein 'proportioneel' cq 'rechtmatig' was, is mijn reactie: leg die meetlat dan vooral eerst aan bij de onschuldige en koelbloedig vermoorde mensen, bij de gijzelneming zelf en bij de trauma's die een groot aantal van jullie slachtoffers hebben opgelopen.

Dan heb ik het nog niet eens over de familie en nabestaanden van hen. Waar was dáár de proportionaliteit en de rechtmatigheid??

Felice Eisenburger, Assen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden