Opinie Lezersbrieven

Lezen is een fantastisch medicijn

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 14 juli.

Foto Bas van der Schot

Brief van de dag: leesplezier

Een hele pagina over lezen (Ten eerste, 6 juli)! Wat goed dat nu ook de media aan de bel trekken, want ­lezen zit steeds meer in het verdomhoekje. Toch heb ik het gevoel dat de ­genoemde initiatieven water naar de zee dragen is. Hoewel de kinderen ­beweren ook te blijven lezen als De Schoolschrijver straks niet meer langskomt, vrees ik dat na de zomervakantie oude routines weer worden opgepikt en de meeste aandacht weer op de tablet wordt gericht. Verslaggever Kars schrijft dat ‘lezen leidt tot een betere concentratie en meer empathie’. Dit leest als de bijsluiter van een medicijn. Inderdaad, door te ­lezen kun je je inleven in een ander, en dat kan indrukwekkend, herkenbaar of troostend zijn. Maar door te lezen word je ook slimmer. Kinderen die lezen leren beter, denken beter na en kunnen de wereld om hen heen makkelijker interpreteren. Dit zijn niet de minste vaardigheden om vooruit te komen in het leven. Het is een fantastisch medicijn.

Kinderen die niet opgroeien in een leescultuur, aan wie nooit wordt voorgelezen, nemen zelden zelf een boek ter hand. Initiatieven als die van De Schoolschrijver moeten worden toegejuicht, maar daar moet het niet bij blijven. Elke basisschool moet aan leesbevordering doen; ­iedere leerkracht zou elke dag moeten voorlezen. Een kwartier per dag volstaat om kinderen nieuwsgierig te maken naar meer. En iedere leerkracht zou er bij de ouders op moeten aandringen vooral voor te lezen; iedereen kan dat. Kinderen worden er betere en slimmere mensen van.

En de Volkskrant kan eraan bijdragen door weer iedere week een ­recensie van een jeugdboek te plaatsen. Alle beetjes helpen.

Jos Josso, docent Nederlands, hogeschool iPabo te Amsterdam 

Verfrissend

Femke Halsema, oud-voorvrouw van links Nederland, verwijst naar de burgemeester met ‘hij’, zo valt de verslaggever op (Ten eerste, 13 juli). Halsema: ‘Ik houd niet zo van emancipatie via de taal. Dat leidt snel tot politieke correctheid en dat moet je niet hebben.’ Verfrissend en uit onverdachte hoek.

F. BakkerNijmegen

Exit Brexit

Trump laat May vallen, prefereert ­ongelikte beer Boris en gaat niet in op bilaterale handelsrelaties. Het compromisplannetje van May inzake de Brexit is een doodlopende weg. Hoog tijd voor een Bre-entry. De oorspronkelijke bedoelingen van de Brexit blijken luchtspiegelingen. Dat moeten zelfs veel voorstanders langzamerhand inzien. Exit Brexit dus en ­gewoon doorgaan waar we gebleven waren.

Dolf Hartveldt, Wassenaar

Juncker

Voor wie de opnamen van Juncker op de Navo-top heeft gezien, bestaat maar één conclusie: die man is toeterzat en de EU wordt geleid door een dronkelap. Rutte presteert het om Junckers gezwalk te wijten aan een ischias: je moet er maar opkomen!

H.A. Marquart ScholtzHaren

Onzekere artsen

Een op de drie mensen heeft moeite met het begrijpen van dokters­bezoek. Een strip moet onzekere ­patiënten helpen de dokter om uitleg te vragen van door hem gebruikt complex taalgebruik (Wetenschap, 12 juli). Wellicht is het wel zo efficiënt om een strip te maken voor ­onzekere artsen om hen te helpen zich in ­gewoon Nederlands uit te drukken.

A. VerdamBussum

Zonnepanelen van de koning

Ik heb begrepen dat de koning graag zonnepanelen op zijn huis wil, maar daar geen toestemming voor krijgt.

Ik heb ook graag zonnepanelen op mijn huis, maar op dit moment ontbreken mij de liquide middelen voor de aanschaf ervan. Daarom stel ik het dak van mijn huis beschikbaar voor de zonnepanelen van de koning. Over de verrekening van de opbrengst worden we het wel eens.

Gonnie KoorenZwijndrecht

Explosief

Uit water een hoog explosief gas maken, kon mijn scheikundeleraar al toen ik 15 was. Dat was in 1970.

Hink SiegersBlaricum

Foto Bas van der Schot

Fietsplu

Het bedrijf Design Compass ontwikkelde de Veloplu voor de fietsen van een bezorgdienst (Ten eerste, 12 juli). Volgens een woordvoerder van Veloplu heeft de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RVO) gezegd dat de paraplufiets in aanmerking komt voor subsidie. Belangrijkste nadeel: de fietsplu beschermt niet tegen natte voeten.

Bezorgers per fiets behoren mijns ­inziens niet tot de categorie langzame fietsers. Volgens veel publicaties op internet valt een regendruppel met een snelheid van circa 36 km per uur, kleine druppels langzamer. Een bezorger fietst dan niet in maar door de regen.

Als de plu er ongeveer uitziet als op de foto heeft de gebruiker hoogstens een droog hoofd en misschien droge schouders. Zonder plu en met een motorhelm heb je ongeveer hetzelfde resultaat. Als de RVO tijd besteedt aan het overwegen van subsidie voor deze plu, kan die dienst wel weg.

Hans van der Weij, ­Nuenen

Aflopend water

Het lijkt mij dat de getoonde fietsparaplu niet goed werkt: het schuin aflopende scherm van de fietsparaplu stopt nét voorbij de schouders ter hoogte van de bovenrug van de fietser. Dat kan niet anders betekenen dan dat bij een forse regenbui het aflopende water op rug en achterwerk van de fietser stroomt. Misschien dat de voorkant van de fietser mooi droog blijft, maar hij krijgt bij een scherm met deze vorm er gegarandeerd een natte kont bij.

Jaap Dros, Den Burg

Afgepoeierd

Huisarts Barnhoorn schrijft dat patiënten de overbelaste huisartsenpost minder moeten lastigvallen (O&D, 12 juli). Zij moeten meer naar de gewone huisarts. Wij zijn 70-plus. Onze ervaring is anders. Onze huisarts ‘oude stijl’ woonde vele jaren in de praktijk tussen zijn patiënten. Die was niet te beroerd om in de avond nog even binnen te lopen voor een peuter met 40 graden koorts.

Nu is het beroep gebureaucratiseerd. Huisartsen werken in een groepspraktijk met parttimers en onervaren artsen in opleiding. Iedere patiënt krijgt exact 10 minuten, waarvan 7 minuten in het beeldscherm wordt gekeken. Huisarts en patiënt kennen elkaar nauwelijks. Om 5 uur gaat de praktijk op slot en is de Huisartsenpost (Hap) aan de beurt.

Als Barnhoorn vindt dat Haps overbelast zijn, moet hij met verzekeraars gaan praten over extra formatie en de schuld niet meteen bij patiënten leggen. Onderzoek ook eens hoe vaak triagisten aan de telefoon verkeerde adviezen geven. Wij hebben nog wel wat voorbeelden liggen van kennissen met beginnende klachten van kanker, die eerst maandenlang zijn afgepoeierd met een paracetamolletje. Barnhoorn schrijft dat ziektes mogen worden gemist. Ik zou hem niet graag als huisarts hebben.

G.A. Ploeg, Oegstgeest

Kapsels

In haar artikel over voetbalkapsels (V, 13 juli) schrijft Wieteke van Zeil dat Robert de Niro’s kapsel in Taxi Driver associaties oproept met de Spartanen. In de 5de en 4de eeuw voor Christus (de glorietijd van Sparta) droegen volwassen Spartaanse mannen hun haar lang. Voor aanvang van de Slag bij Thermopylae (480 v. Chr.) zag een Perzische spion hoe de Spartaanse soldaten vooral bezig waren hun haren te kammen.

De Niro heeft een ‘Mohawk’-kapsel, een indianenstam behorend tot de Irokezen: een haarstijl waardoor Amerikaanse soldaten zich voor het eerst tijdens WOII lieten inspireren.

Erik Schoenmaker, Nieuwegein

Prachtige taal

In één (overigens zeer lezenswaardig) ­artikel (Sir Edmund, 7 juli): Swapfiets, Dutch Design Awards, scout, ownership, membership, services, systems, impact, helpdesk. Wat is de Nederlandse taal toch prachtig!

Jan Schilperoord, Meppel

Jonge ouders

In het artikel van Pieter Barnhoorn over de toename van het gebruik van de huisartsenpost door 85-plussers en jonge ­ouders ontbreekt een reden voor de toename: jonge ouders werken meestal allebei. Ze komen er dus vaak ’s avonds of in het weekend achter dat hun kind misschien iets mankeert. Merken ze dit ’s morgens, dan wachten ze meestal toch even af want zij moeten naar hun werk. Om niet op hun werk te hoeven verzuimen is de huisartsenpost een uitkomst.

Meta van Zelm, Gouda

Vrouw

Dat was weer schrikken vanmorgen: ‘Vrouw genoemd als ceo van Air France-KLM’ (Economie, 10 juli). Wat had u dan verwacht, een alien? Wilt u een dergelijke kop nooit meer plaatsen! Een aanhef als ‘huidige topvrouw van de RATP’, of ‘Catherine Guillouard’ was heel wat beter geweest. Zelf werk ik (vrouw) als technicus in een werkomgeving boordevol mannen; er wordt nooit gezeurd over het feit dat ik een vrouw ben. Neem daar een voorbeeld aan.

M. Jansen, Eindhoven

Foto Bas van der Schot

Maak werk van spelen!

Kristina Reinders (‘Stop met al die ­naschoolse activiteiten’, O&D, 10 juli) staat niet alleen in haar pleidooi om kinderen meer tijd en rust te geven. De VN steunen haar! Vijf jaar geleden riep het Kinderrechtencomité in Genève regeringen op meer aandacht te geven aan het belang van spel.

Een van de zorgen was dat de tijd van kinderen overgeprogrammeerd raakt. Kinderen kunnen weinig spelen doordat bange ouders hen overmatig beschermen, door het gebrek aan speelruimte en doordat de digitale wereld steeds meer beslag op hen legt.

Maar spelen is voor kinderen ­dagelijks werk. Hiermee verwerken ze indrukken, leren met grenzen en spel­regels omgaan en ontwikkelen ze hun fantasie en oplossend vermogen.

Geef kinderen daarom meer ruimte om te spelen. Als ouder, als beleidsmaker, als professional. Velen spelen er een rol in. Terugdenkend aan onze eigen kindertijd weten we hoe fijn het is om eigen avonturen te beleven! Laten we zorgen dat daar ruimte voor blijft, daar hebben kinderen recht op.

Froukje Hajer, Amsterdam, adviseur jeugdbeleid

Ouders zien kind als project

Kristina Reinders heeft helemaal gelijk. Jonge kinderen worden door al die activiteiten overprikkeld, krijgen te weinig rust en te weinig tijd om wat aan te rommelen.

Bij de interviews die ik een paar jaar geleden deed voor mijn boek Mijn kind gaat naar school vroeg ik vaak door naar de redenen van de volgepropte agenda’s. Schrikbarend vaak zijn ouders bang dat hun kind zonder al die nevenactiviteiten iets mist en zich onvoldoende kan ontwikkelen. En de andere kinderen doen het ook. Sowieso onzin, want juist de ouders die zich hier druk om maken zijn meestal hoogopgeleid en hun kinderen groeien op in een zee van mogelijkheden.

Wat ik zo erg vind, is dat ze hun kind blijkbaar zien als een project, dat moet slagen volgens hun normen. Dat legt te veel druk op ze en heeft meer met angsten en behoeften van de ouders zelf te maken dan met het kind. Een kind is een mens in wording, dat ruimte en tijd moet krijgen zichzelf te ontdekken, zichzelf te vermaken en eigen liefhebberijen te ontdekken. En dat gaat het best zonder te veel vaste verplichtingen.

Anne-Marie de Ruiterpedagoog

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.