ColumnAaf Brandt Corstius

Leonard Cohen bleek natuurlijk weer een gigantische lul

Je moet natuurlijk nooit naar een film gaan over het liefdesleven van je overleden idool, maar ik vond de mogelijke elementen van Marianne & Leonard, Words of Love, de documentaire over Leonard Cohen en zijn grote liefde Marianne, zó prettig klinken dat ik me voegde in een bioscoopzaal vol mensen die de hele dag ‘Ok, boomer’ naar hun hoofd geslingerd kregen en nu in de donkerte veilig terug konden naar de jaren zestig en zeventig.

De mogelijke elementen die mij aantrokken waren: Leonard Cohen, zijn (vind ik dan) mooie muziek en zijn grote liefde en muze, de knalblonde Noorse Marianne. En het Griekse eiland Hydra, waar zij elkaar ontmoetten en in de jaren zestig en zeventig allerlei knappe mensen de vrije liefde vierden en ronddobberden op gammele houten bootjes. Vond ik goed klinken, als decor.

Maar het ging natuurlijk toch mis, want Leonard Cohen,  voor wie ik tot nu toe alleen maar diepe bewondering voelde, bleek natuurlijk weer een gigantische lul. Ja, ik had het kunnen weten, alle kunstenaars zijn een gigantische lul, dat is nu eenmaal de randvoorwaarde, of eigenlijk de basisvoorwaarde, voor het kunstenaarschap. Er waren een paar jaartjes dat hij géén gigantische lul was, namelijk toen hij nog niet beroemd was en op Hydra zat te ‘schrijven’ (ik zet dat tussen aanhalingstekens omdat het waarschijnlijk meer een Griekse koffie/gammele bootjes-leven was), en Marianne ontmoette, met wie hij in matching witte kleding bruinverbrand over het strand struinde terwijl Mariannes helblonde zoontje Axel om hen heen scharrelde.

Maar daarna kreeg Leonard succes en ging het hele liefdesverhaal natuurlijk rap bergafwaarts, met Marianne en Axel die alleen nog ingevlogen werden om als blonde mascottes concerten bij te wonen en Leonard die alle vrouwen en drugssoorten van de wereld systematisch afwerkte, tot hij was aangeland bij een soort paardenvalium en besloot het eens over een heel andere boeg te gooien: zijn haar afscheren en vijf jaar in een klooster gaan zitten.

Ergens wist ik dat allemaal wel, van die drugs en dat klooster, maar nu ik de ondersteunende rollen in dit verhaal – Marianne en Axel – helder uitgelicht zag, was het toch minder glamoureus en artistiek, en gewoon heel zielig. De film begint meteen, dus dit is geen spoiler, met de mededeling dat Marianne op haar doodsbed nog een bericht van Leonard kreeg en dolblij was. Dat is bedoeld als een heel ontroerende scène, maar ik dacht na de film alleen maar: jezus, op haar doodsbed was ze nog steeds met hem bezig. Arme vrouw.

Achter me zaten twee vrouwen die Leonard waarschijnlijk nog in zijn prime hadden meegemaakt, en die zagen het verhaal toch heel anders. ‘Hee… Zullen we ook een keertje naar Hydra?’, opperde de een al tijdens de aftiteling.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden