Column Laura van der Haar

Laura van der Haar heeft het geheim ontdekt van de perfecte bruine kroeg

Deze regenachtige dagen zijn ideaal om in een bruine kroeg te spenderen. Maar welke? Bij bruine kroegen luistert het namelijk hartstikke nauw. Er mogen bijvoorbeeld tapijtjes op tafel liggen, maar dan niet volledig versleten door alle ellebogen en kaarsvet. Gordijntjes voor de ramen zijn prima, maar je moet nog wel enigszins de straat kunnen zien. En overdag moet je door kunnen hebben dat het dag is. Maar niet té.

Er mag een oudere dame achter de bar staan, graag zelfs, en zij mag ook lullig tegen je doen. Omdat je zo netjes praat. Omdat je cappuccino bestelt. Maar het moet ergens ophouden, bijvoorbeeld wanneer ze je gezelschap uitfoetert omdat die het bolletje jenever van de vaste klant even opzijschuift.

Er mogen krakende houten stoeltjes zijn die vrij ongemakkelijk zitten en ze mogen ook best een beetje plakken als je ze probeert aan te schuiven – wat niet lukt omdat de leuningen precies even hoog zijn als de tafelrand – maar liever niet nat-plakkerig.

Er hoort ook minstens één zatlap in de zaak, ergens voorin op een kruk. Maar geen schreeuwzatlap. Een zwijgzatlap mag, of een beetje een droeve, een melancholische, gewoon een vriendelijke of zelfs een bromtor, dat mag ook, iemand die bijvoorbeeld hmpf zegt als je vraagt of je er even langs mag.

En dan de muziek. Geen muziek is een goede optie, of heel zachtjes Johnny Cash, zodat je die hmpf goed verstaat en ook het pruttelen hoort van de koffiemachine die natuurlijk geen melk kan schuimen mop wat denk jíj nou? Jordanese liedjes mogen ook, live zelfs, maar daar moet je maar net voor in de stemming zijn. Kortom: dit luistert allemaal hartstikke nauw, de voorwaarden zijn zowel grillig als fluïde en voor je het weet zit je per ongeluk in Jantjes Verjaardag. Dus hoe weet je nu, liefst in één oogopslag, of je een echt lekker bruin cafeetje te pakken hebt? Ik heb het geheim ontdekt van de perfecte bruine kroeg. Er is namelijk één onfeilbaar ding: het barei.

Staat er een aluminium rek met hardgekookte eitjes op de ongetwijfeld glanzend houten toog? Bingo! Ernaast waarschijnlijk een plakkerig zoutvaatje van geribbeld glas met daarin drie gele rijstkorrels. De eierschaal kun je verzamelen op het viltje van een van de vele goeie tapbiertjes waarvan iedereen er nog maar één bestelt want men heeft dorst door dat zout. Verder grote kans op mozeskriebels aan de bar, net als op een velours gordijn rond de ingang, behang van dikke lagen vastgeniete theaterposters, een kleverig kaartspel en een flinke stapel dagbladen op de leestafel, maar dat zijn bijzaken. Heb je dat barei gespot, dan kun je de rest van je eisen vergeten. Je hebt hier een uitmuntend bruin café te pakken! Het mag blijven regenen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden