OpinieBrieven

Laten we omdenken over dakloosheid

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 18 februari.

Een dakloze man slaapt in de parkeergarage van de Grote Markt in Den Haag.Beeld Martijn Beekman

Brief van de dag

De daklozenopvang barst uit zijn voegen, woningbouwcorporaties ontberen ruimte, de afgesproken begeleiding ontbreekt. Het is een schrikbarend beeld van weer een vastgelopen systeem in Nederland. Reizend door arme landen zie ik hoe mensen zelf onderdak maken. ‘Dat is derde wereld. Dat willen we hier niet’, zal men roepen. Ik vrees dat we geen keuze hebben.

Arme mensen uit de hele wereld melden zich aan de poort, huren stijgen naar mondiale marktprijzen. Daarnaast kleden wij systemen uit (opvanghuizen, sociale werkplaatsen) die zorgden voor mensen aan de onderkant. Deze twee tegengestelde bewegingen versnellen het vastlopen van systemen die zijn gebaseerd op trage ontwikkelingen die men kan bijsturen. Dit vraagt om omdenken.

Laten we ruimte maken voor mensen die dakloos zijn geworden en voor mensen die hier willen wonen en werken. Geef hun kansen door ruimte vrij te geven en bouwregels af te schaffen. Dan gaan we sloppenwijken zien en mensen die op straat hun waren venten, scharen slijpen en blikjes fris verkopen.

Erg? Of gezellig? Durf bestaande systemen los te laten en geef mensen kansen in plaats van te blijven hangen in het pamperdenken van de vorige eeuw in een wereld die razendsnel verandert.

Wanda F. Bloemgartensociale wetenschapper, Amsterdam

Militaire speeltuin

De marinierskazerne wordt van Doorn niet naar Zeeland, maar naar Nieuw Milligen op de Veluwe verplaatst. Van de ene gereformeerde enclave naar de volgende. Het is een wonder. Maar natuurlijk niet echt. Wellicht is het de voorzienigheid die uitgaat van de klimaatverandering, waarbij het eiland Veluwe niet onder water zal verdwijnen en Nieuw Milligen straks aan zee komt te liggen. Dat wordt dan een uitgelezen kans voor de mariniers om te oefenen.

Wel een gemiste kans om weer zo’n vreselijk, met hoge hekken omheind militair terrein, eindelijk eens terug te kunnen geven aan de natuur en aan de mensen, planten en dieren. Op de kaart is het ‘natuurgebied’ Veluwe een flinke speeltuin voor onze militairen. Vanaf ’t Harde in het noorden van de Veluwe naar Oldenbroek, Epe, Nieuw Milligen, Kootwijk, Stroe, Harskamp, Garderen, en door naar het zuiden van de Veluwe Otterlo, Deelen, Schaarsbergen/Arnhem; het is een eindeloos pallet van kazerne- en oefenterreinen.

Jammer dat de kans wordt gemist om deze ‘hele grote parkeerplaats met wat loodsen’, zoals het door de militaire vakbond wordt genoemd, op Nieuw Milligen om te vormen tot een vrij toegankelijk en open mens-, plant en dierenterrein. Maar ja, Gods wegen zijn ondoorgrondelijk.

Willem van Groningen, Apeldoorn

Verzorgdialoog

Mijn betoog is niet bedoeld om wasbare of wegwerpluiers aan te prijzen. Ik wil ouders uitnodigen te kijken naar hoe ze een luier verwisselen. ‘Het is niet even floep-floep-klaar’, aldus een moeder van het luiertestpanel. Een eenvoudige rekensom leert ons dat een kind ongeveer 5.000 luiers krijgt in zijn baby/peuterloopbaan. Hoe fijn en kostbaar voor kind en ouder als deze intieme momenten een waardevolle invulling krijgen. Dat er gesproken wordt met het kind, dat het kind informatie krijgt wat de volwassene gaat doen. Dat de baby vanaf de geboorte al gezien wordt als ‘partner’ die uiteindelijk graag wil meehelpen.

Dat dit verzorgmoment een ware dialoog wordt in taal en handeling. Een moment om samen naar uit te kijken, van elkaar leren kennen en hechting. Het kind voelt zich gezien in zijn kunnen en behoefte. Na deze quality time, zal het kind dan rustig zelf gaan spelen of slapen. Dit is mijn ervaring tijdens het begeleiden van zowel ouders als ook pedagogisch medewerkers in de kinderopvang.

Hedie Meyling, ervaringsgerichte gezinstherapeut, Amsterdam

Historische fout

Misschien kan er in het te bouwen Nationaal Historisch Museum alvast een plekje worden gereserveerd voor de nationaal historische fout om te bezuinigen door decentralisatie in zorg en welzijn en te investeren in een museum, waarvan er al een is. Deze Kamerleden investeren liever in ons verleden dan in ons heden (en toekomst).

Paul Stalma, Zuidlaren

Diplomatieke posten

Het asielsysteem raakt verstopt door oneigenlijke arbeidsmigranten, schrijft Carlijne Vos. Legale routes bieden een oplossing, de lucratieve markt voor mensensmokkelaars zal dan vanzelf wel verdwijnen. Met de oplossing ben ik het eens, maar of je ook van de mensensmokkel afkomt? Er zullen namelijk, als je kijkt naar de geboortecijfers van Afrika en de politieke bereidheid in Europa om mensen op te nemen, toch altijd wel meer jonge mannen zijn dan mogelijkheden om Afrika voor Europa te kunnen verruilen.

De enige manier om van mensensmokkel af te komen en migratie te reguleren is door het aanvragen van vlucht- of migratieasiel volledig via diplomatieke posten van Europa in het buitenland te laten verlopen. Feitelijk brengt Europa de mensensmokkel dan over van de criminele private naar de publieke sector.

Zolang Europa daar geen goed systeem voor heeft ontworpen, blijft het aantrekkelijk om je spaargeld, en dat van je afgeperste familie, op de bankrekening van criminele mensensmokkelaars te storten. Zonder garantie op een veiliger of welvarender leven in Europa.

Daarom moet het aanvragen van asiel in Europa, nadat de legale routes naar behoren functioneren, volledig worden afgeschaft. Alleen dan zullen mensensmokkelaars hun inkomsten verliezen.

Kees de Jong, Utrecht

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden