Column Peter Buwalda

Lang heb ik podcasts verfoeid, lui vertier zeek en zeurde ik

Ik ben een conservatieve man. Waar het aankomt op techniek, althans. Zo koop ik nog altijd meer cd’s dan Mart Smeets en is de krant van papier. Ik sms op een iPhone Flintstone, we wonen in een filiaal van De Slegte. Maar wat betreft religie zijn mijn opvattingen modern en vooruitstrevend. In Limbabwe was ik al een ketter, want als enige deed ik geen eerste communie.

Mijn klasgenootjes ontvingen, uit handen van meneer pastoor, het sacrament, en vaak dezelfde dag nog, uit handen van hun ouders, een splinternieuwe fiets.

Ik niet. Ook dat is de katholieke kerk, mensen.

Aan meneer pastoor, die wekelijks ons lemen schooltje bezocht voor de catechese, vroeg ik: ‘Bisschop, kom ik zonder communie wel in de hemel, eigenlijk?’

Een leuke pastoor zou hebben gezegd: ‘Jawel ventje, maar later, want je vriendjes gaan op de fiets.’

Hij zei: ‘Eigenlijk niet.’

‘Maar waar moet ik dan heen?’

‘Jij moet naar de hel, ventje. Lopend.’

Nee hoor, dat zei die paap niet, hij zei: loop maar even mee naar de bezemkast, ik weet voor jou nog wel een manier om in de hemel te komen – o nee, dat zei hij ook niet, wat hij zei kwam erop neer dat er zich voor mij altijd nieuwe kansen zouden voordoen om Jezus te leren kennen, Onze Lieve Heer was geduldig, maar tot die tijd moest ik goed uitkijken bij het oversteken.

Oecumenische raad, die ik nog altijd opvolg. Zeker nu ik de ochtendwandeling heb ontdekt. Sinds een week verlaat ik nog voor het writen de woonstee en marcheer een half uur door de buurt.

Jij? De living statue at home? Er staan nog net geen Japanners voor de ramen.

Ik meen het. Zelfs op columndag, als de hyena’s kwijlend meelopen, wandel ik eerst. Dit, omdat zitten het nieuwe roken is. Writen is dodelijk, is mij verzekerd. Dus geen geslenter, maar brisk walking, zoals die Duracell-professor het noemt, u weet wel, die vrolijke baard, Chriet Titulaer on speed, kom, hoe heet-ie.

Omstanders die ik erover vertel willen wedden dat ik er voor de herfst alweer klaar mee ben.

Is goed, zeg ik, duizend euro? Dat ik over een jaar nog steeds ochtendwandelingen maak? Nou? Er is iets wat ik verzwijg, namelijk. Een geheim wapen.

Podcasts.

Zo begon ik dit kattebelletje, dat ik behoudend ben qua gadgets. Lang heb ik daarom podcasts verfoeid, lui vertier zeek en zeurde ik, nieuws voor doven en slechthorenden, we eten toch ook geen vissticks?

Ondertussen zag ik Jet steeds vaker met oortjes in wegfietsen en uren later dito weer aankomen. Er verdwenen hele werelden in dat hoofd. Mij vreemde werelden. Serial, Cheft, The Butterfly Effect. En Bob, natuurlijk. Soms begon ze te prevelen over ene Bob. Who the fuck is Bob?

En belangrijker: wanneer moet ik al die oeverloosheid tot me nemen, dan? Als ik de trap afloop naar mijn werk? Onder de douche?

Maar nu heeft Columbus dus een gouden ei gelegd in de vorm van een brandende peer. ’s Ochtends, natuurlijk! Tijdens de wandeling – dan luister ik podcasts. En alleen dan. En het werkt verslavend. Dus ik sta om negen uur met nat haar te trappelen. Fantastisch wandelweer weer! En de kantjes loop ik er niet af, zeg. Eerder nog een extra blokje om.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden