Column Peter Middendorp

Lang heb ik gedacht dat ik alles moest lezen, ook wat de spreekwoordelijke gek ervan vond

Op vakantie hoorde ik een anekdote bij het oordeelkundig vermogen van Harry Mulisch, niet alleen een groot schrijver, maar ook een groot bewonderaar van het Cubaanse communisme en zijn stralende leider Fidel Castro. Toen Castro eens meedeed aan een professionele basketbalwedstrijd op Cuba, en daarin in zijn eentje bijna alle punten had gemaakt, had Mulisch achteraf zelf gezien dat niemand Castro daarbij geholpen had.

Je vroeg je af, niet voor het eerst, hoe het kon dat Mulisch, die zoveel grote romans heeft geschreven, er tegelijkertijd zo naast kon zitten, zo dom kon zijn.

’s Avonds bij de tent zag ik de vakantie-tweets uit China van De Telegraaf-journalist Wierd Duk. Hij hield nog een slag om de arm, hij was er nog maar net, maar nu al begreep hij dat er maar weinig waar kon zijn van het beeld dat de media over China schetsten. De sfeer was er juist goed, lekker rustig op straat, vriendelijke mensen.

Hoe kun je zulke dingen denken en geloven, als je, zoals Wierd Duk, in een vorig leven nog als oorlogsjournalist bent gelauwerd, en er ook, voor zover we weten, geen aambeeld of piano op je hoofd is gevallen? Ik wilde bijna terugtweeten dat-ie eens op vakantie naar Noord-Korea moest gaan, als hij hield van lekker rustig op straat.

Ook als je het werk van Leon de Winter las, vroeg je je weleens af of er misschien niet stiekem toch twee Leon de Winters bestaan. De romans zijn goed, geramd, daar staan ze om bekend. Maar als columnist schijnt hij Hillary Clinton nog steeds als het grootste gevaar voor de democratie te beschouwen en lijkt hij ook te denken dat Merkel uit kinderloosheid zo veel mogelijk vreemdelingen naar Europa probeert te halen.

Het opmerkelijkst vond ik misschien nog wel zijn nauwelijks verholen goedkeuring voor de nazi’s in Charlottesville. Die liepen daar te marcheren met fakkels en te schreeuwen ‘Jews will not replace us!’ en de Joodse De Winter keek ernaar, dacht erover na en schreef een scherp commentaar over het gedrag van de elite.

Vreemd. Nu ik het opschrijf, denk ik nog steeds: is het eigenlijk wel echt gebeurd? Ik heb ze de laatste tijd niet gelezen, maar als je de lijnen uit zijn columns een klein beetje logisch probeert door te trekken, moet je vrezen dat hij ook in de klopjachten op vreemdelingen in Chemnitz een hand van de elite heeft gezien.

Deze week verscheen een boek over Trump van Bob Woodward, een van de journalistieke Watergate-helden. Hij sprak honderden uren met bronnen, die volgens hem in hun oordeel over de president eensluidend waren. Gek. Hartstikke gek. Gestoord. Met het verstand van een 10-jarige. Er was niets aan te doen, of heel weinig. ‘We’re in crazytown now’, moet stafchef Kelly hebben gezegd.

Lang heb ik gedacht dat ik alles moest lezen, ook wat de spreekwoordelijke gek ervan vond. Ik probeer ermee op te houden. Ik laat mij De Telegraaf niet meer elke ochtend voor het ontbijt al op de tenen vallen. Het is mijn diepste overtuiging dat ieder mens uiteindelijk op zijn eigen niveau in het duister tast. Maar dit is overdreven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.