Column

Lach nooit een man uit wiens auto is gestolen

Alles went, ook inbraken, al was deze keer wel een apart geval omdat we er pas ruimschoots na het ontbijt achter kwamen dat er überhaupt iets vreemds aan de hand was. Ja, huisgenoot P. kon zijn grote-menerentas niet vinden, maar dat was niets nieuws want niemand kan hier ooit iets vinden.

'Wie koopt er dan ook een witte Prius, vraagt u zich nu af, en inderdaad, het is géén gezicht.' Beeld null
'Wie koopt er dan ook een witte Prius, vraagt u zich nu af, en inderdaad, het is géén gezicht.'

P. opperde dat zijn tas dan wel in de auto zou liggen en weg was hij al, om in de boze buitenwereld iets belangrijks te gaan doen. Maar dat laatste zat hem niet glad; na 5 minuten stond hij weer binnen en sprak: 'De auto is gestolen', waarop ik in lachen uitbarstte omdat hij zo beteuterd keek. (Kersttip: lach nooit een man uit wiens auto net is gestolen.)

'Kunnen we dan nu eindelijk een Tesla kopen?', riep mijn zoon verheugd. Als ik dood neerval, zou hij zijn vader dan ook voorstellen 'nu eindelijk' met Doutzen Kroes te trouwen? Hoe dan ook, er was in elk geval bepaald geen sprake van diepe verslagenheid.

Het was ook een behoorlijk lelijke auto, namelijk een vuilwitte Prius. Wie koopt er dan ook een witte Prius, vraagt u zich nu af, en inderdaad, het is géén gezicht, een auto hoort niet met een stekker in een stopcontact te zitten, het is tenslotte geen strijkbout. Dat wit was de schuld van de verkoper, die had beweerd 'dat een witte auto minder snel vuil wordt dan een donkere', flagrante wartaal natuurlijk, waar ik indertijd in de toonzaal al om moest grinniken, wat niet hielp, want P. kocht 'm tóch. (Kersttip: grinnik niet in bijzijn van een man om lulpraatjes van autoverkopers).

Terwijl mijn zoontjes likkebaardend op internet zwarte en rode Tesla's aanklikten, belden we toch maar de politie, want anders krijg je niks terug van de verzekering. Er kwamen twee agenten, brave jongens, die de vreemdste dingen wilden weten: hoe laat we naar bed gingen, of de gordijnen dicht waren, of wij wel eens blikjes cola dronken in de auto (nou en of) en er in rookten. (Nee. Wel eten we er gehaktstaven in, maar dat vroegen ze gelukkig niet.)

Toen ze weg waren, liet ik allerlei sloten en strips op de voordeur zetten, wat onzin was, want inmiddels viel er bij ons helemáál niets meer te halen. De wijkagent kwam slachtofferhulp aanbieden, maar nadat ik hem bij een kop koffie vijf minuten zorgeloos had toegeglunderd, droop hij af.

De volgende dag belde de politie dat onze witte Prius ongedeerd was teruggevonden.

'Kut!', riepen wij in koor. Behalve huisgenoot P. Die was blij. Hij was blijkbaar toch aan dat kreng gehecht.

(Kersttip: zeg nooit hardop 'kut' als een man zijn gestolen auto terugvindt.)

s.witteman@volkskrant.nl

Nieuw! Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden