Column Sarah Sluimer

Laatste snik van een strandtent die voorheen een magisch paradijs was

Ik ging met een vriendin naar een strandtent in Bloemendaal aan Zee. Toen ik nog in een Zuid-Hollandse slaapstad op een middelbare school zat, spraken we wel eens in aanbidding over deze plek. De strandtent was toen een nieuw en magisch paradijs, waar dunne nimfen met touwige haren en cowboylaarzen de dienst uitmaakten. Op iedere uitgestoken, gepiercete tong werd direct een halfje gelegd. Met de ogen dicht dansten de vrouwen met zwaaiende armen rond een kampvuur, waar hun geblondeerde minnaars met houten kralenkettingen enorm veel rust zaten uit te stralen. 

Het was de tijd van acid house raves, de eerste internetbubbel, Boeddhabeelden, Kluun en reisjes naar het onontgonnen Thailand. Jan des Bouvrie was nog een man van middelbare leeftijd.

Maar nu was het een beetje koud voor de tijd van het jaar. Gisteren had Damian Marley opgetreden, zagen we bij de winderige ingang op een krijtbord staan. Hij is een van de elf kinderen van Bob Marley, die ook reggae maakt en. Nu ja. Dat dus.

We gingen naar binnen. ‘Er is helemaal niets veranderd’ zuchtte de vriendin, die tijdens haar middelbare-schooljaren wél bij de strandtent kwam. Her en der waren banken als mottige adoptiepony’s over het terrein verspreid. Daarop hingen de nimfen, nu ver in de 40. Verweerde gezichten, rommelige knotten gebleekt haar. Maar nog steeds lange bruine benen, die als laatste eerbewijs in korte spijkerbroeken aan ons tentoongesteld werden.

In hun midden was een man alleen neergestreken. Gekke bril, blauw gestreept overhemd, buik puilend over de rand van zijn beige broek. Trots keek hij om zich heen. Hij leek dan wel een saaie kantoorpik, maar in hem huisde een volbloed hippiebeest. 

Binnen bij de bar was een personeelsfeestje voor arbeids- en organisatiepsychologen gaande. Er werd met trillende stem een prijs voor een speurtocht uitgereikt. Sommige broekspijpen waren voorzichtig opgestroopt, niemand van de groep stond buiten te roken.

De vriendin was languit op onze bank gaan liggen en humde mee met St. Germain. ‘Ze draaien het echt’, zei ze toen ze me zag naderen. Achter me zaten twee nimfen met schorre stemmen elkaar naadloos aan te vullen. Het ging over een tantracursus in Denemarken. Over je innerlijke seksgodin. Over eindelijk bevrijd zijn. Ze waren lief voor elkaar. 

Ze hadden hun tijd overleefd en moesten nu toezien hoe sukkels en cynici hun plek, hun huis, opeisen en verminken. ‘Iedereen is hier welkom’,  zouden ze in de geest van de strandtent tot hun laatste snik fluisteren, terwijl de banken langzaam in elkaar zijgen, hun zelfgemaakte vriendschapsbandjes van hun pols vallen en de laatste lounge-cd ter wereld grijsgedraaid blijkt te zijn.

‘Kom, we gaan’, zei ik tegen de vriendin. We stonden op en liepen richting de zee. En achter me, ik weet het zeker, werd een nimfentong vol liefde naar ons uitgestoken.

Sarah Sluimer vervangt in juli Aaf Brandt Corstius.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden