Opinie lezersbrieven

Laat Veldleeuwerik niet ten onder gaan

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 23 november.

Beeld Bas van der Schot

Brief van de dag

Het gaat slecht met de Veldleeuwerik in Nederland. Het vogeltje is slachtoffer van de intensieve landbouw.

De stichting met dezelfde naam als de vogel, door de landbouwsector opgericht om duurzamere teeltmethoden te ontwikkelen, ziet dit jaar al het doek vallen. De Veldleeuwerik kan een gat van 2 ton in de 2020-begroting niet opvullen en is gedwongen de opbrengsten van de afgelopen jaren door de sector zelf te begraven in de toch al kwetsbare grond. In de marge van het nieuws dat boeren hun eigen stikstofplan hebben opgesteld om andere sectoren (lees: de bouw) niet in de wielen te rijden, is de column van Ariejan Korteweg op zijn minst onthutsend. Het financieren van het lawaai van het landbouw collectief (= een deel van de boeren) lijkt de voorkeur te hebben boven investeren in kennis van duurzamere teelt.

Als ik dan lees dat veldleeuwerikboeren samen 40 duizend hectare beheren, en ik even voor het gemak ervan uitga dat op een kwart hiervan aardappelen worden ­geteeld, dan praten we over een extra bijdrage aan deze begroting van 200.000 / (10.000 ha x 35.000 kg) = 0,00057 euro per kilogram aardappelen.

Als wij onze sector zo belangrijk vinden, dan kunnen we toch wel ergens in onze voedselketen dit bedrag ­vinden om in ieder geval deze Veldleeuwerik te redden?

Bart van GoghDeventer

Tegenprestatie

Graag wil ik reageren op het voorpaginanieuws ‘Geen bijstand meer zonder tegenprestatie’.

Vanaf 2021 moet u, als u gebruik wilt maken van een huisarts, een tegenprestatie leveren. Zo moet u, met behulp van videomateriaal, aantonen dat u elke dag uw oefeningen doet: 10 keer opdrukken, 20 buikspieroefeningen en 10 minuten touwtjespringen. Dit materiaal stuurt u wekelijks op naar een controlerende instantie waar ook uw stappenteller wordt uitgelezen. Eens per drie maanden wordt een bloedtest afgenomen, de ­resultaten laten zien of u voldoet aan het gestelde rook-, drugs- en alcoholverbod. Voldoet u niet aan de gestelde normen, dan volgt een maatregel: de komende drie huisartsenbezoeken worden niet vergoed door de basisverzekering en moet u dus uit eigen zak betalen.

Diverse patiënten geven al aan dat zij hierdoor in financiële problemen zouden komen en niet meer naar de huisarts kunnen. De controlerende instantie laat weten ‘dit geen relevante informatie’ te vinden.

Tandartsen, fysiotherapeuten en overige zorgverleners overwegen ook een tegenprestatie voor hun diensten in te gaan voeren. Premier Rutte laat op Twitter weten verheugd te zijn dat ‘de participatiemaatschappij nu eindelijk echt goed uitgerold wordt’.

Jacqueline Schellingerhout’s-Gravendeel

Participatiewet

Ongelooflijk dat staatssecretaris Van Ark, die zegt zelf bij een afdeling sociale zaken te hebben gewerkt, een tegenprestatie verplicht wil opleggen. Sancties sluit ze niet uit. Ze zou moeten weten dat veel bijstandsgerechtigden op grond van velerlei problematiek niet in staat zijn zelf iets te doen om hun kwaliteit van leven te verbeteren.

Indien dat wel het geval is, moet er praktische hulp, begeleiding en vooral een mate van continuïteit zijn. Continuïteit is er niet. Er zijn te veel mooi ­opgetuigde projecten waarbij tig organisaties zijn betrokken met eigen belangen en steeds wisselende contactper­sonen. Projecten die ergens stilletjes ­eindigen.

Wie wil er nou niet gezien worden door een hulpverlener? Iemand die je verhaal kent en die maatwerk levert?

Ik heb twintig jaar werkervaring in ­arbeidstoeleiding en reïntegratie van mensen met een grote afstand tot de ­arbeidsmarkt. Steeds wisselden de ­omstandigheden wat economie en wetgeving betreft: wisselende geldstromen, verplichtingen waaraan veel mensen niet kunnen voldoen. Het was goed­bedoeld rommelen in de marge.

Er zijn wat van mijn klanten financieel onafhankelijk geworden. Sommigen gingen langer of korter vrijwilligerswerk doen. Sommigen vonden het ­gewoon prettig als ik hen bezocht, voor een praatje, een klusje, een formulier, een telefoontje met een instantie of samen naar de kledingbank.

De Participatiewet is te streng en vraagt te veel van mensen die te weinig in huis hebben.

Jos JonkersReuver

Beeld Bas van der Schot

Sport als kunstvorm

Met veel belangstelling las ik uw artikel over mogelijke opname van ‘breaking’ in het programma van de komende Olympische Spelen, en de discrepantie tussen de vrijheid die hoort bij breaking enerzijds en de strakke regels van een Olympische sport anderzijds.

Een andere discrepantie die ik signaleerde en die wel in het artikel aangestipt maar verder niet uitgewerkt wordt, is die tussen breaking als kunstvorm en als sport. Tyrone van der Meer noemt ­wereldkampioen Menno van Gorp een kunstenaar, en op de website van de Volkskrant staat het artikel onder het kopje Cultuur en Media.

De Olympische spelen draaien echter niet om kunst, maar om een sportieve prestatie. Nu worden sommige voetballers ook kunstenaars genoemd, maar om sport(ers) en kunst(enaars) als inwisselbare begrippen te gebruiken, lijkt mij zowel voor de sport als voor de kunst geen goede zaak. Sponsor Red Bull is dat vast met mij eens.

Ineke Smits, Utrecht

Hoge hakken

Met een glimlach las ik de column van Sylvia Witteman over hoge hakken. Nu zelfs Parijs voor de hoge hak verloren lijkt, zullen we dat akelige kledingvoorschrift voor de ­dames van het journaal dan ook eindelijk maar eens afschaffen?

Johan de BoerGouda

Hoge hakken (2)

Vijftig jaar geleden brak ik al bijna mijn nek op die vermaledijde pumps. Meteen afgezworen toen. Vrouwonvriendelijk en gevaarlijk.

Maar zie, het is weer mode: zelfs onze staatssecretaris Van Ark poseert ermee, net zoals de journaal- en weerdames van de NOS. Ik begrijp nooit wat hoge hakken met weerbericht en nieuws te maken hebben. Ik kan het niet beter ­verwoorden dan Sylvia Witteman in haar column. Hulde!

Thea KrooneDoorn

Hogepriesters van de zorg

Ik heb als patiënt ervaren hoezeer de verpleegkundigen de ruggegraat van de ziekenhuiszorg vormen. Je ziet ze voortdurend helpen, zorgen, maar ook rondjakkeren om al het werk te klaren. De arts zie je één keer per dag, hooguit een minuut, begeleid door een zwijgend gevolg van assistenten.

Als de ziekenhuizen geen geld hebben om de verpleegkundigen fatsoenlijk te betalen, zou er dan niet een klein deel van het in de tonnen lopende inkomen van deze artsen, deze hogepriesters van de zorg, overgeheveld kunnen worden naar het voetvolk dat het eigenlijke, dagelijkse werk voor de patiënten verricht?

Jos KoningNijmegen

Nivelleringsdrift

In de media zie en hoor ik opmerkingen dat verpleegkundigen gezien hun salaris net zo goed voor een supermarkt kunnen gaan werken. Nu verdient een verpleegkundige met onregelmatigheidstoeslag wel degelijk veel meer dan een kassière, vakkenvuller of magazijnmedewerker. Probleem is dat door nivelleringsdrift zo weinig van het verschil overblijft.

Je betaalt niet alleen 38,1 procent belasting, maar raakt ook zorg- en huurtoeslag kwijt, je arbeids- en heffingskorting wordt lager en dan heb je ook nog kindgerelateerde inkomensafhankelijke ­regelingen. Je mag blij zijn als je van 20 duizend euro bruto zo’n 6.000 euro netto overhoudt, 500 euro per maand. En laat dat geld nou net nodig zijn voor je autootje, omdat je met je onregelmatige tijden niet met het OV kan of wil.

Het kromme belastingstelsel is ook de reden dat parttime werken in Nederland zo populair is, 50 procent minder werken is slechts 30 procent minder nettoloon. Zorg voor een eerlijke inkomensbelasting, zonder inkomensafhankelijke toeslagen en heffingen −met een effectieve belastingdruk van 30 procent boven de 20 duizend euro bruto − en het personeelstekort in de zorg, onderwijs en bouw zal verdwijnen als sneeuw voor de zon. Simpelweg omdat je best doen en meer uren maken weer loont.

Met een salarisverhoging loop je juist het risico dat afbouw van toeslagen en heffingskortingen met nog minder uren per week bereikt wordt, wat tot nog minder arbeidsaanbod leidt.

Teunis H. van der ZalmCulemborg

OK boomer

Sander Donkers schrijft, op de voorpagina van de Volkskrant, dat de term ‘OK boomer’ wordt gebruikt om ‘iedereen boven de 65 tot vermoeiende conservatieve zak of trut’ te bestempelen. Dit klopt niet.

Als vader van puberende tieners weet ik dat de term ‘OK boomer’ niet equivalent is met de term babyboomer, die gebruikt wordt om mensen te omschrijven die het resultaat zijn van de geboortegolf van na de Tweede Wereldoorlog.

Het woord ‘boomer’ wordt gebruikt voor iedereen die niet op de hoogte is van de laatste trends, termen en ­personen die een rol spelen in de ­belevingswereld van de jongeren van ­vandaag.

Sterker nog; de term ’OK boomer’ wordt zelfs door jongeren onderling ­gebruikt als iemand bijvoorbeeld niet weet wie Greta Thunberg is, de 16-jarige Zweedse klimaatactivist, of de beteke­­nis van straattaal als het woord ‘tantoe’ niet kent (te vergelijken met de term ‘onwijs’ uit de jaren tachtig van de ­vorige eeuw).

Peter MabelusAlkmaar

Boomer

Een compliment voor de column van Sander Donkers over boomers, zo voel ik het precies.

Mijn dag begint goed!

Cobi van Hoek70-jarige

Loonkloof

Graag reageer ik op Nathan Vos in het stuk over de ‘Loonkloof’. Hij legt het verschil in opvoeding tussen mannen en vrouwen bloot. ‘Een vrouwelijke collega gaf als reden (van niet onderhandelen): als ik de hoofdprijs vraag, zijn de verwachtingen meteen zo hoog. Terwijl voor mij het ­salaris juist een stok achter de deur is: ik kan die druk goed gebruiken om beter te presteren.’

Mannen worden van kinds af aan aangemoedigd om zichzelf te overschatten, om hun grenzen te verleggen, terwijl vrouwen van kinds af aan te horen ­krijgen dat ze niet te bazig moeten zijn en zich bescheiden moeten opstellen.

En voilà, vrouwen onderhandelen niet over hun loon, ze hebben aangeleerd om zich niet goed genoeg te ­voelen. Mannen overschatten zichzelf − dat kan ik nu nog niet, maar als ik meer betaald krijg, kan ik het vast wel.

Bauwien van der Meersopraan, Utrecht

Wegwerpgebaar 2.0

Mocht u tegenover een Nederlandse ­gezagsdrager (politieagent, rechter, officier van justitie et cetera) of een andere autoriteit (baas, schooldirecteur, wetenschapper et cetera) of gewoon iemand op straat komen te staan op wie u boos bent, dan kunt u voortaan zonder enige juridische consequentie het wegwerpgebaar 2.0 maken.

Dit werd geïntroduceerd door ene T. tijdens de wedstrijd FC Den Bosch-Excelsior op 17 november 2019. Aangezien ­justitie heeft vastgesteld dat het gebaar van T. geen Hitlergroet is maar waarschijnlijk een wegwerpgebaar, staat niets u in de weg om Tijs te imiteren. Het maken van zo’n wegwerpgebaar is niet strafbaar.

B.N. (Nye) HertzdahlBreda

Miljoenenstad?

Wat jammer dat de opmerkelijkste foto van de afgelopen week op krantenpapier vooral een twee pagina’s grote vlek blijft. ‘De dikke deken van rook boven de miljoenenstad Sydney’ verhult − de oranje volle maan en zwarte boomtoppen niet meegerekend − alles.

Hoewel, de vage silhouetten van de Australische metropool die ik rechts in de vlek nog meende te onderscheiden gaven acht flessen wijn prijs uit het ­reclamepakket van pagina 18. Nooit opgeven.

Pim LigtvoetAmsterdam

Saxofoonsolo’s

Wat leuk dat de Volkskrant een ode schrijft aan de saxofoonsolo in de popmuziek. Bij een ode denk je toch vooral aan een ophemelend stuk, maar daar is hier, hoewel zeer vermakelijk geschreven, toch niet echt sprake van. Maar de kwalificaties van de besproken solo’s zijn uiteraard voor ­rekening van de auteur. En hoewel ik ­begrijp dat de fotograaf artistieke vrijheid heeft, ziet een kenner meteen dat een en ander niet klopt. Zo lijkt de ­‘bespeler’ van de sax op de roze foto een flinke hap adem te nemen om eens flink uit te halen. Dat zal helaas niet lukken, want er zit geen riet op het mondstuk, en zonder riet geen geluid. En ook de rietbinder − de glimmende gouden klem met schroeven − zit verkeerd; veel te laag op het mondstuk en een kwartslag gedraaid.

Verder valt op dat de jazzsaxofonisten Charlie Parker en John Coltrane ‘koningen van het koper’ worden genoemd. Vreemd, want een saxofoon behoort niet tot de koperen, maar tot de houten blaasinstrumenten. Dat heeft alles te maken met het riet, de bron van het ­geluid, dat op voornoemde foto schittert door afwezigheid. Als een Big Band-dirigent bij een repetitie aan het koper vraagt een bepaalde passage nog eens te herhalen, zullen de saxen dus niet meespelen.

Dan nog wat aanvullingen: het ‘fluisterend klarinetje’ in het intro van Baker Street (G. Rafferty) is in feite een sopraansaxofoon. Beide sax­solo’s in het oeuvre van Sting die in het artikel worden genoemd (An Englishman in New York en Set Them Free) zijn van Branford Marsalis. Ook de solo’s in ­Another Day van Buckshot Lefonque en I Love Your Smile van Shanice zijn van zijn hand. Fortress around Your Heart, dat de auteur aan Marsalis toeschrijft, is geen nummer van hem, maar van Sting. De saxpartij hierop wordt wel door Branford gespeeld.

Tot slot kunnen twee namen in dit ­artikel mijns inziens niet ontbreken: David Sanborn, de saxofonist op de soundtrack van Lethal Weapon I t/m IV en solist op Knocking on Heaven’s Door in de uitvoering van Randy Crawford. En Michael Brecker, die op honderden ­platen heeft meegespeeld, onder andere op Your Latest Trick van Dire Straits.

Steven Coljésaxofonist, Amsterdam

Saxofoonsolo’s (2)

Prachtig verhaal over de saxofoon en het erotisch geluid dat ermee wordt geassocieerd. Bij Crazy van Julio Iglesias komt de tenorsax halverwege met een fluisterende solo, het is de lucht die je hoort als bijgeluid wat die solo erotisch maakt. Ik raak er bijna opgewonden van!

Wim VlemmixEindhoven

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden