Opinie Op de zeepkist

Laat mensen met een uitkering bijverdienen

Rachid Manuela wil dat gemeenten anders omgaan met mensen die een uitkering krijgen, om de kans dat ze gaan werken te vergroten. Beeld Eva Faché

Naam: Rachid Manuela, Nijmegen (29 jaar)
Beroep: Regievoerder bij de NS
Probleem: Ondernemende bijstandsgerechtigden worden, wanneer ze willen bijwerken om uit de bijstand te groeien, gestraft door korting op hun inkomen en toeslagen.
Oplossing: Gemeenten zouden nauwer moeten samenwerken met het bedrijfsleven om bijstandsgerechtigden met behoud van uitkering meer te laten bijverdienen. Zo kunnen ze ervaring en contacten opdoen, maar ook de (financiële) vrijheid van het werkende leven ervaren.

‘Het plan om mensen in de bijstand te ­laten werken voor hun uitkering, vind ik onzinnig. Ze moeten al veel solliciteren. Bovendien is het geen echte oplossing, want het leidt niet per se tot gewaardeerd werk.

Vier jaar geleden kwam ik in de bijstand terecht. Nadat ik was gestopt met mijn hbo-studie rechten werd ik wat men noemt ‘een schoolverlater’. Daarom had ik geen recht op WW of een andere uitkering. In de bijstand kreeg ik te maken met de schoolverlatersnorm, dat betekent dat ik gekort werd op mijn uitkering. Maandelijks ontving ik als ­alleenstaande ongeveer 630 euro. Daar kon ik absoluut niet van rondkomen. ­Alleen mijn huur was al 600 euro per maand. Ik had wel recht op huurtoeslag en zorgtoeslag, maar als je alle vaste lasten eraf haalde dan was het iedere maand weer heel krap. Uiteindelijk kwam ik zelfs bij de voedselbank terecht.

Schaamte

Ik schaamde me erg voor mijn uitkering. Op den duur durfde ik zelfs niet meer met mijn vrienden om te gaan of het er met hen over te hebben. Ik ging me steeds meer isoleren. Ik was een jonge kerel en zat nu al in de bijstand, wat moesten ze van me denken? Ik solliciteerde veel, deed mijn best, maar werd nergens aangenomen. Steeds kreeg ik te horen dat ik te jong was, of te oud, of dat ik ‘niet in het profiel paste’. En dat terwijl ik toch een mbo-diploma juridische dienstverlening op zak had. Uiteindelijk heb ik besloten buiten mijn vakgebied te solliciteren. Ik kon bij de NS als conducteur aan de slag en daar heb ik mezelf opgewerkt tot regievoerder.

Bijstandsgerechtigden hebben een slecht imago. Ze worden als lui gezien, mensen die niet willen werken. Maar dat is niet mijn ervaring. De mensen die ik leerde kennen bij de voedselbank wilden dolgraag werken. Zodra je geen uitkering meer hebt, heb je zo veel meer vrijheid. Je hoeft je niet iedere week te verantwoorden, je hebt een hoger inkomen, je krijgt meer bewegingsruimte. Maar als je, zoals ik bij de voedselbank regelmatig zag, nooit gewerkt hebt, dan weet je niet waar je moet beginnen.

Werk moet lonen

De meeste mensen met een uitkering zijn laag- of niet geschoold. Dan is het lastig werk vinden, zeker nu er een grote vraag is naar hbo’ers. Als zij na veel solliciteren werk vinden, en ze verdienen nagenoeg evenveel als hun uitkering, is dat wrang. Werk moet lonen.

Als gemeenten toch willen vasthouden aan het idee dat mensen ‘iets’ terug moeten doen voor hun uitkering, dan is daar een betere manier voor. Gemeenten kunnen de uitkeringen bijvoorbeeld blijven betalen, en bedrijven die bijstandsgerechtigden in dienst nemen, kunnen daar bovenop een salaris geven. Bedrijven hebben op die manier goed­kopere medewerkers, en de gemeente helpt uitkeringsgerechtigden weer op weg. Bovendien zorg je er zo voor dat mensen zich gewaardeerd voelen. Als je de ‘bijstandsmedewerkers’ ook nog scholing en cursussen aanbiedt, dan kunnen ze, net als ik heb gedaan, doorgroeien naar een hogere functie.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden