Lezersbrieven 19 december

Laat het Vietnammonument in Washington ons voorbeeld zijn

Een Vietnamveteraan eert zijn omgekomen vriend bij het Vietnammonument in Washington. Beeld Getty Images

Hierbij een toevoeging aan de discussie over het Holocaust Namenmonument (‘Namenmonument mag lelijk zijn’, O&D, 13 december en ‘Gun de slachtoffers meer ruimte’, O&D, 18 december).

Er wordt over het namenmonument beweerd dat de op een steen aangebrachte naam van een persoon aangeraakt kan worden. Is dat wel zo? De tekeningen leren dat dit gezien de hoogte der wanden niet altijd kan.

Het huidige ontwerp steekt daarmee ongunstig af tegen het Vietnammonument in Washington, waar bezoekers zonder moeite een papieren afdruk van elke aangebrachte naam (kunnen) maken. Dat lijkt mij bepaald wenselijk.

Verder blijft op de nu voorgestelde steen voor elke persoon de geboortegemeente en het vernietigingskamp onvermeld.

Zo zien bezoekers niet welke namen bij mensen uit hun woonplaats horen. En zo ziet een bezoeker niet op dit gedenkteken van het Auschwitz-Comité dat één op de drie personen in Sobibor is vergast.

Tenslotte: als bij een naam de geboortedatum wordt vermeldt, wat nu in de bedoeling ligt, verschaft de beoogde vermelding van de overlijdensleeftijd van die persoon maar weinig nieuwe informatie. Dus toch ruimte voor iemands geboorteplaats?

Is Liebeskind bereid lagere muren te ontwerpen, wil de Gemeente Amsterdam voor het nieuwe ontwerp een onvermijdelijke grotere plek ter beschikking stellen, en neemt het Auschwitz-Comité nog eens de vermeldingen op de stenen in overweging?

Wout Ultee, Amsterdam

Rutte’s vaasje

Een land is geen vaasje dat door een enkeling in elkaar gedraaid is. Het is een hele grote homp klei, met daarin veel verschillende materialen, prachtige rode sociale glinsteringen, gedreven groene mineralen, lelijke bruine uitwasjes en iriserende regenboog bouwsteentjes.

Een land is door jaren, eeuwen duwen, beetje laten vieren, en trekken heel langzaam gevormd tot een prachtige massa maar niet afgebakken, en niet geglazuurd. Nederland vergelijken met een teer vaasje is doen alsof wat we in eeuwen gebouwd hebben door een stom ongelukje van de tafel kan flikkeren en in duizend gruzelementen uiteen kan vallen.

Ons land is niet een welgevormd potje dat je voorzichtig in een vitrinekastje moet zetten. Het is een rommelig ding dat niet klaar is, dat nooit klaar is. Waar scherfjes afgaan en waar brokjes aan vastgeplakt worden.

En soms gaat het er wat ruw aan toe, staan er links en rechts mensen flink in te porren. Dat is spannend maar we kunnen wel wat hebben. Het land is niet af, soms worden we misschien even een slechter land maar we kunnen altijd blijven proberen om een beter land te zijn. We moeten geen land van angsthazen worden, bibberend met een teer vaasje in onze handen.

We moeten een dapper, gemengd, rumoerig, lief, zacht en hard land zijn. Want alleen dan kunnen we een land zijn dat plaats biedt aan miljoenen meningen, miljoenen gevoelens en miljoenen kleuren. Op het moment dat ons land afgebakken en geglazuurd is dan wordt het pas echt gevaarlijk en ongelooflijk saai!

Daniëlle Spoelman, Enschede

Een bloemetje?

Maandag als dinsdag meldden uw lezers dat de maandelijkse energierekening met bijna 100 euro omhoog gaat. Voorlichtingssites spreken van gemiddeld 30 euro, ook al veel. Maar 100 euro is toch wat anders. Waar komt dat verschil vandaan? Kan iemand dat uitleggen? Nu meldt de overheid dat dat opgevangen wordt door een verlaging van de inkomstenbelasting, maar ik geloof toch echt niet dat ik iedere maand 70 euro netto minder belasting ga betalen. En dan wordt de opbrengst van deze verhoging nog niet eens besteed in het kader van de klimaatverandering. Premier Rutte mag dan graag een vaasje vasthouden, het geld voor bloemen zullen velen gaan besteden aan de aanschaf van hesjes. Warmt gelijk ook mee.

A.M. Jacobs, Groningen

Vergeet de bloemen niet

Het zou Rutte sieren als hij meer aandacht en zorg zou besteden aan de bloemen in zijn vaasje.

J. Fiekers, Maastricht

Speelbal

Ik heb genoten van de eindbeschouwing na anderhalf jaar lopen door Nederland door Caspar Janssen (V, 12 december). Helder geformuleerd zet hij de soms penibele toestand van ons landschap op papier. Al die columns die hij schreef, ik kan alleen maar zeggen dat die er zeker toe doen! Het landschap blijft een speelbal in een wisselend belangenveld, en vaak wordt de kwaliteit daarvan ondergeschikt gemaakt aan economisch gewin. Het is ronduit wonderbaarlijk dat er nog snippers oude natuur in Nederland te vinden zijn. Er zijn mensen die denken dat de laatste ruilverkavelingen ver achter ons liggen. Dat wil echter niet zeggen dat rurale landschappen niet meer veranderen. Die worden nog steeds gemakkelijk opgeofferd aan agrarische schaalvergroting, industrie- en woningbouw. Het blijkt altijd weer gemakkelijker om groen op te offeren in plaats van oude lege industrieterreinen opnieuw in te vullen. Natuur en milieu worden vaak beleden met de mond, maar de daden blijven daarbij ver achter...

Siemen Dijkstra, Dwingeloo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden