Laat Dorrestijn zelf iets doen aan massale dierhouderij

Alleen de consument kan een einde maken aan de onhoudbare toestand in de massale veehouderij.

Hans Dorrestijn is een Nederlands tekstschrijver, vertaler, schrijver en cabaretier. In zijn weekenden gaat hij vogelkijken in de Blauwe Kamer in Wageningen, Nederland. (2013) Beeld An-Sofie Kesteleyn

Nu Nederland ruim twee weken wordt geplaagd door de ernstig besmettelijke vogelgriep, beginnen sommige mensen enigszins zenuwachtig te worden over al die onschuldige dieren die en masse 'geruimd' worden, zoals dat zo mooi eufemistisch heet.

Wanneer het vogelgriepdebat niet wordt gevoerd in termen van 'kapitaalvernietiging', 'exportschade' of 'persoonlijk drama voor de pluimveehouders', wil een onverlaat nog weleens schoorvoetend toegeven dat dit alles toch ook wel heel vervelend voor de kippen zelf is.

Zo'n onverlaat die willens en wetens het risico nam voor moraalridder te worden uitgemaakt, is Hans Dorrestijn. In de uitzending van het tv-programma Pauw van 2 december sprong hij in de bres voor de kippen. Na ruiterlijk te hebben toegegeven dat hij zelf toch ook wel geregeld van een stukje vlees geniet, riep Dorrestijn verontwaardigd uit dat 'ze' toch echt eens iets moeten doen aan de massale dierhouderij in Nederland. Een stukje vlees op zijn tijd moet kunnen, maar het mag best een onsje minder zijn.

Beeld Janneke Vink

Kiezers

Nu is Dorrestijn niet de enige die zich publiekelijk beklaagt over het feit dat niemand iets lijkt te doen aan de onhoudbare situatie in de massale veehouderij en dit geluid zwelt alleen maar aan nu er steeds meer gevederde slachtoffers vallen. Publieke figuren tuimelen over elkaar heen met te roepen dat 'ze toch echt eens ervoor moeten zorgen dat kippen niet zo dicht op elkaar zitten'. Maar wie zijn dan toch die 'ze' die de wereld moeten redden?

In een liberale democratie met kapitalistische economie kunnen we grofweg twee entiteiten onderscheiden die macht hebben. Enerzijds de kiezers, die bepalen welke beleidsmakers zij het landsbestuur toevertrouwen en anderzijds de consumenten, die bepalen welke producten er afgenomen worden op de vrije markt. Beide groepen kunnen op hun eigen manier grote invloed uitoefenen op wat er in de samenleving gebeurt.

Stel: men wil in een bepaald land kippen niet meer met 30.000 tegelijk in een schuur hebben, maar met maximaal dertig. De kiezers van dat land kunnen door middel van hun stemgedrag diervriendelijke vertegenwoordigers de Kamer insturen, zodat die voor hen een dergelijk beleid kunnen realiseren. De intensieve veehouderij, met alle gevolgen van dien, wordt dan bij wet verboden.

Hoewel dit juridisch gezien zeer goed mogelijk is, zijn bijna alle stemgerechtigden in verkiezingstijd plotseling hun verontwaardiging over de intensieve veehouderij vergeten. De enige partij die heeft bewezen aan haar diervriendelijke idealen vast te houden, de Partij voor de Dieren, beschikt slechts over twee zetels en kan dus onmogelijk in haar eentje een dergelijk beleid realiseren.

Hans Dorrestijn Beeld An-Sofie Kesteleyn

Consumenten

De Nederlandse kiesgerechtigden zijn dus kennelijk niet de 'ze' die iets aan de onhoudbare situatie in de dierproductie-industrie willen veranderen.

Dan blijft over de andere grote machtsfactor: de consumenten. De consumenten zouden het tij binnen een mum van tijd kunnen laten keren door simpelweg geen kippenvlees en eieren meer te kopen. De vraag bepaalt immers het aanbod.

Maar wat blijkt? Ook in de supermarkt blijkt de verontwaardigde dierenvriend plots al zijn opvattingen te zijn vergeten op het moment dat hij zijn avondmaal moet samenstellen. Net als carnist Hans Dorrestijn beklaagt de gemiddelde consument zich erover dat 'ze' eens de problemen moeten gaan oplossen, terwijl hij nog eens een stukje kippenvlees tussen zijn kiezen uit peutert.

Het mag duidelijk zijn: 'ze', de mensen die de wereld en vooral de miljarden gepijnigde dieren gaan redden, bestaan niet. 'Ze' is een hersenschim op wie de zich schuldig voelende kiezer en consument alle verantwoordelijkheid kan afschuiven. Een geest, die uit iedereen bestaat behalve de hallucinerende persoon zelf.

'Ze', beste kiezer, beste consument, beste Hans Dorrestijn, bent u zelf.

Hans Dorrestijn Beeld An-Sofie Kesteleyn
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.