Column Aaf Brandt Corstius

Laat de 40ers protesteren, niet 8-jarigen

Ik ben een van die mensen die erkennen dat er een probleem is met het klimaat, maar ik ben het niet helemaal eens met de manier waarop er protestacties over gevoerd worden.

Ten eerste vind ik het sneu dat er over leerlingen die hun schoolwerk neerleggen om tegen (of juist voor?) het klimaat te protesteren, gezegd wordt dat ze spijbelen. Spijbelen is: stiekem niet naar school gaan om een peukje te roken achter het fietsenhok. Misschien is dat een te jarentachtigachtige benadering, maar in elk geval is spijbelen: stiekem niet naar school gaan. En niet met een goede, maatschappelijke reden zoals ‘Ik wil dat de wereld gered wordt en toon dat aan door een dag niet naar school te gaan’, maar met een slechte reden zoals ‘Ik vind school stom en peukjes roken leuk’.

Over de jaren tachtig gesproken: toen ik als kind niet naar school ging om actie te voeren – en dat deden we om de haverklap, in mijn herinnering – heette het staken. En dat klinkt al veel beter dan spijbelen. Staken ís beter dan spijbelen.

Probleem twee. Waarom zijn het de kinderen die naar Den Haag moeten om actie te voeren? De oudere generaties, hun ouders en grootouders, zijn degenen die het voor ze vernaggeld hebben door jarenlang in vliegtuigen te vliegen en gratis plastic tasjes aan elkaar uit te delen. Inmiddels is het klimaat ongeveer onredbaar, en wie sturen we de straat op om er iets aan te doen? De kinderen.

Ik vind dat vooral mensen van boven de 40 in de kou moeten rondlopen met een spandoek, want zij hebben veel meer in auto’s gereden en hun afval niet gescheiden dan de gemiddelde 8-jarige.

En dan kun je zeggen: ja, maar het gaat om de toekomst van die 8-jarigen. Zij moeten er hun best voor doen. Nee, wij moeten er ons best voor doen, want wij hebben het verpest. Terwijl we wisten wat er aan de hand was, al heette het vroeger gat in de ozonlaag en zure regen, maar dat was nota bene veel duidelijker dan dat vage ‘klimaat’, dus we hadden het heus wel in de gaten.

Het derde probleem is dat ik de kinderen natuurlijk niet helemaal vertrouw. Gisteren zei mijn zoon van 9: ‘Ik zou ook best een dagje willen spijbelen. Of staken.’ (Het gesprek over spijbelen versus staken voeren we thuis al dagen, vandaar.) Toen hoorde ik mezelf wantrouwig zeggen: ‘Nou, maar dan zou je wel van mij met je vrienden naar Den Haag moeten. Om echt actie te voeren.’

Ik heb namelijk het idee dat mijn zoon vooral een dagje vrij zou willen. Niet om de wereld te redden, maar om thuis te gamen. Wat ik alleen maar zou moeten aanmoedigen, want dat is bijna geheel klimaatneutraal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.