VerslaggeverscolumnMichel Maas

Kwetsbare mensen hebben gewoon weer domme pech

Een vrouw fotografeert vroege sneeuwklokjes voor de Magnuskerk. Die staat stug waar hij al sinds de Middeleeuwen staat, met de huizen van het dorp er zwijgend omheen. Het verstilde Anloo is het tegenovergestelde van de gelijknamige camping, waar het vandaag een komen en gaan is van auto’s van mensen die hun vakantiehuisje leeg komen halen en er nog gauw een bordje ‘te koop’ op hangen. Voordat je Anloo binnenrijdt zie je hem al liggen. Achter een haag steken de witte ‘chalets’ tevoorschijn, de vakantiewoonwagens die als huizen – permanent – blijken te worden bewoond. Toen de gemeente een bewonersavond hield om de afsluiting van stroom en water op de camping aan te kondigen kwamen meer dan honderd mensen opdagen. ‘Ze schrokken zich rot’, zegt Ko Vester, oud-statenlid voor de SP, die zich als spreekbuis heeft opgeworpen: ‘De gemeente had geen idee hoeveel mensen er woonden.’

Anloo en de camping zijn altijd twee verschillende werelden geweest. Karin Elema, voorzitter van de diaconie van de Magnuskerk: ‘Je had Anloo, en de camping. De mensen daar, en nu moet ik het heel voorzichtig zeggen: ik vermoed dat de mensen daar... kwetsbaarder zijn. Toen ik hoorde wat voor leed hier was, dacht ik: hier mogen we onze ogen niet voor sluiten.’ De kerk heeft ze ansichtkaarten gestuurd waarvan er een op het prikbord van de camping hangt: ‘We willen u laten weten dat we in onze gebeden en gedachten met u meeleven.’ Zelfs donaties beginnen op gang te komen.

De ansichtkaart van de camping toen die nog een camping was.

Op Facebookgroep ‘Camping Anloo’ staat nog een ansichtkaart met foto’s van spelende kinderen en een mooi blauw zwembad vol vrolijke badgasten. Foto’s uit de tijd dat Tinus van Lune en zijn vrouw Thea besloten hier hun eigen huis te gaan bouwen, om er, zegt Tinus: ‘de rest van ons leven te blijven’. Ze zijn nu zestien jaar verder. Het huis is prachtig geworden: 130 vierkante meter, schoon, ruim, licht, en met een hypermooie inbouwkeuken met soepel glijdende laden en de nieuwste kookplaat. Maar Tinus (76) en Thea (78) moeten weg. Ze hebben het huis nog op Funda gezet, maar niemand gaat er nu meer 189.500 euro voor betalen.

Tot tien jaar geleden kwamen er nog vooral mensen zoals zij, recreanten die rust zochten en een mooie omgeving. Het ging mis toen de camping van eigenaar veranderde die een ander ‘verdienmodel’ binnenbracht: dat van de huisjesmelker. Het zwembad werd volgestort met zand, er werden caravans bijgeplaatst, en die werden verhuurd aan wie er maar wilde wonen. Ze worden nog steeds aangeboden op het internet, en niet voor vakantie: ‘Overbruggingshuisvesting nodig?’ ‘Als u al een inschrijfadres heeft mag u 365 dagen per jaar recreëren.’

Thea van Lune op haar bureaustoel in de keuken.

De gemeente zelf stuurde woningzoekenden soms door, zegt Ko Vester: ‘Ze zeiden: probeer het maar op de camping.’ Ook de reclassering plaatste er cliënten, arbeidsmigranten vonden er onderdak, hulpbehoevenden. Voor de meesten was de camping de enige kans op een woning.

In de gescheiden werelden van Anloo vechten begrip en medeleven tegen desinformatie en vooroordelen, aan beide zijden. Jannes de Vries met zijn scootmobiel, zijn collie en zijn beademingsapparatuur (‘ze boden me een huis aan met een trap, wat moet ik daar nou mee?’) scheldt op de asielzoekers, die niet alleen een huis krijgen maar ook nog geld toe. De uitbater van de Anlose kroeg meent te weten – ‘ik heb het van de postbode gehoord’ – dat Jannes ‘wel vijf huizen aangeboden heeft gekregen’ maar die allemaal zou hebben geweigerd, ‘en dan verdien je niet beter’.

Dina Lubbers woonde hier alleen in de zomer. Nu verkoopt ze haar chalet, als het nog kan.

Met het faillissement wordt de grond onder de huisjes van veel bewoners weggetrokken. Bert Venema was vrachtwagenchauffeur totdat hij zijn rug brak en niet meer kon werken. Hij bivakkeerde daarna tweeënhalf jaar op een plezierbootje, tot hij zeven jaar geleden een huisje op de camping kon kopen. En nu moet hij zijn boeltje oppakken en vertrekken? ‘Ze hebben zo makkelijk praten met hun ‘dan zoek je maar een ander huis’. Waar vind je dat? Ik kán hier niet weg!’

De gemeente Aa en Hunze kent echter geen pardon. De camping is failliet en de eigenaar is verdwenen, met achterlating van een schuld van een miljoen, een verwaarloosd terrein, een stroomnet dat rammelt, en restaurant Woodz waar het gas bleek te lekken. Wat geveild kan worden wordt geveild, en waar de bewoners heen moeten dat is hún probleem. Hoogleraar bestuursrecht Herman Bröring geeft de gemeente daarin, op RTV Drenthe, juridisch haar gelijk, en concludeert nuchter: ‘Voor de bewoners is het gewoon domme pech.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden