ColumnMerel van Vroonhoven

‘Kunnen we dat nog wel, luisteren?’ overpeins ik, terwijl ik naar de stoet coronademonstranten kijk

null Beeld

Het is druk in het park. Zal je net zien, juist nu ik op een bankje met een boek en een koffie to-go wil genieten van de zon, stuit ik op een stoet coronademonstranten. Een moeder met twee dochters, met op hun jassen lichtgevende rode hartjes. ‘Liefde, vrijheid, geen dictatuur!’ scanderen ze. Verderop een vrouw en twee mannen met een spandoek: ‘Maatregelen maken kids kapot.’ Achter hen een man in een zwartleren jas, met lange dreadlocks. Hij houdt een bord in de lucht: ‘NEE tegen het vaccinatiepaspoort.’ Een groepje jonge mannen met een Limburgs accent, een handjevol hippies, een man met een cowboyhoed; het is een kleurrijk gezelschap dat zich traag richting Malieveld beweegt.

Dit zijn niet alleen maar vrienden van Lange Frans of extreemrechts of -links, realiseer ik me, enigszins beschaamd over mijn eigen vooringenomenheid. Hier lopen ook ‘gewone’ mensen. Vaders en moeders die zich zorgen maken over de toekomst van hun kinderen. Een buurman met een ziek familielid, bij wie de behandeling keer op keer wordt uitgesteld. Een ondernemer wiens horecabedrijf op omvallen staat. Bezorgde mensen, die zich niet gehoord en onbegrepen voelen.

Ik denk terug aan Timon, deze week in de klas. De les begon zo voorspoedig. Alle kinderen deden enthousiast mee. Timon stak zijn vinger op. ‘Ik heb een vraag Juf’, stamelde hij.

‘Oké, Timon, wat is jouw vraag?’ Het bleef stil.

‘Wat is jouw vraag?’ probeerde ik nog een keer.

Timon stootte een enkele klank uit en werd toen weer stil. Ik wachtte nog even, voor mijn gevoel een eeuwigheid, en zei: ‘Anders denk je nog even na? Dan kom ik zo bij jou terug’. Ik wendde me tot Mats die ook zijn vinger al een tijdje in lucht had. Op dat moment zag ik Timons mond vertrekken. Voor ik het doorhad, barstte dit anders zo verlegen, stille jongetje uit in hevige woede: ‘Ik ben nog niet klaar! Je luistert niet!’ gilde hij. Wanhopig stampte hij met zijn voeten. ‘Je luistert niet! Je luistert niet!’ Steeds luider, steeds wanhopiger. Mats en Yoram zetten snel hun koptelefoon op. Verderop begon Ivana hartverscheurend te huilen. De rest staarde verdwaasd voor zich uit.

‘Kom maar mee Timon’, fluisterde onderwijsassistente Jessica. ‘Dan gaan we even naar een rustig plekje.’ Liefdevol nam ze hem mee naar de time-out kamer, met zachte kussens en uitzicht op het bos.

Tien minuten later kwam Timon weer rustig en opgewekt terug. ‘Hij is altijd bang dat mensen hem niet begrijpen als hij niet snel genoeg uit zijn woorden komt’, legde Jessica uit.

Timon voelde zich door mij opgejaagd en toen ontstond er kortsluiting in zijn hoofdje. ‘Het spijt me Timon’, fluisterde ik, ‘dat ik ongeduldig werd en niet naar je luisterde’.

Woedebuien omdat je je onbegrepen voelt en het idee hebt dat er niet naar je wordt geluisterd. Ik zie het elke dag in mijn klas. Voor mijn leerlingen met autisme is onze haastige wereld, met al zijn prikkels en impliciete gedragscodes, vaak onduidelijk en onoverzichtelijk. Dat verwerken kost tijd. Stiltes zijn nodig, net zoals een geduldig, aandachtig luisterend oor.

‘Kunnen we dat nog wel, luisteren?’ overpeins ik, terwijl ik kijk naar de bonte stoet coronademonstranten die langzaam uit het zicht verdwijnt. De stilte keert terug in het park. Stilte die samen met een aandachtig luisterend oor wel eens een antwoord zou kunnen zijn op de schreeuw van zovelen om gehoord te worden.

40ste aflevering van de serie die Merel van Vroonhoven schrijft over haar overstap van topvrouw bij de Autoriteit Financiële Markten naar zij-instromerin het onderwijs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden