Column Aaf Brandt Corstius

Kun je een beetje jaloers worden op de Wikipediapagina van een 27-jarige?

Beginnen aan een nieuw boek is bij mij een lastig proces, omdat ik al kan vallen over zoiets als een aanhalingsteken, of, in het geval van Sally Rooneys bekroonde boek Conversations with Friends, het ontbreken van een aanhalingsteken.

Het ontbreken van alle aanhalingstekens, zelfs. Wat mij nogal kunsterig en aanstellerig voorkwam, in een boek dat nota bene voor een groot deel bestaat uit conversaties, dus waarom dan niet gewoon die aanhalingstekens even erbij zetten, dan weet je tenminste of er iemand aan het woord is, als lezer.

Na twee bladzijden had ik het al opzijgelegd. En toen begon ik er toch weer in, want het werd me aangeraden en het stond al op mijn e-reader, samen met 104 andere boeken waarvan ik de eerste twee bladzijden had gelezen.

Het boek was goed. Echt heel goed. Ik moest gewoon door die ontbrekende aanhalingstekens heenkijken en dan was het een geweldig boek. Kort samengevat gaat het over een jonge vrouw die verliefd wordt op een getrouwde man, en lang samengevat gaat het over het hele leven – over vriendschap, familie, aanklunzen, werken, ziekten, dingen leren en dingen niet leren. Ik zal nooit een goeie blurbschrijver worden.

Het rare met een e-book is dat je niet, zoals bij gewone boeken, om de paar bladzijden heel lang en intens naar de auteursfoto op de achterflap kunt kijken om dan te mijmeren of hij of zij het allemaal zelf heeft meegemaakt met die getrouwde man en die alcoholische Ierse vader, of je te verbazen over hoe briljant de schrijver of schrijfster is, en toch zo knap en fotogeniek, en hoe kan dat toch, schrijvers zijn toch altijd lelijk, nou ja, ze kunnen veel met Photoshop tegenwoordig. En dan weer doorlezen.

Pas na het uitlezen van Conversations with Friends ging ik Sally Rooney googelen, en ja hoor, ze was heel knap: porseleinkleurig met hertenogen, precies zoals ik me haar hoofdpersonage ook had voorgesteld. Heel jong, ook. 27. Ze had iets gewichtigs gestudeerd maar was daarmee gestopt, en ze kon heel goed debatteren. Op haar 15de had ze ook al een roman geschreven, maar die vond ze nu, lacherig, ‘heel slecht’. Ze had het grootste deel van dit boek in drie maanden geschreven. Honderdduizend woorden in drie maanden. Ze sliep bijna niet in die tijd.

Kun je een beetje jaloers worden op de Wikipediapagina van een 27-jarige en één interview met haar in The Guardian? Ze had trouwens alweer een nieuw boek uit. Dat had ik nog niet gezegd.

Ik kon twee dingen doen: jaloers blijven op iemand die bijna twintig jaar jonger was en meer had gepresteerd dan ik. Of dat volgende boek lezen. Ik denk dat ik dat ga doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.