Kromme redeneringen om Israëls bezettingspolitiek te verdedigen

Visser verdedigt het bezettingsbeleid van Israël met argumenten die alleen door hardcore zionisten worden geloofd.

Jos Strengholt

Yochanan Visser, directeur van Missing Peace Informatie (Israël) schreef in de Volkskrant van 15 april een opinieartikel over Israëls beleid ten aanzien van de bezette Palestijnse gebieden. Visser reageerde op artikelen van Thomas von der Dunk in deze krant. Die laatste gaf op 4 april in een column commentaar op de vreselijke moord op het Israëlische echtpaar Fogel en hun drie kleine kinderen die in een Joodse nederzetting woonden:

“Wie willens en wetens kiest voor de bouw van een huis op het land van een ander die door een onwettige overheid van dat land is beroofd, moet niet zeuren als hij dat met de dood bekoopt.”

Ik vind dat smakeloos verwoord door Von der Dunk en snap goed dat Visser daar kwaad van wordt. Iemand doden is een immoreel antwoord op het feit dat hij ten onrechte op je land woont. Von der Dunk noemde in een column van 11 april Joodse inwoners van Oost Jeruzalem, Gush Etzion of Itamar ‘kolonisten’ die wonen op ‘geroofd’ land. Visser vindt ook die termen niet te pruimen. Daarin ben ik het met hem oneens.

Visser verdedigt het bezettingsbeleid van Israël met argumenten die alleen door hardcore zionisten worden geloofd. Hij noemt de verovering van de West Bank ‘legaal volgens het internationaal volkenrecht’ en de status is het ‘best te beschrijven als betwist’. Wat moet je nou met zoiets? Als dit ‘legaal’ was, hoezo dan de eis van de VN in Resolutie 242 (1967) om dat gebied weer te verlaten? O, maar dat zien we verkeerd. Visser legt het uit:

“VN resolutie 242 die na de Zesdaagse Oorlog werd aangenomen roept Israël op tot terugtrekking uit gebieden veroverd tijdens deze oorlog, maar koppelt dit aan het bereiken van een allesomvattend vredesakkoord met voor Israël veilige grenzen. Dat vredesakkoord werd tot nu toe niet getekend.”

Interessante argumentatie. Wil Israël zich dan terugtrekken achter de grenzen van 1967? Nee natuurlijk. En omdat Israël niet bereid is een vredesakkoord te tekenen met daarin vastgelegd dat het de grenzen van 1967 eerbiedigt, heeft Israël het recht de bezette gebieden te bezetten. Heerlijke logica voor wie elke daad van Israël goed is.

Veilige grenzen zijn nu juist die grenzen van 1967. En niet alleen Israël maar ook Gaza (veroverd op Egypte) en de West Bank (toen onderdeel van Jordanië) hadden recht op veilige grenzen volgens die resolutie. Zo werd deze resolutie in 1967 bedoeld en begrepen. Als garantie voor veiligheid werd gesproken over ‘gedemilitariseerde zones’ en niet dat Israël de grenzen naar believen mocht aanpassen, op alle strategische en vruchtbare plaatsen nederzettingen bouwen, Oost-Jeruzalem annexeren en overal militairen legeren. Dat is illegaal. Israël vindt van niet, maar de rest van de wereld vindt van wel.

Visser citeert Resolutie 242 maar trekt daar vreemd genoeg geen conclusies uit over de vraag welk land eigenlijk aan Israël of de Palestijnen behoort, terwijl dat toch een legale uitspraak van de Verenigde Naties betrof die de grens van 1967 als algemeen uitgangspunt nam. Visser grijpt terug op Resolutie 181 (1947), die Palestina ten westen van de Jordaan in een Joodse en een Arabische staat verdeelde. Maar wat hem betreft heeft ook die geen betekenis, omdat de Arabieren die resolutie hebben verworpen.

Dus als de VN een resolutie aanneemt over een conflict heeft die de iure geen waarde als een van de partijen in het conflict het verwerpt? Interessante gedachte. Als Kaddafi dus een resolutie verwerpt die zegt dat hij geen vliegtuigen mag inzetten tegen zijn burgerbevolking, dan mag hij er legitiem mee doorgaan?

Resolutie 181 heeft voor Visser dus geen betekenis; hij gaat nog verder terug naar het mandaatbesluit van de Volkenbond van 1922. Dat zou volgens hem de ware basis voor het bezien van het conflict moeten zijn. Eigenaardig, want dezelfde Volkenbond gepaalde in 1947, in Resolutie 181, hoe het land verdeeld moest worden. Volgens Vissers eigen argumentatie had dit mandaatbesluit trouwens ook geen waarde, de Arabieren accepteerden dat immers ook niet? Waarom dan dit wel als norm nemen en niet de latere resoluties?

Natuurlijk zijn er altijd wel een paar professoren die Israëls beleid ten koste van alles willen witwassen. Maar in de internationale politiek is het niet een professor hier of daar die bepaalt wat recht is, maar de Verenigde Naties en het Internationale Hof van Justitie. Dus is Resolutie 242 die Israël sommeert de West Bank (inclusief Oost-Jeruzalem) te verlaten nog steeds geldig. Inderdaad, in ruil voor vrede.

Laat Israël dus hardop zeggen dat het bereid is zich op de grenzen van 1967 terug te trekken en je moet eens zien hoe snel de Arabieren bereid zijn die vrede te sluiten. Maar zover komt het natuurlijk niet, want Israël wil die vrede niet. Het verkiest dat land te houden.

Visser vindt dat Von der Dunk ook niet mocht spreken over etnische zuiveringen van Palestijnen door Israël, niet in 1947-1949 en niet nu. Ook hier ontwijkt Visser de werkelijkheid. Die is dat honderdduizenden Palestijnen in die periode uit het land vluchtten dat Israël innam en dat Israël ze niet toeliet terug te keren naar hun eigen huizen. Volgens Resolutie 242 hebben deze Palestijnen recht op terugkeer.

Eigenaardig dat voor Visser het feit dat er voor 1947 Joden op de West Bank woonden die naar Israël vluchtten in 1947-1948, reden is om te menen dat Israël daar in 1967 rechtens kon terugkeren. Hebben de Palestijnen die in 147-1948 uit hun honderden dorpen vluchten dan niet evenveel recht op terugkeer?

Visser laat verder zien dat het Palestijnse geweld tegen Joden al uit de jaren ’20 van de vorige eeuw dateert. Daarin heeft hij helemaal gelijk. Wat wil hij ermee bewijzen? Dat het geweld niks met bezetting of landverdeling te maken heeft? Wat dat vroege geweld tegen Joden duidelijk maakt, is juist dat de Palestijnen zich altijd hebben verzet tegen Joodse immigratie die hun door de koloniale macht werd opgedrongen. Wie had de Palestijnen gevraagd om een Balfour declaratie? Wie had ze gevraagd of Joden uit Rusland of Engeland zich in hun midden mochten vestigen? Al in een vroeg stadium hadden de Palestijnen door dat ze hun land zouden kwijtraken.

Dat ze al in 1938 een stukje land konden krijgen maar dat niet accepteerden, is vanuit deze achtergrond logisch. Waarom zouden ze akkoord gaan met een Joodse staat in hun midden? Dat was toch ongehoord? Waarom zomaar akkoord gaan met een groot deel van je land kwijtraken? Te gek voor woorden! Maar het werd de Palestijnen door de strot geduwd in 1947-1948.

Of de Palestijnen er in de West Bank economisch op vooruitgaan met Israëls bestuur is irrelevant. Dat ze het niet slecht doen met de bloeiende economie van Israël pal naast de deur is geen wonder. Maar so what?

De echte vraag is of de Palestijnen zelfbeschikkingsrecht hebben. Ook Palestijnen hebben recht op een eigen staat binnen veilige grenzen. Zolang Israël de grenzen van de Palestijnse gebieden niet erkent en eerbiedigt en de Palestijnen zichzelf niet kunnen besturen zonder Israëlische inmenging, hebben ze het volle recht van verzet en dat zullen ze blijven gebruiken.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden