OpinieLezersbrieven

Kritiek op KLM voelt alsof een goede vriend wordt afgekat

De lezersbrieven van woensdag 18 augustus.

Een grondstewardess van KLM op de luchthaven Schiphol.Beeld Hollandse Hoogte / Robin Utrecht

Brief van de dag

Al maandenlang is mijn werkgever KLM negatief in het nieuws. Er zijn allerlei meningen over staatssteun, vouchers, bonussen, pilotensalarissen en het milieu. Als een blauw leger met het mes tussen de tanden reageert het vliegend personeel verontwaardigd op allerlei columns. Men heeft een blauw hart, en de stroom van kritiek voelt alsof een goede vriend wordt afgekat.

Er worden KLM-armbandjes met vliegtuigjes gemaakt, verjaardagskaarten gestuurd naar de ceo en liedjes gezongen voor de passagiers. Veel collega’s hebben een profielfoto in uniform op sociale media. Wij houden van het bedrijf, omdat onze baan zo’n groot gedeelte van ons privéleven opslokt. Hierdoor is eerder sprake van een levensstijl dan van een baan.Tijdens de uren in een vliegtuig op 10 kilometer hoogte ontstaat iets dat wezenlijk anders is dan wat er in vergaderzalen of kantoren van gemiddelde bedrijven gebeurt.

Hoewel wij tijdens deze coronacrisis gewoon doorgaan met het zorgen voor de passagiers, gaat in de halfvolle toestellen de glimlach verscholen achter ­coronamaskers en is contact ­maken lastig. Het is nu gewoon werk zonder enige glamour. Maar voor veel vliegend personeel is er een Boeing nodig om hen weg te slepen bij KLM. Ons beroep is redelijk identiteits­bepalend.

Daarom zijn wij geraakt door de narrige meningen in de ­media en voelen ons onbegrepen en ondergewaardeerd, terwijl wij slechts doen wat we moeten, kunnen en ook willen doen: onze passagiers veilig en op liefdevolle wijze naar hun bestemming brengen. Met ons blauwe hart.

Renata Beck, Rotterdam

Blinde vlek

Sybren Kooistra beschuldigt Max Pam van racisme in een van zijn columns. Het is de moeite waard om eens een paar van Pams columns achterelkaar te lezen en te kijken in hoeverre ze racistisch zijn.

Spelend met gedachten over taboes plakt Pam met een onuitgesproken ‘zie je wel’ homofoob geweld op louter Marokkanen en stelt hij dat autocoureur Lewis Hamilton ‘als man van kleur’ heeft bewezen dat het best meevalt met het witte plafond.

Hij trekt in twijfel of de dood van George Floyd verbonden is met geïnstitutionaliseerd racisme (er waren immers agenten van verschillende etnische achtergrond bij) en wuift de impact van blackface weg door een zelfbedacht ‘whiteface’, waartoe de klassieke mimespeler zou behoren, maar ook Bassie (van Adriaan). Voor alle duidelijkheid: Pierrots witte gezicht heeft nooit gestaan voor ‘de witte mens’, net zomin als Bassie met zijn rode neus en flapschoenen probeert over te brengen: kijk mij eens de witte mens belachelijk maken.

Er ontstaat een beeld van een columnist die hard zijn best doet om de omvang van het racisme te bagatelliseren. Hij gebruikt een in alt-rightkringen vaak toegepaste retorische truc: laten we realistisch zijn, het taboe doorbreken. Waarop een betoog volgt over hoe overdreven het gemekker over racisme is, maar dat er wel een rassenkwestie is – een van aanstellerij, hypocrisie en criminaliteit.

Is het een blinde vlek? Of een doorwrochte visie? Wat zou Pam willen ­bereiken met zijn columns? Bewust of onbewust maakt Pam het alt-right- stokpaardje ‘rasrealisme’ salonfähig - en ik kan me niet voorstellen dan hij zich dat niet bewust is.

Frank Gunning, Amsterdam

Vrije meningsuiting

Dat Max Pam aangifte heeft gedaan tegen Sybren Kooistra vind ik niet verstandig: hij heeft een eigen column ter beschikking om de strijd aan te gaan. Maar hij heeft zijn stap wel plausibel uitgelegd. Nu heeft Kooistra in de krant gereageerd. Daar valt zoveel op af te dingen dat een ingezonden brief te weinig ruimte biedt. Maar als vaker zit de angel in de staart. Kooistra schrijft eerst een heel verhaal over vrije meningsuiting (voor hemzelf en andere zogenoemde racismebestrijders) en dan blijkt uit zijn slotalinea, uit de laatste zin, wat in wezen zijn doel is: geen vrije meningsuiting voor zijn opponenten, anderen de mond snoeren. Te beginnen met de ‘dominante witte en mannelijke groep’. Kortom: ‘vrije’ meningsuiting zolang je het met me eens bent. President Loekasjenko van Belarus kan er een puntje aan zuigen.

Wim Wildeboer, Harlingen

Warhoofd

De verbazing van Sybren Kooistra over de aanklacht door Max Pam begrijp ik. Toen Max Pam mij jaren geleden in zijn column een aimabel warhoofd noemde, beschouwde ik dat uit zijn mond als een compliment.

Leo Jacobs, Amsterdam

Schoolplein

Interessant om te lezen hoe een vete tussen Max Pam en Sybren Kooistra wordt uitgevochten in de Volkskrant. Het zou beide heren sieren als ze hun ruzie oplossen op het schoolplein in plaats van de Volkskrant. Dat dan de vrijheid van meningsuiting wordt meegenomen in beide stukken maakt de ruzie alleen maar potsierlijk.

Het hebben van een mening is geen reden om deze overal te spuien. We leven al met genoeg mensen die een mening hebben, zoals ikzelf.

Kim van der Heiden, Den Bosch

IJskap

Met verbazing lees ik dat de ijskap van Groenland volgens wetenschappers niet meer te redden valt, ‘zelfs als de opwarming van het klimaat vandaag zou stoppen’. Het is helaas niet de conclusie van de wetenschappers die me verbaast, maar de plek die het nieuws krijgt toebedeeld: een klein hoekje op pagina 7.

Stijn Out, Amsterdam

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden