Koeien voor Gaza

Een man staat voor zijn huis dat nu in puin ligt in de wijk Abedrabbo. 'Gebouwd met mijn inkomsten uit Israël waar ik 27 jaar heb gewerkt. De jaren negentig waren een pracht-tijd. Ik spreek wat Hebreeuws.'

Hij ratelt wat zinnen af. Ik luister. Ik weet niet of hij me ziet. Hij moet dit verhaal al duizend keer hebben verteld, denk ik. Maar mij is het anders. Hij heeft het verhaal nog niet aan mij verteld. 'Mijn zoon is in november getrouwd.'

Ik ben niemand

Hij laat me de huwelijksakte zien, een A4tje in een dik pak A4tjes. 'Die herinnering is nu weg.' Achter hem is Israël; witte gebouwtjes op het grondgebied van Gaza waarvandaan het leger overzicht heeft.

'Er is niemand gekomen om ons te helpen. Hamas niet. Fatah niet. Geen enkele buitenlandse organisatie. We hebben geen water. Geen voedsel. Niets.' Hij sluit zijn boekje met papieren. 'Al mijn identiteitspapieren liggen onder het puin. Ik ben nu niemand.'

De sfeer in AbedRabo, de wijk waar we elke dag komen, Kadir en ik, om met mensen te praten of liever gezegd, waar we komen zodat de mensen tegen ons kunnen praten, is een mengelig van lichte vrolijkheid en diepe ontgoocheling. Tussen die twee gemoedstoestanden in onstaat een kier waardoor wij naar binnen kruipen. 'Whats your name?'

Van Nistelrooy

Kinderen verzamelen zich om ons heen. Tientallen. 'Waar komt die lange vandaan', vragen ze en wijzen naar Kadir van Lohuizen.

'Nederland.'

'Van Nistelrooy.'

Ze hebben vragen voor ons. 'Wat vinden jullie hiervan? Voor wie werken jullie? Spreken jullie Hebreeuws?'

Een boer van wie negen koeien zijn gestorven komt op ons afgerend in zijn blauwe lange gewaad. 'Nederland? Koeien. Probeer mij te helpen hier wat koeien te krijgen. Ik had er elf, negen zijn dood.' Hij wil dat ik meega naar zijn land. 'Je moet het zien.'

Dynamiet

Een jongen komt op me afgelopen. 'Alsjeblieft.' Hij drukt me iets in de hand dat op een stukje klei lijkt. 'Dynamiet,' zegt hij. 'De Israëli's gebruikten het om huizen mee op te blazen.' Hij legt het stukje dynamiet op een steentje en steekt de fik erin. Een bruine smurrie vormt zich. Er klinkt geschreeuw. Er is een mijn uit een huis gehaald.

Nonchalant wordt het stalen gevaarte in de achterbank van een wagen gestopt, waarna de bestuurder wegrijdt.

'Van wie verwachten jullie hulp', vraag ik een lid van de Aborabbo familie.

'Alleen van Allah.'

'En daarna?'

'Niemand. Er is niets gekomen. Geen matrassen. Geen voedsel. Niets.'
'Waar overnachten jullie?'

'Bij familie. Verspreid door de stad.' Dan klinkt er geschreeuw op wanneer een grote vrachtwagen het getroffen gebied oprijdt. Iedereen spoedt zich er naar toe. Ze zouden het liefst in de laadbak van de vrachtwagen willen klimmen. Woordenwisselingen volgen. Iemand gooit een grote steen naar een van de vrijwilligers die op de vrachtwagen zit. De bestuurder laat de motor stationair draaien.

De aanwezigen weten niet hoe ze het moeten verdelen. Mensen hebben coupons gekregen die recht geven op hulp maar dan moet je wel een kopie van je identiteitskaart laten zien dat bewijst dat je uit een getroffen huis komt.

Onrust

De onrust neemt toe. Niemand weet er raad mee en de vrachtwagen maakt rechtsomkeert. We rijden naar het magazijn waar de hulp vandaan komt. Stevige, bebaarde mannen verwelkomen ons. Buiten staat een mensenmenigte, kinderen en jongeren. Zakken meel, suiker liggen hoog opgestapeld. Zelfs wat schapen in een hoek.

'Waar komen deze hulpgoederen vandaan?'

'Uit Arabische landen.'

'We hebben de vrachtwagen gezien maar er werd niets uitgedeeld.'

'Zolang de mensen zich niet beter organiseren wordt er niet uitgedeeld.'

'Wanneer deelt u weer uit?'

'We proberen het morgen gewoon nog een keer.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden