Column Jean-Pierre Geelen

Knap, jong en blond: de ‘radicaal rechtse’ vrouwen lijken precies op mijn dochter

De vrouwen zijn allen, blijkens de recensie in de Volkskrant, ‘knap, jong en blond’. Ja, dan schurk je verdacht tegen het fascisme aan. Mij viel weinig bijzonders op aan de zeven vrouwen die het katern Zaterdag portretteerde als boegbeelden van ‘radicaal-rechts’. Op één ding na: ze leken met hun lange haar, eyeliner en lipgloss allemaal op mijn dochter (26). En op Anne Fleur Dekker (25), kort boegbeeld van dwars links.

Dat is niet zo gek: veel vrouwen van in de twintig lijken op de influencers die ze kennen van Instagram en survival-programma’s op exotische eilanden. Ik ben wel eens bang dat ik op straat mijn eigen dochter voorbij zou lopen. Aan de radicaal rechtse kant loopt zij niet, voor zover ik weet.

Eén van de afgebeelde vrouwen was trouwens niet blond. Is ze wel rechts genoeg?

‘Hoe ongemakkelijk het ook is om meteen over het uiterlijk van vrouwen te beginnen, in dit geval is er geen ontkomen aan’, schreven de auteurs (een man en een vrouw) over de rechtse vrouwen. Want: ‘Het tot in de puntjes verzorgde voorkomen van veel van deze vrouwen is geen toeval.’ Met hun verzorgde uiterlijk trekken zij volgers én zetten zij zich af tegen radicale feministen, was de verklaring.

Er schijnt wat #ophef te zijn geweest over het artikel, niet het minst door de tentoongespreide boosheid van de knappe jonge blonde Eva Vlaardingerbroek. Haar Forum voor Democratie is radicaal en rechts, maar zij wil zo niet getypeerd worden. De verwijzing naar haar uiterlijk vond ze, net als vele #opheffers, ‘seksistisch’. Nu had zij zelf op een FvD-congres ‘met afgrijzen gesproken over hedendaagse feministen die “hun okselhaar laten groeien”’, zo meldde het artikel. Wie zulke afgelikte clichés uit de mottenballen trekt, moet misschien zelf niet zo snel mopperen over een belegen stereotypering.

Hoe politiek is uiterlijk? Op mijn middelbare school haalde je de kakkers er zo uit. Hun clubcode schreef net dat andere merk spijkerbroek voor, en ski-jacks. En altijd stralende tanden – heel rechts.

De overstap van Jack ‘Kopspijkers’ Spijkerman van de linksige VARA naar het grote geld van de commerciële omroep zou hem nooit zó zijn aangerekend wanneer hij met zijn slonzige spijkerjasje en soosjalistiese shagbuidel als pochet niet zo’n boegbeeld van ‘links’ was geweest.

Uiterlijk doet ertoe in de politiek. De Volkskrant schreef op 1 juli 1997 over ‘De krullenjongens van D66’. Eerste zinnen: ‘Het verschil tussen Thom de Graaf en Roger van Boxtel? Pakweg twaalf centimeter. Samen hebben ze licht grijzende krullen, nette pakken en wallen onder de ogen.’

Knap, jong en blond werkt niet. Dat zeg ik niet, dat concludeerde een vrouwelijke wetenschapper in 1995 in Trouw: ‘Strakke jonge huidjes worden niet gewaardeerd (…). Een mooi jong blondje krijgt het niet gemakkelijk in de politiek. De kiezers vertrouwen haar niet.’

In 1916 hielden vrouwen een wake op het Binnenhof, voor kiesrecht voor vrouwen. Dagblad De Gelderlander schreef over ‘een stichtelijk schouwspel van een groep gebrilde, gehobbezakte, geboorde of op andere wijze toegetakelde vrouwen’. We weten allemaal hoe het afliep met dat kiesrecht – dankzij de hobbezakken.

Mag je daar iets over zeggen? Zolang het maar hout snijdt. Wanneer alle krullenjongens op een partijcongres een Hitlersnorretje dragen, is dat opmerkelijk. Nieuws is wat afwijkt van het gangbare. Als alle vrouwen er lijken op alledaagse vrouwen, heet dat in de journalistiek: geen nieuws. Dat is heel ongemakkelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden