OpinieLezersbrieven

Klimaatcrisis biedt geen tijd om op nieuwe partijen te stemmen

De ingezonden lezersbrieven van maandag 8 maart.

Verkiezingsbord met alle politieke partijen voor de Tweede Kamerverkiezingen.  Beeld Arie Kievit / de Volkskrant
Verkiezingsbord met alle politieke partijen voor de Tweede Kamerverkiezingen.Beeld Arie Kievit / de Volkskrant

Brief van de dag

Over een paar dagen mag Nederland naar de stembus. Dankzij de lage kiesdrempel is ons land een kraamkamer van piepjonge partijen die nieuwe ideeën en idealen naar de Tweede Kamer kunnen brengen. In normale tijden een feest, maar het zijn geen normale tijden. We zitten midden in een klimaatcrisis die het voortbestaan van een voor mensen leefbare planeet bedreigt.

Op dit moment is de aarde gemiddeld 1 graad warmer dan in de periode voor 1850 en stevenen we, zoals afgelopen week bekend werd, binnen 9 jaar af op 1,5 en wel 2 graden in de komende decennia. Zelfs 3 graden wordt denkbaar. Vroeg of laat raakt de klimaatcrisis ons allemaal. We hebben nog minder dan tien jaar om het tij te keren. Dat vergt nationaal en internationaal een ongekende inspanning. Daar kunnen nieuwkomers in de Kamer weinig aan bijdragen.

Met één of twee zetels kun je hooguit her en der wat agenderen, maar er zijn genoeg partijen die de klimaatcrisis agenderen. We hebben sterkere, bestaande partijen met regeringspotentieel nodig die de klimaatcrisis onmiddellijk willen en kunnen aanpakken en groen beleid omarmen.

De komende vier jaar zullen nieuwe partijen bezig zijn met inburgeren in de Haagse slangenkuil. Als ze geen populistische luchtkastelen bouwen, zouden het blijvers kunnen worden, maar dan zijn we vele jaren verder en die tijd is er simpelweg niet.

Wie de klimaatcrisis serieus neemt en de veiligheid van toekomstige generaties wil waarborgen, kan niet anders dan voor één van de huidige groene partijen, D66, Partij voor de Dieren of GroenLinks kiezen. Elke andere stem is - hoe sympathiek ook voor nieuwe politieke wereldbestormers- een nagel aan de doodskist van een leefbare aarde.

Laurens de Groot, Rotterdam

Jong en dichten

Oei. Sylvia Witteman waagt het in haar column in de boekenbijlage zomaar voorzichtige kritiek te leveren op The Hill We Climb, het bejubelde gedicht van Amanda Gorman. Ze heeft best een beetje gelijk: die poëtische tekst staat bol van clichés en versleten beeldspraak en is ook qua vorm aan de ouderwetse kant. Een soort Henriette Roland-Holst, maar dan een eeuw later. Maar Gorman is jong, komt hopelijk vast goed.

Hoewel, op de voorpagina van diezelfde boekenbijlage staat een majestueus gedicht, Alles bewoonbaar, van Marieke Lucas Rijneveld, ook een jong persoon. Haar waardige antwoord op de soap rond de vertaling van The Hill We Climb, waarvoor ze bedankte. Misschien vond ze die tekst bij nader inzien toch niet goed genoeg? Alle bezwaren tegen de tekst van Gorman vallen bij haar eigen gedicht in het niet.

Het kan dus wel, jong en toch voldragen dichten.

Coen de Jonge, Peize

Inleven

Wie zou na het lezen van het gedicht Alles bewoonbaar van Marieke Lucas Rijneveld nog durven beweren dat zij zich niet zou kunnen inleven in wie dan ook, met wat voor achtergrond en geschiedenis dan ook?

Walter Zuidhoek, Alkmaar

26 regels

Afgelopen week ontstond in Italië een levendige discussie over het enorme verschil tussen ‘man’ en ‘vrouw’ in het Italiaans woordenboek. Onmiddellijk pakte ik de Dikke van Dale en tot mijn grote ontsteltenis werd de betekenis van de vrouw in het belangrijkste woordenboek van Nederland met slechts 26 regels verklaard, tegenover 96 regels voor de man. Misschien is het tijd om het woord vrouw iets meer betekenis in de Nederlandse taal te geven en tegelijkertijd heel veel regels in man te schrappen.

En als wij dan toch bezig zijn om te schrappen, mag mijn inziens punt 3 bij vrouw, ‘Vrouwelijk persoon die geen maagd meer is’, ook per direct geschrapt worden.

Wilma Kun, Rotterdam

Denker des Vaderlands

Wat vereist de eigen aard van de filosofie als eerste? Afstand nemen, een stap terug doen, zegt de nieuwe Denker des Vaderlands in spe. Zelden zo’n tegenstelling tussen woorden en daden gelezen.

Met dit essay dringt de nieuwe Denker des Vaderlands zich immers zo snel mogelijk de publiciteit in, hoezo een stap terug? En in het essay levert zij, hij of die anoniem kritiek op voorganger Marli Huijer. Dat lijkt mij ook geen mooi voorbeeld van het ‘ken-uzelf’ en ‘in de spiegel kijken’ waarvoor de nieuwe Denker des Vaderlands pleit. Anonieme kritiek hoort wat mij betreft sowieso niet in de Volkskrant thuis.

Nu maar hopen dat het een ironische performance is die de positie van Denker des Vaderlands bevraagt.

Johan Melse, Utrecht

Kosten migratie

Kunnen de rekenaars van het Renaissance Instituut van FvD de kosten van migratie ook uitsplitsen? Ik ben benieuwd wat koningin Máxima, die ook tussen 1995 en 2019 in ons land is komen wonen, en haar nazaten ons kosten. Dan kunnen we dat bedrag vergelijken met een arbeidsmigrant die hier laaggeschoold, maar waarschijnlijk gewenste, arbeid verricht en dito belasting betaalt.

Janet Schutte, Soest

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden