sander donkersin 150 woorden

Klappertandend bleven we op het terras zitten tot sluitingstijd bereikt was

null Beeld

Hoewel ik nuchter genoeg ben om te weten dat de essentie van dit leven niet schuilt in het pakken van een terrasje, zat ik er toch. Grote versoepeldag, half vijf, kont in de kuipstoel van de buurtkroeg. Om mij heen de vaste klanten weer op hun vaste plek, ouwehoerend over scheepsmotoren. In mijn neus de geur van Spaanse gehaktballetjes. Naast me mijn moeder, tweede prik in de mik, definitief geen dor hout meer. Ook mijn dochter, de voormalige levende enkelband, schoof gezellig aan.

Ik knipperde met mijn ogen, bevangen door het gevoel dat de orde der dingen ineens hersteld was. Dat er inmiddels een guur windje was opgestoken, gevolgd door de eerste regendruppels, viel best even te negeren. Maar dat het hele terras ijzerenheinig bleef zitten tot we klappertandend de sluitingstijd hadden bereikt, leek me een teken dat het nog wat vroeg was om te kunnen spreken van een nieuw begin. Hooguit een eerste glimp daarvan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden