Gastcolumn Selina Stap

Kijk eens verder dan die hokjes

Het is eigenlijk bizar dat Pride Amsterdam nog nodig is, vindt gastcolumnist Selina Stap. Maar helaas is het hokjesdenken dat zo’n week nodig maakt, nog steeds de harde realiteit.

Opvarenden houden bordjes omhoog tijdens de vierentwintigste editie van de Canal Parade in Amsterdam. Beeld EPA

Hokjes, wat houden we ervan om die te gebruiken. Kleine vierkantjes in ons hoofd die we inschakelen om mensen te duiden, begrijpen en daardoor weten wie ze zijn. Althans, dat denken we. Ik betrap mezelf er ook weleens op dat ik denk ik hokjes. Van uiterlijk tot seksualiteit, mijn brein schiet in eerste instantie naar een hokje om iemand te kunnen plaatsen. Om vervolgens dit gedrag meteen weer streng toe te spreken en het hokje zo veel mogelijk weer af te bouwen. Maar waarom doe ik dit? Waarom wil mijn brein in eerste instantie een kadertje om iemand bouwen zodat ik denk die persoon te begrijpen? Te zien?

Waarom die kadertjes?

Zo gebeurde dit laatst ook bij mijn beste vriendin. Zij valt nog niet zo heel lang op mannen én vrouwen. Nou ja, nog niet zo heel lang... Misschien was het altijd al zo geweest maar is dit gegeven pas sinds kort echt tot uiting gekomen. ‘Dan ben je nu dus biseksueel?’, vroeg ik haar en zij zei: ‘Ik weet het niet’. ‘Je bent nu toch op beide seksen verliefd geworden? Je hebt nu toch met mannen én vrouwen het bed gedeeld? Dan ben je toch gewoon ‘bi’?’. Maar zij zei weer ‘Ik weet het niet’. Dat zette me aan het denken. Want ja, waarom hoeft ze ook iets te weten? Waarom moet er weer een kadertje om? Waarom wil ik zo graag een woord op haar liefde en seksualiteit plakken?

Maar niet alleen ik maak me hier weleens schuldig aan. De maatschappij denkt ook in hokjes. Het hokje ‘homo’ of ‘lesbisch’ of bijvoorbeeld het hokje ‘man’ of ‘vrouw’. Hokjes zijn helder, duidelijk en geven richting aan ons brein. Maar zou het leven niet ontzettend veel fijner zijn als er geen hokjes meer waren? Als we geen lijst aan letters meer nodig zouden hebben in een afkorting als lhbtq+ alleen maar om alle mensen te benoemen die niet onder de standaard hetero-normativiteit en genderrollen vallen? Dat je niet meer uit een kast hoeft te komen zonder dat je überhaupt wist dat je in een kast zat? Dat ieder mens is zoals hij is en lief kan hebben wie die lief heeft zonder daardoor meteen ‘iets’ te zijn? Lesbisch, queer, panseksueel, non-binair, of biseksueel?

Harde realiteit

Nee, liefde is wat ons mens maakt, zonder hokjes en zonder kaders, want die hebben nog nooit iets verbonden. Het is dan ook eigenlijk bizar dat een week als Pride Amsterdam nog steeds nodig is. Dat er in 2019 nog steeds mensen in de maatschappij zijn die jaarlijks met zoveel haat en onbegrip te maken krijgen dat er een week is georganiseerd om dat leed een klein beetje te verzachten en te vieren dat ze anders zijn. Een week waarin zij centraal staan zodat we kunnen vergeten dat ze de rest van het jaar nog steeds moeten vechten voor acceptatie en erkenning. Maar helaas is dat nog steeds de harde realiteit.

Want zolang er nog mensen haat zaaien, zolang er nog geweld gebruikt wordt tegen hen die anders zijn, zolang het nog steeds niet normaal is om als twee mannen hand in hand te lopen, om als dragqueen veilig de taxi te pakken of als transvrouw naar het vrouwentoilet te gaan, zal ik elk jaar met Pride langs de grachten staan, zal ik schreeuwen met alles wat ik in me heb dat jij er mag zijn, zal ik liefde proberen te verspreiden vanuit elke vezel in mijn lichaam en trots zijn op iedereen die bijdraagt aan meer tolerantie en verdraagzaamheid. Dus voor alle mensen die niets moeten hebben van een week als Pride Amsterdam, die nog steeds van mening zijn dat liefde alleen goed is tussen en man en een vrouw en dat alle andere vormen van geaardheid of gender niet juist zijn: probeer eens verder te kijken dan de hokjes, het maakt het leven zoveel mooier.

Selina Stap is programmaontwikkelaar en deze maand gastcolumnist op Volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden