Column Erdal Balci

Khashoggi, Hind en mijn geflirt met een Saoedische

De Saoedische vrouwen hebben grote ogen, zo zwart als de geschiedenis van hun land. Ze zijn geboren in een land waar ieder meisje al in haar moeders buik haar totale ­nederlaag lijdt. In de jaren dat ik in Istanbul woonde, keek ik in de ogen van de Saoedische vrouwen. Ze ­keken snel weg, blozende wangen verborgen achter hun sluiers. Maar ik bleef proberen, hopend dat ik een keer de ogen van de beste klein­dochter van Hind zou vinden.

Na de moord op journalist Jamal Khashoggi in het consulaat in hetzelfde Istanbul praat de hele wereld opeens over wat voor land Saoedi-Arabië eigenlijk is. Men is het er over eens dat de manier waarop het Saoedische regime een dwarse stem voor altijd heeft uitgeschakeld meer dan akelig is. De verschrikkelijke oorlog in Jemen, waar duizenden mensen omgekomen zijn, omdat ze enkel een andere stroming van de islam aanhangen dan de Saoediërs, trekt nu ook meer aandacht. Maar de vraag hoe het kon zijn dat Saoedi-Arabië het land is geworden dat het nu is, wordt te weinig gesteld.

Saoedi-Arabië is het resultaat van de complete overwinning van de man op de vrouw. Op het Arabische schiereiland is de dictatuur van de mannelijke soort gesticht. De nieuwe generaties van na de revolutie van de mannen zijn geen centimeter afgeweken van de weg van hun voorouders en Saoedi-Arabië is verworden tot een laboratorium van de absolute tirannie op het wezen van de vrouw. De praktijk is nu zo’n 1.400 jaar aan de gang en we weten dat als de vrouw wordt verlaagd tot het bezit van de man en als gevolg daarvan de gemeenschap verstoken blijft van de natuur, van het verstand en van de zachtheid van de vrouw het uiteindelijke product het gruwelijke Saoedi-Arabië is.

In de jaren dat in de straten van Mekka het zaad werd gestrooid voor dit regime was er een vrouw die de bui zag hangen. Zij drong er bij haar man, de machtige Abu Soefiyan, op aan om harde maatregelen te ­nemen tegen Mohammed en diens toen nog schaarse volgers. De naam van die vrouw was Hind. Ze sloeg de veldslagen tegen het leger van ­Mohammed persoonlijk gade en gaf haar soldaten instructies over wie ze vooral te grazen moesten nemen.

Enkele jaren later viel de stad in handen van de aanhangers van het nieuwe geloof en was de eerste wens van de profeet dat ze hem die ‘verschrikkelijke’ Hind moesten brengen. Even later zette Hind verslagen voetstappen naar de nieuwe baas van de stad, ze maakte een knieval voor hem en vroeg om vergeving. De nieuwe baas van de stad liet haar gaan en voerde in de daarop­volgende dagen de vrouwvijandige wetgeving in die tot op de dag van vandaag strikt wordt toegepast in ­Saoedi-Arabië.

De mannen die die wetten bewaken beroepen zich op de heilige verzen. Heilige verzen die hebben ­gemaakt dat in al die eeuwen na ­Mohammed niet één enkele vrouw heeft kunnen bestaan die wat invloed en macht betreft Hind enigszins kan evenaren.

De totale overheersing van de vrouw heeft daar niet alleen de vrouwelijke identiteit vernietigd, maar ook het geluk van de mannen. Alles wat mooi is aan de vrouwelijke ­natuur wordt aangevallen en ge­ruïneerd. De mannen, die verstoken blijven van alle schoonheid die de vrouw te bieden heeft, veranderen in geweldenaren, zonder dat ze beseffen wat de bron is van hun frustraties.

Voor de moslims is Hind het symbool van de verdorven vrouw die zo kwaadaardig was dat ze op een van de veldslagen de lever van de oom van de profeet uit diens dode ­lichaam sneed en haar tanden in het warme vlees zette. Maar in werkelijkheid was Hind de vrouw die de grootste nederlaag aller tijden leed en stiekem om haar kleindochters huilde terwijl ze boog voor de nieuwe baas van de stad.

Ik weet dat en gaf de zoektocht in Istanbul naar de ogen van de beste kleindochter van Hind nooit op. In de zomer van 2013 vond ik die in een café. Twee zwarte parels keken terug naar mij, net zo lang tot ik er ver­legen van werd. Het was al nacht, de beker met thee tussen haar vingers zo dun als sardientjes. De vreugde van het verboden geflirt met een vreemde man om haar mond­hoeken. De naïeve gedachte dat alle Saoedische kinderen ooit de schooldag beginnen door het woord ‘liefde’ te schrijven in hun schriften in mijn hoofd. De gulle hemel van Istanbul boven ons. Iedere ster een knipoog van Hind naar ons.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden