Column Aleid Truijens

Kerst haten en demonstratief een spelbreker zijn, kost veel energie

Ooit was Kerstmis helemaal niet vervelend. Het begon al met de voorpret: de kerstboom optuigen met broze rendieren en zwanen van echt glas, en gevaarlijk engelenhaar waaraan je je vingers kon snijden. Dan de kerststal neerzetten, met fijne felgekleurde beelden. Elke dag één luikje van de adventskalender openmaken, kerstkoekjes bakken – die waren niet te eten, maar de knusse bezigheden hadden toch een hoog Kerstmis-in-Bolderburen-gehalte.

Hoogtepunt was de nachtmis: devoot hield ik, vechtend tegen de slaap, een brandende kerstkaars vast. Terwijl het koor ijle kerstliederen zong, flakkerden honderden lichtjes. God liet Zijn licht schijnen over de wereld, zoveel was zeker. Waren er maar geen honger of oorlog meer, of kinderen met een enge ziekte. Of dode opa’s. Was iedereen op aarde maar zo gelukkig als ik. Na de nachtmis zetten de volwassenen het op een zuipen. Ze schreeuwden steeds harder en vergaten ons. Niets zo heerlijk voor een kind.

Die magie is er nu wel af, voor de meesten. De wereld trok zich doorgaans weinig aan van Gods gul verspreide licht. Uit volle borst geloven, ik kan het niet meer, ik ben een laffe agnost. Kerstmis bleef, maar waarom? Wat vieren we eigenlijk?

Tot enkele jaren terug stonden ‘de bladen’ en websites vol met tips voor het kerstdiner of een geslaagde kerstoutfit, en leuke kersttraktaties voor op school. Nu zie ik overal lijstjes met tips tegen ‘kerststress’ of ‘decemberstress’, altijd met een foto van een radeloze, zich de haren uit het hoofd trekkende vrouw (papa regelt de drank). Kerst is een nare verplichting geworden, waar je moeilijk onderuit komt.

Wat is er toch gebeurd met ons? Stress beheerst de wereld. 30 procent van de werknemers denkt over ontslag vanwege de werkstress, las ik. In december zijn overbelaste leraren nog meer overbelast. Kinderen krijgen yoga en mindfulness op school om te ontstressen. Iedereen is een halve patiënt geworden.

Zou het? En helpt yoga beter dan een half uurtje buiten rennen? Ik vrees dat kinderen zo gestresst zijn omdat de volwassenen dat zijn. Het hoeft natuurlijk niet, een kerstdiner op school waarbij ouders dertig aardbei-kerstmannetjes moeten knutselen, precies in de week dat de jaarcijfers op de zaak worden ingeleverd, ze drie kerstborrels hebben en drie kerstdiners moeten voorbereiden voor hun families, met eigen en stiefkinderen en zes opa’s en oma’s.

Je kunt natuurlijk ook de hele Kerst afschaffen. Je hebt ze, mensen die niemand uitnodigen en ‘lekker met een bord boerenkool op schoot’ de kerstdagen uitzieken. Een geheide anti-stresstip is om telefoons uit te zetten en met het hele gezin spelletjes te doen of een ‘heerlijke grote puzzel’ te maken. Ik ben bang dat kinderen dat niet overleven, die serene rust, en elkaar de hersens inslaan. Waarom zou je ineens dagenlang Bolderburen spelen als dat je het hele jaar door niet lukt?

Weinig is zo treurig als een tafel vol familieleden in lelijke galakleding die mislukt driesterren-eten vermalen, terwijl eenzame mensen zitten te kniezen omdat ze niet voor zo’n rampdiner zijn uitgenodigd. Ik heb het geprobeerd, Kerst overslaan. Maar Kerst haten, demonstratief een spelbreker en een onburgerlijk buitenbeentje zijn, kost veel energie. En je familie denkt dat je niet van ze houdt.

Het is de pijnlijke emotionele lading die Kerst zo’n verschrikking maakt. Sinds enkele jaren heb ik daar geen last meer van. Ik heb besloten Kerst, met familie, gewoon lekker eten, slap geklets en veel drank simpelweg leuk te vinden. Dan zie ik ze ook nog eens, die lieverds. We hebben het anders altijd veel te druk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden