COLUMNArthur van Amerongen

Kennelijk fungeert mijn treinavontuur door Portugal als regressietherapie

Ooit schonk de goede Sint mij een compleet bouwpakket van Märklin. De prille blijdschap sloeg al snel om in blinde woede, omdat het me niet lukte de pietepeuterige railsjes in elkaar te schuiven. 

Vervolgens werd ik volledig mataglap toen het lijmen van de stationnetjes in een afgrijselijke smeerboel ontaardde. 

Als een dolle buffel stampte ik op de meuk tot alles volledig vernield was.

Niet veel later zat ik bij de kinderpsychiater in Arnhem. 

Hij droeg een vlinderstrikje en een rond metalen brilletje. Mama sloop de spreekkamer uit, ik begon te krijsen.

De psychiater leek het daarom een goed plan om mij mee te voeren naar een observatiekamer die vol stond met speelgoed. En een modelspoorbaan...

Ik vermoed dat de Veluwse Benjamin Spock geen dwangbuizen in mijn maat had, want anders was ik gewis gekneveld afgevoerd. 

Dertig jaar later raakte ik in Jeruzalem bevriend met Conny Mus, de correspondent van RTL Nieuws. Mus had thuis een compleet spoorwegemplacement, in een landschap vol originele Märklin-troep.

De eerste keer dat ik zijn heiligdom betrad, zette hij een conducteurspet van de Nederlandse Spoorwegen op, stak een fluitje in zijn mond en joeg triomfantelijk stroom door de santekraam. 

Blij als een kind zat Con daar met een peuk en een flinke bel whisky in de knuist te genieten van zijn miniwonderland, een perfecte wereld zonder oorlog. Ik zweeg, nipte zwijgend aan mijn glas en dacht: zo kan het dus ook.

Op een verlaten Märklin-stationnetje in de zinderende Serra do Caldeirão zat ik van de week moederziel alleen te wachten op de boemel die mij zou terugbrengen naar Faro. Mus en de kinderpsychiater kwamen voorbij.  

Als een hobo had ik uren langs een spoorlijntje gewandeld. In mijn dagboek, dat moet uitgroeien tot de Grote Portugese Treinroman, noteerde ik: volmaakt zen door de mindfulness sprong ik piemelnaakt in een ijskoude bergbeek, schreeuwde mijn longen leeg in een echoput en at perfect gestoofde geit in een verder uitgestorven gehucht. Die cabra had net als ik een geweldig leven gehad, dat kon je wel proeven.

Potverdorie Tuurtje, dacht ik toen ik die newageflauwekul ’s avonds teruglas, je bent eindelijk geworden wie je bent. Kennelijk fungeert mijn treinavontuur door Portugal als regressietherapie. Dat is maar goed ook, want ik maak verder toch niks mee. 

Ik eindigde mijn overpeinzingen van die dag met een citaat van Oscar Wilde. ‘I never travel without my diary. One should always have something sensational to read in the train.’

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden