New York Times column Verbinding maken

Kandidaten moeten de verschillen binnen de groep onder ogen zien als ze zwarte kiezers voor zich willen winnen

Pete Buttigieg kondigt zijn kandidatuur voor het presidentschap aan in South Bend, Indiana. Beeld AFP

Pete Buttigieg geeft me hetzelfde gevoel als Barack Obama.

De jonge burgemeester van South Bend, Indiana heeft zich daar deze week officieel kandidaat gesteld voor het presidentschap.

Hij zei: ‘Ik besef dat het een waagstuk is voor een millennial-burgemeester uit het Middenwesten. Het is nogal wat om op je 37ste het hoogste ambt van het land te ambiëren.’

Zoals Alex Burns van The New York Times opmerkte: ‘Dit refereert wel heel duidelijk aan de toespraak waarmee Obama zich in 2007 kandidaat stelde. Over dat hij als jonge senator president wilde worden, zei hij: ‘Ik besef dat het enigszins aanmatigend en stoutmoedig is.’ 

Helaas is Pete Buttigieg geen Obama. Niemand is dat. De groeiende groep Democratische kandidaten bestaat uit mensen die allemaal zichzelf zijn, met hun eigen sterke en zwakke punten. Voor velen van hen is een van die zwakke punten dat ze niet weten hoe ze zwarte kiezers moeten aanspreken.

Het probleem is hoe je verbinding maakt met een kiezersgroep die te vaak wordt gezien als uniform terwijl hij in feite heel divers en gefragmenteerd is.

De dag na zijn kandidaatstelling sprak Buttigieg op CNN over het probleem van het aanspreken van zwarte kiezers en beloofde hij het ‘beter te gaan doen’: ‘Al rondreizend hebben we gemerkt dat het tot op zekere hoogte met geografische ligging te maken heeft. Bij mijn eerste bijeenkomst in Nevada was er een heel gemengd publiek, maar in South Carolina was dat veel minder het geval.’

Bingo!

Een van de vele verschillen binnen de Afro-Amerikaanse bevolking is de plek waar ze wonen. Je hebt het Zuiden, waar de meeste zwarte mensen nog steeds wonen, en je hebt de rest van het land.

Je zou kunnen zeggen dat er twee zwarte Amerika’s zijn voor de afstammelingen van de tot slaaf gemaakten: de kinderen van de Grote Migratie en de kinderen van de mensen die in het Zuiden zijn gebleven.

Een van de verschillen is religiositeit. Zwarte mensen zijn in het algemeen meer dan gemiddeld religieus, maar zwarte mensen in het Zuiden zijn weer veel religieuzer dan zwarte mensen elders, blijkt uit onderzoek.

Die religiositeit vertaalt zich in een vorm van maatschappelijk conservatisme. In dat licht vindt een progressiever geluid wellicht meer weerklank onder zwarte mensen die niet in het Zuiden wonen. Het uitdragen van een boodschap en beleid en het enthousiasmeren van mensen werkt niet per se overal hetzelfde.

Het is belangrijk om dit in te zien, omdat zwarte kiezers van essentieel belang zijn om de nominatie binnen te halen, vooral in het Zuiden, en zij het verschil kunnen maken bij de verkiezingen, vooral in het Middenwesten. In 2016 vormden volgens exitpolls Afro-Amerikanen de meerderheid van de Democratische kiezers bij de voorverkiezingen in Mississippi, South Carolina, Alabama en Georgia. Al die staten stemden al vroeg bij de voorverkiezingen, rond half maart. Dat gaf zwarte zuiderlingen meer invloed op de richting van de strijd om de nominatie.

Een andere scheidslijn is leeftijd. Jonge zwarte kiezers hebben niet altijd dezelfde belangen als hun ouders.

Deze factoren verklaren deels hoe het zwarte electoraat stemde in de strijd tussen Hillary Clinton en Bernie Sanders in 2016. Sanders had grote moeite om de oudere zwarte kiezers te lokken en Clinton had hetzelfde probleem met jonge zwarte kiezers. 

Uit een onderzoek uit 2016 van The Associated Press en de Universiteit van Chicago bleek dat 60 procent van de jonge Afro-Amerikanen voor Sanders koos als ‘de kandidaat die het best de problemen van mensen als zij begrijpt’. ‘Onder Afro-Amerikaanse jongvolwassenen die bij de voorverkiezingen stemden, zei een meerderheid van 54 procent dat zij op Bernie Sanders hadden gestemd.’ En toch verloor Sanders alle staten waarin zwarte kiezers tijdens de voorverkiezingen in de meerderheid waren.

Tenslotte loopt er nog een scheidslijn die moeilijker te begrijpen is, omdat die minder tastbaar is maar ook dieper gaat: het verschil tussen de zwarte activist en de zwarte traditionalist.

Dit overlapt, uiteraard, met religie en leeftijd, maar ik denk dat het ook iets zegt over de verschillen in zwarte politieke cultuur tussen het Noorden en het Zuiden. Het is een scheidslijn die al generaties lang meespeelt in het verschil in aanpak van Booker T. Washington en W.E.B. DuBois, Martin Luther King en Malcolm X, de Student Nonviolent Coordinating Committee en de Zwarte Panters.

Het gaat mij niet om welke aanpak beter of effectiever was, maar om het feit dat ze verschillend waren en dat dat te maken had met geografische ligging. Een kwestie als herstelbetalingen voor slavernij kan in sommige gebieden veel sterker leven dan in andere gebieden.

Burgemeester Pete en alle andere kandidaten zouden er goed aan doen om deze verschillen onder ogen te zien als ze zwarte kiezers voor zich willen winnen. Als je meer zwarte stemmen wilt krijgen, besef dan dat er heel veel verschillende zwarte kiezers zijn en spreek ze individueel aan in plaats van allemaal op een en dezelfde manier.

Dit is een ingekorte versie van  Charles M. Blows  column in The New York Times. Vertaling: Leo Reijnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.