column Sheila Sitalsing

Kan niet, viel te noteren toen Slat begon. Gaat niet lukken, veel te moeilijk, onhaalbaar

Beeld De Volkskrant

Omdat een mens hoop en optimisme nodig heeft om de dag door te komen, en omdat weleens uitputting dreigt van al het gejijbak en van al het gezanik over wiens schuld de problemen nu weer zijn – cocaïnesnuivers, jankende boeren op het Binnenhof, bankiers, Schiphol en alle Schipholbazen en hun kinderen en kindskinderen, de rekenrente, chocolade-eters, Facebook, de Volkskrant, de Marokkanen, de helpdesk van Ziggo, de zelfstandigenaftrek, de buurman, Femke Halsema – richt ik op gezette tijden het vizier op Boyan Slat.

Boyan Slat staat nooit op een plein te krijsen dat de ánderen eerst maar eens hun zaakjes op orde moeten zien te krijgen voordat ze met een collectebus onder zijn neus mogen komen rammelen, Boyan Slat ruimt gewoon plastic op.

Woensdag maakte hij namens de Ocean Cleanup, het opruimbedrijf waar hij oprichter en CEO van is, bekend dat het nieuwe prototype van zijn plasticvanger in de oceaan werkt. In de Grote Oceaan tussen Hawaï en Californië, daar waar de zee, zo zeggen de plasticopruimers zelf, weinig vergevingsgezind is en waar een immense hoop plastic door het water dwarrelt, is woensdag voor het eerst met succes afval blijvend uit het water gevist. Of iemand een autoband mist, twitterde Slat bij een foto van het gevangen spul. Voor iemand die bijna de helft van zijn jonge leven heeft gewijd aan het ontwikkelen van oplossingen voor het opruimen van andermans troep, moet het een prachtfoto zijn. Hij zette erbij: ‘Our ocean cleanup system is now finally catching plastic, from one-ton ghost nets to tiny microplastics!’

Er is een beetje meewarig gekeken naar Slat en zijn mensen toen eerdere pogingen niet goed lukten. Het opgeviste plastic dreef weer weg omdat de drijvende vangarmen te snel bewogen, of te langzaam. Of omdat het plastic over de rand de drijvers sloeg. Of omdat er iets stuk ging aan het opvangsysteem. En nu blijkt het idee dat hij jaren geleden al bedacht – door mee te drijven met de bewegingen van de oceaan het plastic als vanzelf in de val laten stromen – te werken.

Kan niet, viel te noteren toen Slat begon. Gaat niet lukken, veel te moeilijk, onhaalbaar, het afval ligt dieper dan Slat denkt, het is niet te recyclen, die vangarmen gaan een hoop ellende veroorzaken onder plankton en ander klein zeeleven, en weet je wel hoeveel CO2 de schepen die het verzamelde plastic naar land moeten brengen uitstoten?

Nu blijkt Systeem 001/B zowel grote stukken plastic als microplastic te vangen, de vlokjes kunststof van 1 millimeter groot die in magen van vissen en mensen en andere dieren kunnen belanden en daar schade kunnen aanrichten waarvan we de reikwijdte amper kunnen overzien. En, niet onbelangrijk, het vangt geen vis; daar beweegt het te langzaam voor, zeggen de onderzoekers van de Ocean Cleanup. Er volgen nog tests, en verfijningen, en nader onderzoek, en ongetwijfeld nieuwe tegenslagen, en ongetwijfeld nieuw hoofdschudden.

In de geschiedenis zijn meer dingen wel gelukt dan niet gelukt, zei Slat een paar jaar geleden tegen de Volkskrant. In 2020 maakt hij de zee plasticvrij, beloofde hij in datzelfde interview. Hij is al een eind op weg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden