Column Peter de Waard

Kan een ceo ook te lang op een post blijven?

Een van de bedreigingen voor de stabiliteit van het financiële systeem is het korte-termijndenken in de sector, zo luidde de klacht na de crisis.

Banken en verzekeraars waren net voetbalclubs geworden. Een ceo of bestuurder die in het Angelsaksische model in de toekomst investeerde en niet onmiddellijk optimaal presteerde kon net als een voetbalcoach al na enkele maanden op straat worden gezet.

Topmanagers moesten de aandeelhouders behagen. En dat waren niet altijd pensioenfondsen die voor langere termijn belegden, maar vaak luidruchtige activistische beleggers die uit waren op het snelle geld. Wie als ceo niet deed wat ze eisten – boter bij de vis in de vorm van een spectaculaire koersstijging – kon zijn borst natmaken.

Beursgenoteerde instellingen moesten scoren in het komende boekjaar – zo niet kwartaal – waarbij opsplitsingen, reorganisaties, fusies en overnames effectiever waren dan investeringen. Bonussen en optieregelingen stimuleerden het korte- termijngedrag. De zogenoemde handel in subprimes – giftige hypotheekleningen – werd als een van de grootste uitwassen van het korte-

termijndenken gezien. Na de crisis verordonneerden toezichthouders dat bestuurders beloningen niet meer aan kortetermijnbelangen mochten koppelen.

Een van de bestuurders die daar altijd al een broertje dood aan had was Chris Oomen. Hij werkte al sinds 1979 bij de zorgverzekeraar DSW. En sinds 1987 was hij daar bestuursvoorzitter – meer dan 32 jaar –waarmee hij een recordhouder was bij een niet-familiebedrijf. Maar op 1 juni zal de inmiddels 69-jarige Oomen ook opstappen.

Niet omdat hij zelf vond dat het een keer tijd werd, maar omdat, zo vertelde hij aan Het Financieele Dagblad, De Nederlandsche Bank vond dat hij te lang op die post zat. ‘Ze vonden dat daardoor de naam DSW en Oomen te veel verstrengeld zijn geraakt. Verzekerden kozen wellicht voor DSW door Oomen. Dat was een risico voor de continuïteit.’ Ook zou zijn lange voorzitterschap ‘tegenspraak binnen DSW’ bemoeilijken. Omdat de eigengereide Oomen nooit wegging, durfde intern bijna niemand nog zijn beleid te bekritiseren.

Oomen was financieel onafhankelijk omdat hij als oprichter van optiehuis Optiver al een vermogen van meer dan een half miljard zou hebben verdiend. Bij DSW waren er geen opties – hij gaf zelfs zijn salaris van drie ton weg aan een goed doel –zodat hij zich op het langetermijnbelang van DSW kon concentreren. Hij streek graag de vier grote zorgverzekeraars (Achmea, VGZ, Menzis en CZ) tegen de haren in. Zo zette hij de toon voor de premiestijgingen in de zorg door die elk jaar als eerste bekend te maken.

Oomen was bij uitstek een voorbeeld van hoe marktdenken en stabiliteit heel goed samen leken te gaan. Nu kiest de toezichthouder ervoor hem beentje te lichten.

Het gevaar is dat DSW nu zal gaan kiezen voor een een interim: de Dick Advocaat in verzekeringsland.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden