Jossine Modderman veranderde van standpunt over consumeren

'Ik wil nog steeds heel veel kopen, maar ik beheers mij'

Hoofdredacteur Jossine Modderman (54) van LINDAnieuws & tv veranderde van standpunt over consumeren.

Jossine Modderman: 'Alle waarschuwingen leken mij wat overdreven en ik betrok ze niet op mezelf' Beeld Ivo van der Bent

OUDE STANDPUNT

‘Ik ben voor een hedonistische levensstijl. Het leven is vaak saai en geen moer aan, dus mag ik alles doen wat het leuker, makkelijker en mooier maakt. En dat betekent kopen, kopen, kopen. Alles wat ik wil hebben schaf ik aan: kleding, lekker eten, spullen, een groot huis, luxevakanties. Ik werk er hard voor dus ik verdien het. Mode is de leukste bijzaak in het leven. Ik heb een inloopkast en nog een aparte kamer vol kledingrekken. Ik ben gek van WING-sneakers van Jeremy Scott. Tien jaar geleden kocht ik het eerste paar à 220 euro, nu heb ik er negen, die allemaal op elkaar lijken.

 De twee koelkasten voor het gezin zijn afgeladen vol zodat er altijd wat te kiezen valt. Heb ik trek in biefstuk, dan neem ik dat. Denk ik na een uur: nee, liever zalm, dan volg ik die impuls. En zo gaat het ook met spullen. Met groot plezier koop ik tassen vol meuk om thuis uit te stallen. In kasten en op planken waar anderen boeken van gerenommeerde schrijvers zetten, staan bij mij poppetjes; Disney-poppetjes, Japanse poppetjes, noem maar op. Soms koop ik er wel dertig tegelijk. Als ik daar naar kijk, ben ik intens gelukkig. Schoonheid en lol in het leven kun je kopen. Dus leid ik met genoegen het leven van een hedonist.’

HET KANTELPUNT

‘Natuurlijk wist ik van de klimaatverandering en zag ik de documentaire An Inconveniant Truth van Al Gore. Maar alle waarschuwingen leken mij wat overdreven en ik betrok ze niet op mezelf. Tot ruim een jaar geleden mijn studerende, maatschappelijk betrokken dochter tegen mij zei: ‘Mamma, al die spullen die je koopt, dat is toch niet goed? Het is troep, je hebt het niet nodig, je weet niet wie het gemaakt heeft, het is milieubelastend want wordt uit verre landen hier naartoe vervoerd.’ Toen begon er iets te borrelen. 

Maar er gebeurde echt iets toen ik op haar advies de Zuid-Koreaanse familiefilm Okja bekeek: een aanklacht tegen overmatige vleesconsumptie. Na deze film krijg je geen karbonade meer door je keel. Alles kwam bij elkaar. Ik stond stil bij hoeveel vlees ik eet en ging lezen over de oorzaken van klimaatverandering. Daardoor zag ik de onverschilligheid, gedachtenloosheid en absurditeit in van mijn onverzadigbare consumptiepatroon. Omdat ik ook over mode schrijf, weet ik hoe we continu worden overspoeld door nieuwe trends die ons aansporen de portemonnee te trekken. Ik voelde grote weerzin tegen mijn hedonistische obesitas.’

NIEUWE STANDPUNT

‘Overconsumptie is obsceen en niet meer van deze tijd. Het is slim om stil te staan bij mijn eigen rol daarin. Een tomeloze genotzuchtige levensstijl heeft een nadelige invloed op de uitstoot van CO2 en andere milieueffecten van vleesconsumptie en koopzucht. Het maakt uit om te weten waar spullen zijn gemaakt en hoe voedsel wordt geproduceerd. Ik ben in de financiële positie om keuzes te maken die goed zijn voor het klimaat. Als je weinig te besteden hebt, ben je veroordeeld tot het kopen van goedkoop spul dat uit het verre oosten hierheen wordt gevolgen en tot kiloknallers uit de bio-industrie. Ik kan het mij veroorloven duurdere vleesvervangers te kopen en lokale producten bij de bio-boer. Dus dan moet ik dat ook doen. Vele druppels kunnen de gloeiende plaat koeler maken. Let wel, ik ben niet roomser dan de paus en moet niks hebben van extremisme. En laat ik eerlijk zijn: nog steeds ben ik gevoelig voor trends. Bewust consumeren is hip en trekt leuke mensen aan, ook daarom doe ik eraan mee.’

HET EFFECT

‘Ik wil nog steeds heel veel hebben, maar beheers mij. Zo houd ik erg van vlees, maar nog meer van dieren, dus eet ik die niet meer. Ik ben nog gek op mode maar koop geen nieuwe kleding meer. Kleren koop ik nu tweedehands bij United Wardrobe en Rebelle. Mijn dochter vindt ook dát overbodig omdat ik al genoeg heb, maar ik ben nog niet zover dan ik helemaal niet meer shop. Eten koop ik bewust en afgepast of via de app ‘TooGoodToGo’, waarin winkels en restaurants overgebleven voedsel aanbieden om verspilling tegen te gaan. Ik gooi niet meer met het grootste gemak 30 euro aan biefstuk in de vuilnisbak. Soms liggen er maar twee uien in de koelkast. Om de plasticsoep te lijf te gaan heb ik een afvalprikker gekocht waarmee ik zwerfvuil in mijn buurt opruim. Het is misschien een idioot gezicht maar dat kan mij niet schelen. Het plezier in het leven haal ik niet uit meer en nog meer, maar uit de waarde van wat ik heb. Uit langer in de keuken staan om nieuwe vegetarische recepten uit te proberen en dan ontdekken dat die heel lekker zijn. Mijn dopamine haal ik tegenwoordig uit recycling, sport en yoga. Béste verslavingen ooit.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.