Column

'Jongens, niet wijzen naar die perfecte familie!'

Na een week kamperen kwamen we naast een Frans gezin te staan dat precies uit dezelfde elementen bestond als het onze. Twee ouders, twee pubers en twee jonge kinderen. De pubers waren, dat was meteen duidelijk, net als bij ons de kinderen van de vader uit zijn eerste leg. En net als bij ons waren de jonge kinderen een jongen en een meisje, en de pubers ook.

Camping Domaine Le Pommier in het Franse Villeneuve-de-Berg (Ardeche). Beeld anp

'Kijk, dat gezin is net als het onze', zei ik na een halve dag tegen mijn stiefdochter. 'Ja, dat had ik al gezien', zei ze. Zij heeft altijd alles al gezien. De puberdochter van het gezin naast ons had net als zij een knot op haar hoofd en een kort spijkerbroekje aan.

Na enig observeren bleek dat ze op één punt van ons verschilden: ze waren perfect. Als wij voor de lunch gelaten wat aan het hard geworden stokbrood van het ontbijt knabbelden waarop we lukraak wat vegen Nutella hadden gesmeerd, stond de vader bij het gezin naast ons tien kippenpoten aan te braden terwijl de moeder een voedzame groentesoep klaarmaakte. Als wij ons voor het avondeten zanderig en bezweet in onze modderige Toyota hesen om ergens een pizza naar binnen te werken, klommen zij in - letterlijk - glitterkleding in hun gloednieuwe Volkswagenbus om ergens anders ongetwijfeld heel verse vis te gaan eten. Als bij ons de kinderen bakkeleiden om wie er de afwas van vier borden met stokbroodkruimels moest doen, werden bij hen de taken stilzwijgend vervuld: de oudste jongen zette professioneel een espresso, het jongste meisje hing met moeder de was op. Op een gegeven moment zaten ze met zijn allen heel sereen ansichtkaarten te schrijven. Een keer - het was half elf 's avonds - kwam mijn man uitgelaten terug uit het washok. 'Ze zijn het haar van Perfecte Rifka aan het föhnen!' We hadden ze voor het gemak onze eigen namen gegeven. Samen heette ze De Perfecto's.

Na een paar dagen kijken en wijzen - 'Niet wijzen naar de Perfecto's, jongens!' - kwam mijn stiefzoon met een onthulling over Perfecte Puberzoon. 'Hij róókt', zei hij met een serieus gezicht. Daar hoorden we van op. 'Dat vind ik niet perfect', zei ik tevreden. 'Ik ook niet', zei mijn stiefzoon. Na nog twee dagen bleek dat Vader Perfecto vaak schreeuwde - we noemden zijn regime voor het gemak meteen maar militaristisch - en zijn kinderen alsmaar verplichtte hun schoenen voor het betreden van de tent uit te doen. 'Wat een fascist!' Net als zijn puberzoon rookte hij veel. Veel te veel, vonden we.

Na een week braken we de tent op, we gingen onze bekruimelde spulletjes weer ergens anders uitstallen. Toen mijn man aan Moeder Perfecto vroeg of hij ons elektriciteitssnoer mocht ontkoppelen op hun terrein, keek ze verbaasd op. Ze hadden ons nooit opgemerkt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden