Column

Jonathan van het Reve: 'Caligula met een iPhone betrekt het Witte Huis'

Mijn zoon is fan van Donald Trump. Het was hoog tijd voor zijn Brinta, maar de livestream van de overwinningsspeech ging voor. Hij duwde de paplepel opzij en dook kraaiend naar de laptop die zo wankel op de leuning van de bank stond. Vermoedelijk zou hij precies hetzelfde hebben gedaan bij beelden van een langzaam inparkerende Ford Escort - hij houdt gewoon erg van filmpjes - maar toch: moet ik deze heftige, diepgevoelde politieke emotie niet serieus nemen?

'Ja mevrouwtje, dat zag u niet aankomen, hè? Maar natúúrlijk heeft Trump gewonnen!'Beeld epa

Oké, je kunt niet alle Trumpfans wegzetten als baby's. Maar het diepe ontzag dat je nu soms ziet voor de 'vergeten middenklasse' die hem als messias beschouwt, gaat ook wat ver. Want ja, deze groep heeft klappen gehad. En ja, ze voelen zich vervreemd van de macht in Washington. Als je geen geld hebt om een nieuwe accu voor je pick-uptruck te kopen en op televisie gaat het steeds maar over genderneutrale wc's, snap ik dat je een zekere afstand voelt. Zo slecht als de zwarte onderklasse zijn ze meestal niet behandeld, maar goed - de boosheid is oprecht, en ze zijn nu eenmaal met meer.

Maar doet dat iets af aan het feit dat ze een buitengewoon slechte, ongeschikte president hebben gekozen? Al op de ochtend van de verkiezingsuitslag begon in Nederland het grote relativeren. Het was zoals de stoerste jongens expres hardop gapen tijdens een enge film, behalve dat dit écht was. Sommige commentatoren konden zelfs een zekere triomfantelijkheid niet onderdrukken. Ja mevrouwtje, dat zag u niet aankomen, hè? Maar natúúrlijk heeft Trump gewonnen! - Ja oké, Hillary kreeg meer stemmen dus het had net zo goed andersom kunnen zijn, maar dat deed er niet toe: als je gelijk maar groot genoeg is, kun je altijd 'zie je wel' roepen.

Vooral rechts en liberaal Nederland is opvallend mild over Trump. Terwijl: economisch lijkt hij nog het meest op de SP, en liberaal is hij al helemaal niet. De reden waarom ik mij, net als veel van zijn Nederlandse fans, veel zorgen maak over de radicale islam, is de haat jegens vrouwen, homo's, Joden, andersdenkenden en wetenschappelijk feiten. Donald Trump heeft daar óók allemaal schijt aan. Maar hij mag het. Sterker: bij hem is het politiek correct om er steeds over te beginnen. Hij is namelijk een man van het volk en de vijand van de 'linkse elite', en volgens de allerdomste redenering ooit, desalniettemin erg populair in elke stammenstrijd, moet de vijand van de vijand wel een vriend zijn.

De Amerikaanse islamcriticus Sam Harris doet daar niet aan mee. Hij vreest dat er straks 'een soort Caligula met een iPhone' in het Witte Huis zit, en pakt Trump dus wél gewoon aan. Woensdag schreef hij op Twitter: 'De verleiding is groot om de komende vier jaar alleen nog maar fictie te lezen en te schrijven.'

Ik voel die behoefte ook, maar omdat wij erg van filmpjes houden, kijken mijn zoon en ik Dr. Strangelove. Daarin stuurt Amerika per ongeluk zijn atoombommenwerpers op de Sovjet-Unie af - doodeng, hilarisch en op een vreemde manier geruststellend. Ondertitel: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden