Media in Groot-Brittanië

Jeremy Corbyn tegen journalisten die elkaar verdringen: ‘Nee, jongens, jullie moeten samenwerken’

Waarover maken de media in Groot-Brittannië zich druk? Over Corbyns irritatie als hij journalisten ­tegenkomt, constateert onze correspondent ­Patrick van IJzendoorn.

Jeremy Corbyn spreekt de pers toe in Blackpool. Beeld EPA

Britse persfotografen hebben tijdens een verkiezingscampagne veel baat bij scherpe ellebogen. Bij een zogeheten ‘photo opp’ van ­Boris Johnson in de schoolbankjes, Nigel Farage achter de tap en Jo Swinson in de boksring worden meer overtredingen gemaakt dan bij een hoekschop in het strafschopgebied tijdens een voetbalwedstrijd. Zo ook toen Labour-­leider Jeremy Corbyn Blackpool bezocht, de badplaats die normaal gesproken een toplocatie is voor een ‘dirty weekend’, maar nu de halte van een ‘dirty campaign’.

De socialist moest er niets hebben, van dat gedrang. ‘Nee, jongens, jullie moeten samenwerken’, riep hij, ‘wees erop voorbereid dat jullie onder het socialisme gaan samenwerken’. Het was een grap, maar eentje met een serieuze ondertoon. Enkele dagen later zei de beoogde premier tijdens een toespraak dat hij een andere werkwijze verlangt van de Engelse pers, die door de concurrentie speelser, scherper en partijdiger is dan elders. ‘Ik vraag onze media om, als goede journalisten, gewoon te rapporteren wat we zeggen.’

Corbyn kan zijn woedeuitbarstingen soms amper onderdrukken in zijn omgang met de Engelse pers, die naar zijn idee te veel aandacht schenkt aan zijn vroegere contacten met terroristen of links antisemitisme en te weinig aan inhoudelijke politiek. Hij geeft zelden interviews aan grote kranten. Zijn dagelijkse lectuur is de communistische Morning Star, de enige krant die hem trouw steunt. Soms wordt hij ook met een Private Eye gesignaleerd, het geestige en neutrale magazine dat niet in handen is van een of andere miljonair op een belastingvrij eiland.

Persvrijheid indammen

Hij heeft al beloofd de persvrijheid in te dammen, zich verschuilend achter de aanbevelingen van Lord Leveson die het afluisterschandaal van de tabloids heeft onderzocht. Daarbij krijgt de oppositieleider steun van acteur Hugh Grant, die onlangs weigerde de hand te schudden van bewindsman Sajid Javid omdat deze als ­minister van Cultuur en Media slachtoffers van de tabloidpers in de steek zou hebben gelaten. Javid, zoon van een arme immigrant, verweet de privaat opgeleide acteur ‘neer te kijken op mensen uit een arbeidersmilieu’.

De scepsis van Corbyn jegens de pers zal verder zijn toegenomen na de lancering van zijn idee om het elk huishouden te voorzien van een gratis internetverbinding. Dat plan werd al snel omgedoopt tot ‘broadband communism’. Zelfs de progressieve The Guardian plaatste kanttekeningen middels een reportage uit Australië waar een dergelijk megaproject vele gebreken blijkt te hebben. Op het libertaire webzine Spiked noemde Brendan O’Neill ‘het waanzin het web in handen te leggen van autoritaire figuren’.

Het enige invloedrijke medium waar Labour alle ruimte krijgt ideeën aan de kiezer te brengen is Novara. Deze linkse mediaorganisatie, vernoemd naar het Italiaanse stadje uit de film The working class goes to heaven (1971), is groot geworden sinds de opkomst van Corbyn. Mede-oprichter is Aaron Bastani, die vorig jaar een flinke rel veroorzaakte door het inzamelen van geld voor oorlogsveteranen met het verkopen van rode klaprozen, een jaarlijkse traditie, ‘een uiting van witte hegemonie’ te noemen.

Het glamourrijke gezicht van Novara is Ash Sarkar, de 27-jarige pleitbezorger van ‘luxe communisme’ en de enige interviewer bij wie Corbyn zich op zijn gemak voelt. Deze mediagenieke corbynista is, mede vanwege haar uitgesproken opvattingen, een geliefde studiogast. Aan tafel bij Piers Morgans Good Morning Britain zorgde ze onlangs voor consternatie met de bewering dat ‘het zingen van het volkslied uiterst genant is’. Het is de vraag of de leden van de Engelse arbeidersklasse daar ook zo over denken.

Die in Blackpool, bijvoorbeeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden