Column

'Je moet je voordeur juist openzetten. Dat verwachten inbrekers niet'

Columnist Erik Jan Harmens gaat volgende week níet op vakantie. Hij kreeg een A5'je met tips tegen woninginbraak, maar vraagt zich af of inbrekers daar nog intrappen.

De politie heeft waarschuwingsborden geplaatst om het publiek er op te wijzen dat inbrekers actief zijn. Met het advies op de borden hoopt de politie de inbraken tijdens de zomervakantie te bepreken. Beeld ANP
De politie heeft waarschuwingsborden geplaatst om het publiek er op te wijzen dat inbrekers actief zijn. Met het advies op de borden hoopt de politie de inbraken tijdens de zomervakantie te bepreken.Beeld ANP

Volgende week is er geen column van mij, want dan ben ik een weekje weg. Maar dat moet je natuurlijk niet zeggen, want dan breng je inbrekers op een idee, dus zeg ik in plaats daarvan dat ik een weekje thuis op de bank ga zitten, met een doorgeladen Smith & Wesson op mijn schoot. Wees welkom.

Sommige inbrekers zijn niet zo schrander. Afgelopen zaterdag werd er een opgepakt in Noordwijkerhout, die ergens een steen door een ruit had gegooid en naar binnen was geklommen. Les 1 voor beginnende inbrekers is natuurlijk: maak zo min mogelijk lawaai. Investeer in een glassnijder, en vergeet de bijbehorende zuignap niet, anders klinkt er alsnog gekinkel.

Van het erf schieten
Mocht ik een inbreker in huis aantreffen, dan dient mijn reactie op zijn aanwezigheid (zijn er ook vrouwelijke inbrekers eigenlijk?) proportioneel te zijn. Ik mag dus wel richten met mijn Smith & Wesson. maar niet schieten. Tenzij ik in Texas woon. Dan mag ik iemand die op mijn erf de wet overtreedt gewoon van mijn erf schieten. Wat zeg ik: onder de noemer 'justifiable homicide' mag je zelfs iemand van het erf van je búren afschieten! Wheeeeehaaaaaaa!

Wat wel weer grappig is trouwens, is dat agenten in Texas 'Peace Officers' worden genoemd. De stilte na een shooting kan inderdaad heel vredig zijn. Maar goed, ik woon dus niet in Texas maar eh... ergens anders. En ik ga volgende week dus niet, ik herhaal: níet op vakantie.

Ik kreeg trouwens van de Peace Officers in mijn eigen dorp een A5'je met tips tegen woninginbraak. De belangrijkste was: doe je deur op slot, terwijl je volgens mij je voordeur juist wagenwijd open moet zetten. Want dat verwachten inbrekers niet. Het zal hetzelfde effect hebben als wanneer je bankbiljetten gaat uitdelen aan voorbijgangers. Mensen vertrouwen het niet. Die nemen dat geld echt niet van je aan, probeer het zelf maar eens. En die lopen dus als je alles wagenwijd open laat staan ook niet naar binnen om je flatscreen te pikken, al zet je 'm in de gang voor ze klaar, met het garantiebewijs erbij. Want het is te makkelijk. Ze zullen denken: achter welke deur staat de eigenaar? Waar is de boobytrap? Waar is de camera?

Aangevroten pennywafel
Ik vraag me toch af of inbrekers erin trappen, in die tips. In die tijdklok, waardoor iedere avond de lichten in het huis aan- en uitfloepen, zodat het lijkt alsof je thuis bent. In de tweede auto van de buren op jouw oprijlaan, zodat het lijkt alsof je thuis bent. In die opengeslagen Linda, dat half leeggedronken kopje thee en die aangevroten pennywafel op een schoteltje vol in het zicht op de salontafel, zodat het lijkt alsof je thuis bent. Volgens mij hebben ze dat door.

Een pistool van Smith & Wesson. Beeld EPA
Een pistool van Smith & Wesson.Beeld EPA

Wat een vriend van mij doet is wel een truc die zou kunnen werken. Hij maakt gewoon een enorme teringzoi van zijn huis. Zodat de boefjes denken: nou, daar valt niks te halen. Hij laat de verf van de kozijnen afbladderen. Doet niets aan de barst in de ruit en laat het groen in de tuin woekeren. Ook binnen laat hij de boel de boel. En er is nog nooit bij 'm ingebroken. Blijkbaar voelen de heren inbrekers zich er te goed voor, om in zo'n gedegenereerde doorzonwoning op zoek te gaan naar iets van waarde. Inbrekers zijn snobs.

Parodie op een voetballer
Nog even over ons rechtsbeginsel van proportionaliteit: toen ik afgelopen zaterdag Bryan Ruiz van Costa Rica in de wedstrijd tegen Nederland in de verlenging naar de grond zag gaan zonder reden, gewoon om tijd te rekken, en 'wij' de bal heel sportief toch maar over de zijlijn speelden, voor het geval hij écht pijn had, wat hij dus helemaal niet had, die vieze vuile gore je-weet-wel Costa Ricaan, voelde ik echt dat als ik op het veld had gestaan, ik die parodie op een voetballer zo zou hebben behandeld dat hij geen pijn meer zou hoeven faken. Het zou ineens recht uit zijn hart komen. O, wat een woede voelde ik.

Zou zo'n zelfde woede zich bij mij kunnen manifesteren als ik 's nachts wakker word omdat een inbreker een steen door mijn ruit heeft gegooid, omdat hij te krenterig was voor een glassnijder en een zuignap? Of zou ik laf in bed blijven liggen en me slapende houden, terwijl hij het tafelzilver in zijn tas schuift? Of zou ik uit bed komen en 'm smeken om me in leven te houden? Of toch een beweging naar voren maken. De man verwonden. Heel, heel ernstig. Kan ik dat? En zou ik dan de DVD van The Soprano's uit de kast trekken om te checken hoe je ook alweer van een lichaam afkomt? Want hoe doén mensen dat, een lijk kwijtmaken? Gewoon in delen in de GFT-bak?

Erik Jan Harmens is dichter. Twitter: @ErikJanHarmens

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden