Column Thomas van Luyn

Je kunt War Child vooral zien als een spiritueel sanatorium voor de sterren

Thomas van Luyn

Sinds mijn 17de heb ik een midlifecrisis, en dat wil ik graag zo houden. Niks mis met gillend voor je sterfelijkheid weghollen. En niet wachten tot de kinderen uit huis zijn voordat je op motorrijden, karate of clowncursus gaat. Met midlifen kun je niet vroeg genoeg beginnen. Ik heb sinds de middelbare school al achter elke bevlieging aangehold, en het zou mooi zijn als ik daar nooit mee stop. Sterker nog: ik schrijf me NU in voor een online cursus Russisch. Zó terug.

Was ik weer. Gevonden: voor 30 euro kan ik online les krijgen, inclusief blind typen op een cyrillisch toetsenbord. En dan wordt mijn volgende hobby terug-trollen op Russische forums. Maar waar was ik? Oh ja: hup, op schilderles en wijncursus. Zo lang het maar lang-gekoesterde egoïstische grillen zijn. Midlifers die ineens iets willen gaan ‘betekenen’ of ‘teruggeven’ aan de samenleving, dat is treurig. Rijke en/of beroemde mensen doen dat vooral omdat die nou eenmaal saai zijn. Saai, saai, saai. Dat krijg je als je gewend bent aan sportauto’s en onbeperkte partnerkeuze, daar word je verbeeldingsloos van. Vroeger werd dat soort mensen gewoon alcoholist, maar sinds Sting naar het regenwoud ging en met een indiaan met een bord door zijn lip terugkwam, en Bono handenschuddend door het Vaticaan en de Verenigde Naties begon te lopen, dachten andere sterren ineens: dat wil ik ook – omdat ze nou eenmaal niks zelf konden bedenken. Te veel geld, te veel geneukt.

Dus is de midlifecrisis van hen die niets te wensen meer hebben zingeving geworden. Angelina Jolie vluchtte naar Afrika, Sean Penn naar Haïti, Leonardo DiCaprio naar Groenland. Acteurs hebben het extra zwaar, want die weten vaak niet of ze nou echt wat kunnen. Popsterren maken nog iets, schrijven muziek, maar je brood verdienen met rondhangen op filmsets en oplepelen van door anderen geschreven teksten, dan voel je de zinloosheid van je leven pas echt. Ook verdrietig: uit een Brits onderzoek bleek onlangs dat iedereen weet dat deze beroemdheden iets met een goed doel doen, maar bijna niemand wist welk. Dan lijkt het een vruchteloze onderneming, totdat je beseft dat het niet om het goede doel gaat, maar om een stukje zingeving voor de betreffende beroemdheid. Dat gun je toch iedereen, ook rijke en beroemde mensen. Je kunt War Child dan ook vooral zien als een spiritueel sanatorium voor de sterren. Niks mis mee, maar zonde van wat een heel leuke midlifecrisis had kunnen wezen, vol bungeejumpen en onsmakelijke seks. Daar heb je meer aan dan flaneren op goede-doelengala’s, of je de wereld laten rondslepen om de weldoener uit te hangen. Dat voedt vooral de eigendunk, denk ik.

Wat wel echt moed vraagt, is nederigheid. Da’s niet echt een geil woord, maar je schijnt er enorm gelukkig te worden, van iets om de hoek doen, bij je in de buurt, zónder er aandacht voor te vragen. En die sterren heb je ook hoor. Georgina Verbaan vrijwilligt op de poezenboot. Chris Zegers zag ik met een ploegje downies door een druilerig Artis lopen, zonder ook maar een camera in de buurt.

Enfin. Gewone mensen hebben het maar makkelijk. Genoeg te verlangen op het gebied van hengelsport en tuinieren. Waarom heb ik trouwens geen sterrenkijker? Ik ga er metéén eentje bestellen.

t.vanluyn@volkskrant.nl@thomasvanluyn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden