Column Bert Wagendorp

Je kunt van de Britten zeggen wat je wilt, maar saai is het Britse politieke leven nooit

Boris Johnson, voluit Alexander Boris de Pfeffel Johnson, is gisteren afgetreden als minister van Buitenlandse Zaken van Groot-Brittannië. Hij was het niet eens met premier May’s plannen voor een zachte Brexit. Volgens Boris was sprake van een ‘grote drol’ en tevens van een ‘opgepoetste drol’. Je kunt van de Britten zeggen wat je wilt, maar saai is het Britse politieke leven nooit en er valt altijd wat te lachen.

Johnson is een upper-classjongen van Eton en Balliol College, Oxford. Hij is historicus met een bestsellerbiografie van Churchill op zijn naam, hij was journalist voor The Times en The Daily Telegraph – volgens sommigen produceerde hij al fakenews toen dat woord nog niet eens was uitgevonden –, matig dichter, hoofdredacteur van het tijdschrift The Spectator, parlementslid en burgemeester van Londen. Hij is een euroscepticus die Europa in persoon is, met voorvaderen uit Turkije, Rusland, Duitsland en Frankrijk – en ook een paar uit Engeland. Zijn beste vriend is Charles Spencer, de broer van prinses Diana.

Boris Johnson heeft de mateloze arrogantie die meer Engelsen van zijn stand eigen is en tevens is hij supergrappig. Hij is elitair, maar toch populair bij de working class.

En hij wil premier van Groot-Brittannië worden. Dat was de achterliggende gedachte toen hij in 2016 besloot het gezicht van de Vote Leave-campagne te worden, hoewel het even duurde voor hij eruit was voor of tegen de Brexit te zijn. De ambitie in de voetsporen van zijn held Churchilll te treden is ook de reden voor zijn besluit van maandag om het kabinet van Theresa May te verlaten. Boris is onlangs 54 geworden, de tijd begint te dringen. Hij houdt wel van een gokje en bovendien zei een van zijn partijgenoten dat hij een ‘irrelevante broekplasser’ zou zijn als hij nu geen keuze zou maken.

Premier May verdedigde maandag in het Lagerhuis haar Brexitstrategie, en dat was zoals gewoonlijk weer een vermakelijk schouwspel. Het had er alle schijn van dat Groot-Brittannië Europa buitengewoon welwillend een laatste aanbod doet; wordt dat niet geaccepteerd, dan moet het continent het verder maar alleen zien te redden.

BBC-journalist Norman Smith zei maandag dat het bij het eerdere aftreden van Brexit-minister David Davis nog ging om de koers die May wil varen in de onderhandelingen met Brussel. Maar het vertrek van Johnson heeft daar volgens hem niet zoveel mee te maken: dat gaat om het leiderschap van de Conservatieve Partij en het premierschap. May moet weg, van de voorstanders van een harde Brexit, en met zijn grote gebaar gaf Johnson maandag te kennen dat hij beschikbaar is voor haar opvolging.

Het Brexitreferendum heeft in Groot-Brittannië voor diepe verwarring en uitputtend navelstaren gezorgd. Komt daar ook nog een bloedig gevecht om het premierschap bij, dan is de puinhoop helemaal niet meer te overzien. Dat iemand zijn persoonlijke ambities wil verwezenlijken, desnoods via de weg van nationale chaos, mag ons gewone zielen merkwaardig voorkomen, maar in het wereldbeeld van Boris Johnson is dat niet zo vreemd. Het leven is een spel dat op grootse wijze gespeeld moet worden, wie hoog inzet kan veel binnenhalen en als er dan hier of daar wat omvalt of ontploft, is dat de prijs die moet worden betaald – de rest is voor bange krabbelaars.

Hoe de kansen van Boris Johnson liggen is vooralsnog onduidelijk, maar zeker is dat we een levendige tijd tegemoet gaan, mocht hij de volgende bewoner van Downing Street 10 worden. Jolly good fun!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.