Column

'Je kunt ook met je alleenstaande kop Netflix gaan kijken. Op je Ikea-bank'

Columnist Erik Jan Harmens overweegt al een paar weken om een profiel aan te maken op een datingsite. 'Wat opvalt is dat bijna iedere kandidaat op de vraag 'wie zoek ik?' antwoordt met: 'Misschien jou wel'.'

Een Franse datingsite. Beeld afp
Een Franse datingsite.Beeld afp

Omdat ik het zo druk heb met columns schrijven, ontmoet ik nauwelijks leuke vrouwen. Daarom overweeg ik al een paar weken om een profiel aan te maken op een datingsite. Ik heb al een paar dingen ingevuld, onder meer mijn leeftijd ('je bent zo oud als je je voelt'), mijn schuilnaam ('The Dude'), mijn favoriete eten ('Thais, Japans, Italiaans, nou ja, van alles eigenlijk'), mijn belangrijkste karaktereigenschappen ('leuk, flexibel, sportief, ondernemend, avontuurlijk, niet-doorsnee, positief') en of ik 'een eigen liefdesnestje' heb.

Mijn foto heb ik nog niet online durven plaatsen. Dat komt omdat ik zo beroemd ben geworden met columns schrijven dat ik bang ben dat dat mogelijke kandidaten zal afschrikken. Ook zijn de meisjes misschien bang dat ze na het eerste super-awkward afspraakje nog een schop na krijgen in een van mijn hilarische stukjes, hier op jullie eigen Volkskrant-website.

Nieuwe matches
Omdat mijn profiel nog niet helemaal is ingevuld staat het ook nog niet online, maar krijg ik al wel dagelijks een paar 'nieuwe matches' in mijn mailbox, bij wijze van voorproefjes. Wat opvalt is dat bijna iedere kandidaat op de vraag 'wie zoek ik?' antwoordt met: 'Misschien jou wel'. En dat bijna iedereen 'Intouchables' als favoriete film invult. Maar die heb ik dus nog niet gezien, en ik ben ook niet van plan om 'm te gaan zien, omdat de soundtrack van de Italiaanse pianist Ludovico Einaudi is en van diens überslome winkelcentrummuzak krijg ik over mijn hele lichaam uitslag.

'Misschien jou wel' en 'Intouchables', dat is gelijk ook alles wat ik verklap over mijn 'nieuwe matches'. Want we hebben het hier over vrouwen die er niet om gevraagd hebben om hier delen uit hun profielschets gecopypastet terug te vinden, gelardeerd met een spervuur van misprijzingen mijnerzijds. Dat zij proberen via het internet tot een leuk afspraakje te komen, is te prijzen. Je kunt ook met je laffe alleenstaande kop avond na avond Netflix gaan kijken. Op je Ikea-bank. Met je rechterhand in een zak Chipito's. Maar dat doen deze vrouwen dus niet! Ik beschouw al mijn 'nieuwe matches' daarom als helden. 'All the single ladies, now put your hands up!'

Acteur Francois Cluzet bekend van de film Intouchables. Beeld afp
Acteur Francois Cluzet bekend van de film Intouchables.Beeld afp

'Single Parent Trip'
Onlangs was er sprake van enige commotie op sociale media, toen een alleenstaande ouder die met haar kind op 'Single Parent Trip' ging naar een all inclusive-resort in Turkije, om daar vakantie te vieren in de nabijheid van een aantal andere alleenstaande ouders, over haar verblijf gedetailleerd en op aanstekelijk humoristische wijze verslag deed via Twitter. Om ervoor te waken dat de andere vakantiegangers, die zonder het te weten als personages optraden in haar tweets, die berichten te zien zouden krijgen, zette ze een 'slotje' op haar account. Dat betekent dat berichten alleen te lezen waren voor de mensen die haar al volgden vóór ze op Single Parent Trip ging. Dat waren er duizenden.

Het weblog Frankwatching was kritisch over het succes van het vakantieverslag, gepubliceerd onder de hashtag #singleparenttrip, en betoogde dat je verdorie toch recht hebt op privacy als je in alle onschuld als alleenstaande ouder op vakantie gaat. De link werd gelegd met de Orwelliaanse roman 'De Cirkel' van Dave Eggers, over privacy in tijden van Facebook. Daarin wordt door een virtueel wereldwijd opererend internetbedrijf betoogd dat privacy eigenlijk diefstal is. Want als je zoals in dit specifieke geval op #singleparenttrip gaat en die reiservaring niet tot in detail deelt met je 'community', via Twitter, een 'slimme armband' of een draagbare computer in de vorm van een bril, ontneem je 'ons' eigenlijk een ervaring.

Ik wil niet leven als in een reallife soap en ik wil niet dat de mensen om mij heen het gevoel hebben dat ze figureren in stukjes en tweets. Maar dat doen ze natuurlijk op een bepaalde manier wel. Het is niet zo dat als ik een heel persoonlijk gesprek voer met mijn beste vriend en hij gaat even naar de plee, dat ik dan meteen op Twitter zet: 'Ik heb echt een superpersoonlijk gesprek met m'n bff'. Maar bij heel veel dingen die ik meemaak denk ik wel: is die grap die ik net maakte geschikt voor een tweet? En zal ik deze zonsondergang even instagrammen? En deze ontzettend leuke foto van mijn kinderen in de branding bij IJmuiden, wat zal ik daar eens mee gaan doen? Voor mezelf houden? Een tijdelijk 'slotje' op mijn account zetten?

O, en deze foto van een zelfverklaarde 'sensuele' vrouw, die ik net als 'nieuwe match' in mijn mailbox krijg, zal ik die écht écht écht niet plaatsen bij mijn Volkskrant-column over internetdaten?

Erik Jan Harmens is dichter en columnist van Volkskrant.nl.
@erikjanharmens

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden