ColumnPeter Middendorp

Je kon niet veel goed meer doen als man, dacht de kunstenaar die zijn vriendin wilde bedanken

Tijdens zijn opvallend korte praatje bij de opening van zijn expositie wilde Dolf, de kunstschilder, alleen zijn vriendin bedanken. Het werk mocht straks hopelijk voor zichzelf spreken, maar dit moment, had hij zich voorgenomen, was voor haar.

Hij had willen zeggen: bedankt dat je me hebt geholpen, gesteund en geadviseerd. Misschien had hij zelfs wel willen zeggen dat alles wat er uit hun handen kwam, of er nou zijn naam of de hare onder stond, natuurlijk in eerste instantie een werk was van die persoon zelf, maar evengoed ook altijd een stempel droeg van hun tweeën samen. Hij wist niet of iedereen begreep wat hij bedoelde, maar zo voelde het voor hem.

Hij wilde haar bedanken voor wie ze is. Voor haar intelligentie, scherpte, ideeën. Haar kracht, kennis en intuïtie. Haar levenslust en grote hart. Ze had hem opgepept in moeilijke tijden, als hij even helemaal het nut niet meer zag van de talloze rechthoekige blokjes die hij op een wit doek had geschilderd en waarop ze, blokje voor blokje, en graad voor graad, voorovervallen, kantelen. Ze kon ook vreselijk goed luisteren.

Er is zelfs een kans dat hij haar wilde bedanken – ik vul het een klein beetje voor hem in, ik probeer hem iets aan te reiken voor de volgende keer – dat hij was geworden wie hij is. Zonder haar was hij iemand anders geworden, niemand wist wie, maar door haar vond hij het juiste spoor. Ze had een man van hem gemaakt. De energie van haar liefde zouden we straks beslist in zijn werk kunnen zien.

Maar het was stampvol in de ontvangsthal, onrustig, onoverzichtelijk, er werden twee tentoonstellingen tegelijk geopend. De man die een inhoudelijke toelichting op de kantelende blokjes zou geven, was vooraf niet ingelicht dat hij een inhoudelijke toelichting zou geven, maar werd dit pas op het podium gewaar.

En hij moest, terwijl hij het podium beklom en de microfoon in handen kreeg van de man die zojuist dan ook geen inhoudelijke toelichting had gegeven, op het laatste moment nog even een beeld voor ogen hebben gekregen van zijn vriendin, die hem in de laatste, drukke weken voor de expositie uit de wind had gehouden, ook in huishoudelijk opzicht, want hij zei: ‘O, en Roos? Bedankt voor het stofzuigen.’

Na afloop zaten we in een stil café. Roos vertelde over de hoeveelheid mensen die met alle liefde tegen haar hadden gezegd: ‘Goed hoor! Knap van jou!’ In het begin had ze nog tegengesputterd dat ze buiten het stofzuigen ook weleens wat anders deed, maar toen had een dame geroepen: ‘Tuurlijk meid, begrijp ik toch!’ En zachter, een hand op de borst: ‘Maar daar hoef je je niet voor te schamen, hoor.’

‘Tja’, zei Dolf, de kunstenaar, en hij keek naar buiten. Je kon niet veel goed meer doen, als man. Een beetje en je mocht tegenwoordig al in je handjes knijpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden