DagboekSusanne van Zoggel, SEH-arts

‘Je geeft niet per se een doodvonnis, maar voor die mensen voelt het wel zo’

Michiel van der Geest tekent dagelijks de ervaringen op van spoedeisendehulparts Susanne van Zoggel in Uden. Dinsdag 17 maart: ‘We trekken nu bij elke patiënt de isolatiekleding aan.’

‘Afgelopen weken hebben wij regelmatig patiënten behandeld die achteraf pas corona bleken te hebben. Zo was er een patiënt die bij een val een heup had gebroken. Dan blijkt bij doorvragen dat ze ook last had gehad van koorts – misschien was dat wel de reden van de val. Een dag later bleek ze toch corona-positief te zijn, maar toen had ze al contact gehad met meerdere zorgverleners, en had ze zelfs kortdurend op een meerpersoonskamer gelegen.

Zo leren we elke dag, en daarom trekken wij de casusdefinitie – wanneer iemand een coronapatiënt zou kunnen zijn – veel breder dan het RIVM.

Ik ben nu zes jaar spoedeisendehulparts in ziekenhuis Bernhoven in Uden. Sinds maart ben ik vakgroepleider en stuur ik onze club SEH-artsen aan. Mijn man heeft zijn eigen horecazaak. Aan de ene kant geeft dat rust, omdat thuis alles geregeld is op dit moment, maar aan de andere kant is het natuurlijk ook onzeker hoe dat gaat lopen.

Wat het werk op de spoedeisende hulp nu lastig maakt is dat de klachten van een coronapatiënt uiteenlopend kunnen zijn. Patiënten hebben niet alleen koorts of luchtwegproblemen, ze kunnen ook last hebben van buikklachten of pijn op de borst. Dat maakt het ingewikkeld hoe je de patiënten scheidt, en bij wie je besluit in isolatiekleren naar binnen te gaan.

Daarom hebben we vandaag zelfs besloten dat we álle patiënten alleen nog maar in isolatiekleding zien. Simpelweg om dat niet meer van tevoren te voorspellen is of iemand corona heeft of niet.

Vooral voor ouderen en bijvoorbeeld mensen met longproblemen kan het heel heftig zijn als je ze vertelt dat we denken aan een coronabesmetting. Je geeft die mensen niet per se hun doodsvonnis, maar voor die mensen voelt dat wel zo.

Dat is heel moeilijk, want dan zit ik daar met m’n mondkapje en m’n spatbril op, en mijn handschoenen aan. Officieel mogen wij die patiënten niet onnodig aanraken, maar dat voelt onmenselijk. Ik pak toch altijd even de arm vast, om waardering en medeleven te tonen. Daarna was ik extra mijn handen, maar elke patiënt – en diens familie – heeft recht op empathie.’

In dit dossier leest u alles wat u moet weten over het coronavirus. De laatste ontwikkelingen worden bijgehouden in ons liveblog

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden