Jaren van fietstochten naar werk of een volledige tocht om de evenaar?

Geachte Redactie

De ingezonden brieven van maandag 9 april.

De Amstel bij Ouderkerk aan de Amstel, 2010. Beeld Joost van den Broek

Brief van de dag: een tocht om de evenaar

Ook op een gewone stadsfiets blijkt de reistijd niet veel ongunstiger dan met het openbaar vervoer (V, 4 april). Ik verbaasde mij er vaak over dat de fietstocht vanuit Amsterdam-Zuid naar mijn werk in Purmerend slechts een kwartier langer duurde dan met het openbaar vervoer. Toen realiseerde ik mij dat een deel van die reistijd per openbaar vervoer ingenomen werd door passief wachten.

Ik ging 10 minuten eerder van huis dan de geplande vertrektijd van de tram die mij naar het Centraal Station bracht. Voor het overstappen op de bus naar Purmerend had ik ook weer

10 minuten ingecalculeerd en vanaf de bushalte naar mijn werk was het 15 minuten lopen. Kortom: ruim een half uur van mijn fietstijd!

In mijn latere baan fietste ik tien jaar lang elke dag naar Ouderkerk aan de Amstel. Een ritje van ruim 9 kilometer door prachtig landelijk gebied dat langs de Amstel voerde, waar ik alle seizoenen al fietsend heel bewust meemaakte. Vanaf de eerste grutto’s in het voorjaar tot de wegtrekkende kieviten in het najaar. Achteraf rekende ik uit dat ik in die tien jaar ruim een tocht om de evenaar had afgelegd.

Hans Krijt, Amsterdam

Orbáns stadion

Op de voorpagina (7 april) staat de ‘teaser’ : alleen dictators laten een gigantisch stadion bouwen naast hun huis.

Dus snel naar het betreffende artikel gegaan en wat blijkt: het gaat hier om een stadion met een capaciteit van nog geen 4.000 toeschouwers.

Om een idee te geven: het gezellige en intieme stadion van de Rotterdamse club Excelsior kan al meer bezoekers herbergen: 4.500 (Feyenoord 45.000).

Een klassiek geval van het tegenwoordig zo populaire ‘framen’?

E. van der Pas, Laren

Jan Pronk en de PvdA

Bij het lezen van het mooie interview met Jan Pronk in Volkskrant Magazine van dit weekeinde schoot mij een markant moment te binnen uit een interview dat de EO hem afnam in de tijd dat hij nog lid was van de PvdA, maar voortdurend kritiek spuide op het bestuur en de keuzes die de partij meende te moeten maken.

Nadat Pronk zijn kritiek met de van hem bekende, scherpe argumentaties had toegelicht, had hij volgens de interviewer nog maar één stap te zetten, namelijk zijn lidmaatschap van de PvdA beëindigen en lid worden van de SP, omdat die partij ‘de ideologische veren’ niet had afgeschud. Er viel een stilte. Toen zei Pronk (geparafraseerd): ‘Uw vraag verbijstert mij, want u vroeg mij omdat u en ik beiden de Tale Kanaäns spreken. Wel, dan weet u als geen ander dat je een vriend in nood nooit in de steek laat.’

Groots vond ik dat. Ik kreeg er kippenvel van. Later was ik verbijsterd, toen Pronk toch voor het lidmaatschap van de PvdA bedankte waarmee hij een oude (Chinese) volkswijsheid logenstrafte: spuug nooit in de bron waaruit je hebt gedronken.

Ed Figee, Enschede

(zwevende kiezer)

Nescio

Mijn complimenten voor het werkelijk geweldige artikel over Nescio in Sir Edmund, 7 april. Ik heb als (nog immer arbeidzaam) neerlandicus De uitvreter minstens zo’n 200 maal (voor)gelezen en nog altijd ben ik er erg van onder de indruk. Eigenlijk ken ik de novelle geheel uit mijn hoofd. Met mijn atheneum-6-leerlingen speel ik al zo’n 25 jaar geregeld een spel: zij mogen een zin uit het verhaal voorlezen en ik vervolg dan uit mijn hoofd met de zin erna.

Gelukkig blijkt de jeugd van de 21ste eeuw nog altijd erg ontvankelijk voor Nescio’s pennenvruchten. Opvallend is dat de laatste jaren steeds meer leerlingen opteren voor Titaantjes in plaats van De uitvreter. Een kentering vergeleken bij de jaren tachtig en negentig. Leukste herinnering in dit kader is leerling Joost den Hartog, die altijd aan het eind van de dag zei, en dat twee jaar lang: ‘Alweer een dag, meester.’ Zoals u weet de woorden van Japi, voordat hij van de brug stapte. Springen kon je het niet noemen.

Ton Lohman, Gorinchem

Erewacht

Hierbij meld ik mij aan als vrijwilliger voor de erewacht op de Waalsdorpervlakte tijdens de dodenherdenking. Ik heb een slank postuur, dus dat zal geen probleem moeten zijn. Overigens ben ik blind, dus ik houd een taststok in mijn hand. Zelf vind ik dat dat heel mooi oogt.

Marloes Lasker, Ermelo

Pillendraaiers

Dank Bert Wagendorp voor je column van 7 april. Die was mij uit het hart gegrepen. Ook ik vind het volkomen idioot dat ziektekostenverzekeraars beleggen in farmaciebedrijven. Sterker nog, het is zó immoreel in deze tijd van bizarre prijzen voor een aantal geneesmiddelen, dat het wat mij betreft vergelijkbaar is met corruptie.

De echte betekenis van het excuus van de verzekeraars dat ik onlangs las − ‘Via aandelen kunnen wij invloed uitoefenen’ − is mij nu wel duidelijk. Die vinger in de pap is niet bedoeld voor het zo laag mogelijk houden van de prijzen maar voor het tegenovergestelde.

Bij hoge prijzen voor geneesmiddelen incasseren de verzekeraars immers middels hun aandelen meer inkomsten en hebben ze vervolgens een excuus om minder uit te geven door (heel) dure geneesmiddelen niet te vergoeden. Het mes snijdt voor hen dan aan twee kanten.

Hoe hebberig kunnen mensen zijn ten opzichte van hun (zieke) medemens?

Wil van Donkelaar, Zijderveld

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.